Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 23. 06.2005 r. Naczelny Sąd Administracyjny uchylił postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z dnia 17.11.2004 r. o odrzuceniu wniosku skarżącego o przyznanie prawa pomocy. W uzasadnieniu swego orzeczenia Naczelny Sąd Administracyjny wskazał, iż uwzględniając termin w jakim został złożony, wniosek skarżącego z dnia 25.10.2004 r. należało potraktować jako sprzeciw od postanowienia referendarza sądowego z dnia 5.10.2004 r. W konsekwencji też był całkowicie bezprzedmiotowy wniosek skarżącego o przywrócenie terminu do wniesienia sprzeciwu od postanowienia z dnia 5.10.2004 r. oraz kolejne postanowienia dotyczące tego wniosku (postanowienie z dnia 16.12.2004 r. i z dnia 15. 03.2005 r.).
Wobec uchylenia postanowienia z dnia 17.11.2004 r. Naczelny Sąd Administracyjny wskazał na konieczność rozpoznania wniosku skarżącego o przyznanie prawa pomocy.
Zaskarżonym postanowieniem z dnia 21 września 2005r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odmówił przyznania skarżącemu R. C. prawa pomocy poprzez zwolnienie od kosztów sądowych.
W treści uzasadnienia swego rozstrzygnięcia Sąd I instancji wskazał, iż z treści formularzy wniosków o przyznanie prawa pomocy, które wpłynęły w dniu 24.08.2004 r. i w dniu 25.10.2004 r. wynika, że skarżący R. C. wniósł o zwolnienie od kosztów sądowych.
Wnioskodawca pozostaje we wspólnym gospodarstwie domowym z żoną i córką, utrzymuje się z dochodów w wysokości 1.308 zł miesięcznie, posiada dom w budowie o pow. 135 m2 oraz mieszkanie o pow. 93 m2. Sąd I instancji stwierdził, iż skarżący jest właścicielem działki o pow. 1.200 m2, na której realizowany jest budynek mieszkalny. W ocenie Sądu fakt zgromadzenia przez skarżącego środków na realizację inwestycji pozwala też na zgromadzenie środków związanych z poniesieniem kosztów sądowych w niniejszej sprawie.
W ocenie Sądu skarżący jest więc w stanie ponieść koszty sądowe w sprawie.
Zażalenie na powyższe postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego wniósł R. C. stwierdzając, iż dom buduje przy pomocy rodziny. Skarżący wskazał też na złośliwość ze strony władz budowlanych i sąsiadów w związku z realizowaną inwestycją.
Wskazując na powyższe okoliczności strona skarżąca wniosła o uwzględnienie zażalenia.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zażalenie strony skarżącej nie ma usprawiedliwionych podstaw.
Na podstawie art. 246 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), dalej zwanej p.p.s.a., przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej następuje, gdy wykaże ona, że nie jest w stanie ponieść kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. Z konstrukcji tego przepisu wynika, że to na wnioskodawcy ciąży obowiązek wykazania, iż znajduje się w sytuacji materialnej uprawniającej do przyznania prawa pomocy.
Mając na uwadze treść powołanego art. 246 § 1 pkt 2 p.p.s.a. oraz okoliczności przedmiotowej sprawy należy podzielić stanowisko Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, że skarżący nie udowodnił zaistnienia przesłanek uzasadniających przyznanie mu prawa pomocy w zakresie częściowym poprzez zwolnienie od kosztów sądowych. We wniesionym zażaleniu skarżący także nie wskazał na istnienie takich okoliczności, które pozwalałyby na skuteczne zakwestionowanie oceny w odniesieniu do jego sytuacji majątkowej dokonanej przez Sąd I instancji.
W tej sytuacji Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 p.p.s.a. w związku z art. 197 § 2 p.p.s.a. orzekł, jak w sentencji niniejszego postanowienia.