Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny (dalej WSA) w Lublinie postanowieniem z dnia 20 sierpnia 2014 r., sygn. akt II SA/Lu 933/13 odmówił D. K. przywrócenia terminu do złożenia skargi kasacyjnej.
W uzasadnieniu tego postanowienia sąd I instancji wskazał, że w dniu 21 lipca 2014 r. (data nadania) pełnomocnik uczestniczki postępowania D. K. – adwokat P. P. wniósł skargę kasacyjną od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 24 kwietnia 2014r., sygn. akt II SA/Lu 933/13 wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu do jej wniesienia.
We wniosku adwokat wskazał, że w ostatnim dniu tego terminu tj. 11 lipca 2014r. jego mocodawczyni – w związku z dolegliwościami zdrowotnymi (ostrym nieżytem żołądka i kolką nerkową) - korzystała z pomocy lekarskiej, co potwierdza zaświadczenie lekarskie z dnia 14 lipca 2014 r., a zatem nie ponosi ona winy w uchybieniu terminu, ponieważ zmuszona była przede wszystkim do podjęcia leczenia.
Wskazując na powyższe sąd I instancji stwierdził, że reprezentujący w niniejszym postępowaniu sądowoadministracyjnym uczestniczkę D. K. adwokat P. P. nie wskazał żadnych okoliczności potwierdzających brak jego winy w uchybieniu terminu do wniesienia skargi kasacyjnej, ograniczając się wyłącznie do wykazania braku winy swojej mocodawczyni z tej przyczyny, że w ostatnim dniu terminu do wniesienia skargi kasacyjnej była ona chora, co - w ocenie tegoż sądu - nie było wystarczające do uwzględnienia wniosku.
Zażaleniem pełnomocnika D. K. zaskarżono w całości ww. postanowienie i zarzucono naruszenie przepisów postępowania, mające istotny wpływ na wynik sprawy:
- a) art. 39 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej Ppsa) polegające na nieprawidłowym jego niezastosowaniu poprzez uznanie, iż uczestniczka udzieliła pełnomocnictwa adw. P. P. do wniesienia skargi kasacyjnej, podczas gdy pełnomocnictwo obejmowało jedynie reprezentację uczestnika w postępowaniu przed WSA, co miało znaczenie dla ustalenia winy w uchybieniu terminowi i odmowy jego przywrócenia.
- b) art. 86 Ppsa polegające na niewłaściwym jego zastosowaniu poprzez uznanie, iż w sprawie występuje okoliczność zawinionego uchybienia przez uczestniczkę terminowi wniesienia skargi kasacyjnej, co uzasadnia odmowę przywrócenia terminu, podczas gdy w ostatnim dniu upływającego terminu strona korzystała z pomocy lekarskiej, co uniemożliwiało jej wniesienia wskazanego środka zaskarżenia, a jednocześnie nie była reprezentowana przez fachowego pełnomocnika, który ponosiłby winę za uchybienie terminowi, co miało znaczenie dla ustalenia winy w uchybieniu terminowi i odmowy jego przywrócenia.
Mając na uwadze powyższe strona wniosła o:
- 1. uchylenie postanowienia WSA w Lublinie z dnia 20 sierpnia 2014 r. w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania sądowi I instancji,
- 2. zasądzenie na rzecz uczestniczki kosztów postępowania wg norm przepisanych.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje.
Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.
Zgodnie z art. 86 § 1 Ppsa, sąd może na wniosek strony przywrócić uchybiony termin do dokonania czynności w postępowaniu sądowym, o ile uchybienie nastąpiło bez winy strony. W myśl art. 87 § 2 Ppsa na stronie spoczywa obowiązek uprawdopodobnienia okoliczności wskazujących na brak jej winy w uchybieniu terminu. Uprawdopodobnienie braku winy w uchybieniu terminu wiąże się z tym, że strona skarżąca powinna uwiarygodnić stosowną argumentacją swoją staranność oraz fakt, iż przeszkoda uniemożliwiająca dokonanie czynności w terminie była od niej niezależna.
W niniejszej sprawie sąd I instancji prawidłowo ocenił, że wskazane przez pełnomocnika uczestniczki postępowania okoliczności nie stanowią o braku winy w uchybieniu terminu. Argumentacja przedstawiona we wniosku o przywrócenie terminu skargi kasacyjnej oraz przedmiotowym zażaleniu prowadzi do rozgraniczenia odpowiedzialności pełnomocnika i uczestniczki postępowania za czynności związane z wniesieniem skargi kasacyjnej, a w konsekwencji do ograniczenia zakresu udzielonego pełnomocnictwa.
Błędny jest pogląd wnoszącego zażalenie pełnomocnika uczestniczki postępowania, iż powołane pełnomocnictwo ma węższy zakres i obejmowało tylko reprezentację przed WSA, co miało znaczenie dla ustalenia winy i odmowy jego przywrócenia. Pełnomocnictwo do reprezentowania strony w postępowaniu przed sądem I instancji obejmuje również upoważnienie do sporządzenia skargi kasacyjnej. Za powyższą tezą przemawia w szczególności argument, że orzeczenie WSA jest nieprawomocne, a więc pełnomocnik, któremu się je doręcza, powinien dokonać jego oceny pod kątem zgodności z prawem. W konsekwencji powinien mieć prawo wniesienia środka zaskarżenia – bez konsultacji z mocodawcą, która niejednokrotnie z przyczyn obiektywnych nie będzie możliwa – skoro jest ona ograniczona terminem (por. J. P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2010, s. 119).
Zatem skoro w niniejszej sprawie pełnomocnik miał prawo do wniesienia skargi kasacyjnej, na fakt niedochowania oznaczonego terminu nie mogła mieć wpływu okoliczność choroby uczestniczki postępowania.
W tej sytuacji WSA w Lublinie zasadnie uznał, że pełnomocnik nie wykazał braku winy, a okoliczności podnoszone przez pełnomocnika zarówno we wniosku jak i w zażaleniu nie mogą zostać uwzględnione.
Z powyższych względów Naczelny Sąd Administracyjny orzekł, jak w sentencji postanowienia, w oparciu o art. 184 w zw. z art. 197 Ppsa.