Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z dnia 8 kwietnia 2016 r., sygn. akt VII SA/Wa 1973/14 odmówił zmiany prawomocnego postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 18 lutego 2015 r. wydanego w przedmiocie prawa pomocy w sprawie ze skargi D. W., M. W., J. W. i M. W. na postanowienie Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] czerwca 2014 r., znak: [...] w przedmiocie umorzenia postępowania o ponowne rozpoznanie sprawy.
Sąd mając na uwadze treść art. 165 P.p.s.a. ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej jako P.p.s.a.) stwierdził, że skarżący składając ponownie wniosek o przyznanie prawa pomocy w dniu [...] sierpnia 2015 r. nie wykazali, by w okresie od wydania postanowienia z dnia 18 lutego 2016 r. do momentu złożenia tegoż wniosku nastąpiła istotna zmiana okoliczności dotyczących ich sytuacji majątkowej, co uzasadniałoby wydanie postanowienia o innej treści niż treść postanowienia z 18 lutego 2015 r. Sąd stwierdził, że wniosek z [...] sierpnia 2015 r. jest tożsamy z pierwotnym wnioskiem z dnia [...] listopada 2014 r. a dane w nim zawarte nie obrazują jakichkolwiek zmian w majątku skarżących.
Sąd zwrócił uwagę, że Skarżący tak jak w poprzednim wniosku udzielili bardzo oszczędnych informacji o swojej sytuacji finansowej co uniemożliwia ocenę czy ich sytuacja uzasadnia przyznanie prawa pomocy. Zdaniem Sądu, nie było podstaw do zmiany pierwotnego postanowienia z dnia 18 lutego 2015 r. w oparciu o art. 165 P.p.s.a., co znalazło wyraz w wydanym rozstrzygnięciu.
Zażalenie na powyższe postanowienie wnieśli D. i M. W. domagając się jego uchylenia i przyznania im prawa pomocy, bowiem nie są w stanie ponieść kosztów postępowania bez uszczerbku dla swego utrzymania i rodziny. Podnieśli także argumenty dotyczące przedmiotowej skargi.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje
Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.
W ocenie NSA, Sąd I instancji słusznie stwierdził, że w kolejnym wniosku o przyznanie prawa pomocy skarżący nie przywołali okoliczności pozwalających stwierdzić, że ich sytuacja materialna uległa zmianie w sposób wskazujący na nieaktualność poprzednio dokonanej oceny w zakresie niespełnienia przez nich przesłanek do udzielenia im prawa pomocy w zakresie całkowitym. Podobnie jak poprzednio, Sąd I instancji mógł oprzeć się jedynie o wniosek złożony na urzędowym formularzu, który nie zawierał żadnych nowych okoliczności, które wskazywałyby na pogorszenie sytuacji materialnej wnioskodawców. Porównując wniosek z dnia [...] listopada 2014 r. oraz ten z [...] sierpnia 2015 r. nie sposób uznać, że jakiekolwiek okoliczności dotyczące sytuacji finansowej skarżących uległy istotnej zmianie, w szczególności pogorszeniu. Z przedłożonych zeznań podatkowych za rok 2013 i 2014 wynika, że skarżący w tym ostatnim roku uzyskali nieznacznie (kilkaset złotych) wyższy dochód niż w roku poprzednim.
Majątek nieruchomy także nie uległ zmianie. Skarżący nie wykazali też innej skali wydatków obciążających ich budżet domowy. Należało w tym stanie rzeczy uznać, że są oni w stanie wygospodarować środki finansowe celem realizacji swoich praw procesowych. Nie bez znaczenia jest fakt, że w dalszym ciągu skarżący przedstawiają swoją sytuację w sposób niepełny, a takie okoliczności były podstawą prawomocnej odmowy przyznania prawa pomocy.
W tej sytuacji nie sposób skutecznie zakwestionować ustaleń Sądu I instancji, że nie zachodzą okoliczności wpływające na zmianę uprzednio prezentowanego stanowiska odmawiającego przyznania skarżącym prawa pomocy. Skoro brak było podstaw do odmiennej niż w postanowieniu z dnia 18 lutego 2015 r. oceny sytuacji majątkowej skarżących pod kątem przesłanek udzielenia prawa pomocy, to art. 165 P.p.s.a. warunkujący zmianę takiego postanowienia z uwagi na zmianę okoliczności sprawy nie mógł mieć zastosowania.
Zażalenie skarżących, w którym ci ustaleń tych nie kwestionują, jest zatem niezasadne.
Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 2 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji.