Uzasadnienie
Zaskarżonym postanowieniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 12 września 2005r., sygn. akt II SA/Gl 371/05 został oddalony wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia organu nadzoru budowlanego ustalającego opłatę legalizacyjną za samowolnie wybudowany zespół jednostanowiskowych boksów garażowych na działce nr [...] przy ul. T. w Bielsku-Białej na kwotę 5859,37 zł.
Oceniając wniosek Sąd I instancji wskazał, że ustawa z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) nie przewiduje możliwości wstrzymania aktu z uwagi na podnoszone w skardze naruszenie prawa przy jego wydaniu, bowiem na tym etapie postępowania nie jest dopuszczalna ocena aktu pod względem zgodności z prawem. W niniejszej sprawie wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia nie był w ogóle umotywowany. Sąd I instancji także z urzędu nie dopatrzył się przesłanek z art. 61 § 3 powołanej ustawy, wyjaśniając, że zaskarżone postanowienie nie podlega wykonaniu w drodze egzekucji administracyjnej.
Na powyższe postanowienie Sądu zażalenie złożyli W. i S. G., podnosząc, że zrealizowana inwestycja nie stanowiła samowoli budowlanej. Wskazali na naruszenia przepisów o postępowaniu administracyjnym i stwierdzili, że "wysokość ustalonej i podlegającej egzekucji przymusowej opłaty legalizacyjnej jest rażąco niewspółmierna do wartości budowli (jest jej równa) i istotnie zagraża podstawowym interesom życiowym skarżącego oraz pozostającej na jego utrzymaniu rodziny".
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.
Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), Sąd może na wniosek skarżącego wstrzymać wykonanie zaskarżonego aktu, jeżeli w wyniku jego wykonania zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.
Postanowienie w przedmiocie opłaty legalizacyjnej nie dotyczy ani nałożenia obowiązku uiszczenia opłaty, ani stwierdzenia istnienia takiego obowiązku. Przedmiotowa opłata nie podlega przymusowemu ściągnięciu w trybie egzekucji, a jej nieuiszczenie oznacza rezygnację z legalizacji samowoli budowlanej, co może stać się podstawą do wydania decyzji administracyjnej, która podlega odrębnemu zaskarżeniu. Z powyższego wynika, że postanowienie w przedmiocie opłaty legalizacyjnej nie podlega wykonaniu w rozumieniu ww. przepisu, gdyż orzeka ono wyłącznie o wysokości tej opłaty i nie jest źródłem obowiązku podlegającego realizacji. Tym samym, w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, postanowienie to nie nadaje się do zastosowania instytucji wstrzymania wykonania, gdyż nie wywołuje bezpośrednich skutków, o których mowa w art. 61 § 3 powołanej ustawy.
Z powyższych przyczyn orzeczono jak w sentencji, na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 2 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.