Uzasadnienie
Postanowieniem NSA z 14 kwietnia 2015 r. sygn. akt II OZ 249/15 prawomocnie orzeczono o odmowie przyznania D. i M. W. (dalej skarżący) prawa pomocy w zakresie częściowym poprzez zwolnienie od kosztów sądowych.
Postanowieniem z dnia 15 września 2015 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odrzucił zażalenie D. W. i M. W. na postanowienie z dnia 29 grudnia 2014 r.
Na powyższe postanowienie z dnia 15 września 2015 r. D. i M. W. w piśmie z dnia [...] października 2015 r. wnieśli zażalenie.
Zarządzeniem z dnia 20 października 2015 r. Przewodniczący Wydziału VII Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego na podstawie art. 220 § 1 i 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270, dalej jako P.p.s.a.) oraz stosownie do § 2 ust. 1 pkt 7 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2003 r., Nr 221, poz. 2193) wezwał skarżących do uiszczenia wpisu sądowego od tego zażalenia w wysokości 100 zł w terminie 7 dni od dnia doręczenia odpisu zarządzenia o wezwaniu do uiszczenia wpisu, pod rygorem odrzucenia zażalenia. Odpis zarządzenia skarżący odebrali w dniu [...] listopada 2015 r. (k. [...] i [...] akt).
W dniu [...] listopada 2015 r. (data stempla pocztowego) skarżący wnieśli zażalenie na zarządzenie Przewodniczącego Wydziału z dnia 20 października 2015 r. domagając się jego uchylenia bądź zmiany bowiem jest ono niesprawiedliwe i rażąco narusza prawo oraz brak podstaw prawnych do dokonania opłaty za wniesione zażalenie. Ponadto zwrócili uwagę na wadliwe ich zdaniem postępowanie Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego przy wydawaniu decyzji i postanowień w sprawach dotyczących legalności budowy szamba na działkach graniczących z ich posesją.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.
Zgodnie z treścią art. 214 § 1 P.p.s.a. jeżeli ustawa nie stanowi inaczej, do uiszczenia kosztów sądowych obowiązany jest ten, kto wnosi do sądu pismo podlegające opłacie lub powodujące wydatki. Pismami podlegającymi opłacie są przede wszystkim skarga, skarga kasacyjna, zażalenie lub skarga o wznowienie postępowania, powodujące wszczęcie postępowania w danej instancji, od których pobiera się wpis (art. 230 i 231 P.p.s.a.). Zatem skarżący składając zażalenie na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 15 września 2015 r., którym odrzucono ich zażalenie powinni dokonać wpisu od wnoszonego zażalenia.
W przypadku braku opłaty Przewodniczący Wydziału wzywa zarządzeniem do uiszczenia wskazanej w nim opłaty stosownie do art. 220 § 1 i 3 P.p.s.a., wskazując kwotę konieczną do uiszczenia, termin wpłaty i konsekwencje braku opłaty.
Kwestionując zasadność zarządzenia Przewodniczącego Wydziału, którym wzywa on stronę do uiszczenia stosownego wpisu, by zostało ono uznane za nieprawidłowe należy wykazać, że Przewodniczący Wydziału wezwał stronę, która nie jest zobowiązana do uiszczenia opłaty czy też, że uczynił to wskazując na wysokość opłaty, która w konkretnym przypadku nie ma zastosowania.
Mając na uwadze realia niniejszej sprawy uznać należy, że skarżący nie korzystają ze zwolnienia od kosztów sądowych z uwagi na przesłanki podmiotowe z art. 239 § 1 pkt 2-4 i § 2 P.p.s.a. i przedmiotowe wskazane w art. 239 § 1 pkt 1 lit. a-h P.p.s.a. Przedmiotem ich skargi są kwestie procesowe (odmowa uzupełnienia postanowienia) związane z postępowaniem dotyczącym stwierdzenia nieważności decyzji zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na budowę zbiornika na nieczystości płynne. Nie można zatem sprawy skarżących ze względu na jej przedmiot zakwalifikować do spraw, które z mocy ustawy tj. art. 239 § 1 pkt. 1 lit. a – h korzystają ze zwolnienia od kosztów sądowych.
Skarżący nie są również podmiotami wskazanymi w art. 239 § 1 pkt. 2 – 4 i art. 239 § 2 P.p.s.a. Z akt sprawy wynika, że skarżący nie zostali zwolnieni z obowiązku ponoszenia kosztów sądowych bowiem prawomocnie odmówiono im prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów.
Przedmiotem skargi nie jest należność pieniężna zatem zastosowanie będzie miał wpis stały (art. 231 P.p.s.a.). Stosownie do § 2 ust. 1 pkt 7 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2003 r., Nr 221, poz. 2193) wpis stały bez względu na przedmiot zaskarżonego aktu lub czynności w sprawach zażaleń na postanowienia wojewódzkich sądów administracyjnych wynosi 100 zł. Zatem Przewodniczący Wydziału w zarządzeniu z dnia 20 października 2015 r. prawidłowo wskazał wysokość koniecznego do uiszczenia wpisu.
Przewodniczący nie uchybił też obowiązkowi wskazania numeru rachunku bankowego sądu, na który należy dokonać wpłaty oraz zakreślenia terminu i wskazania rygoru z art. 220 § 3 P.p.s.a.
Mając powyższe na uwadze należy uznać, że wbrew temu co twierdzą skarżący w zażaleniu, Przewodniczący Wydziału postąpił prawidłowo wydając zarządzenie wzywające do uiszczenia wpisu a nadto właściwe wskazał podstawy prawne tego zarządzenia.
W związku z powyższym Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 P.p.s.a. w zw. z art. 198 i art. 197 § 1 i 2 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji.