Uzasadnienie
A. P. w dniu 27.12.2005 r. złożyła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na postanowienie Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 31 października 2005 r. w przedmiocie podjęcia zawieszonego postępowania odwoławczego.
Wnioskiem z dnia 12.06.2006 r. zwróciła się o przyznanie jej częściowego prawa pomocy poprzez ustanowienie adwokata z urzędu.
Zaskarżonym postanowieniem z dnia 21.09.2006 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odmówił przyznania A. P. prawa pomocy w zakresie częściowym obejmującym ustanowienie adwokata z urzędu.
W zażaleniu na to postanowienie skarżąca podniosła, iż jej dochody wynoszą "najniższą krajową" i nie stać jej na opłacenie adwokata.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Stosownie do art. 246 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.) przyznanie osobie fizycznej prawa pomocy w zakresie częściowym następuje wówczas, gdy wykaże ona że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny.
Zatem przepisy powołanej ustawy przewidują przyznanie prawa pomocy po spełnieniu przez stronę ustawowo przewidzianych przesłanek. Przesłanki te są każdorazowo odnoszone do stanu majątkowego osoby ubiegającej się o przyznanie rzeczonego prawa. Analiza podanych przez wnioskodawcę okoliczności, dokonywana w związku z przepisami ustawy daje odpowiedź, czy w odniesieniu do konkretnej osoby zachodzą przesłanki przemawiające za uwzględnieniem jej wniosku.
Celem instytucji prawa pomocy dla osoby fizycznej jest zapewnienie jej prawa do Sądu w sytuacji gdy osoba ta z przyczyn od siebie niezależnych nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów związanych z sądowym rozpoznaniem sprawy. Przyznanie prawa pomocy nie może być nadużywane w sytuacji gdy strona posiada środki majątkowe. Wnosząc sprawę do Sądu strona winna liczyć się z poniesieniem wydatków i posiadając określone dochody przygotować się finansowo do prowadzenia sprawy.
We wniosku o przyznanie prawa pomocy skarżąca podała, iż ma na utrzymaniu dwoje kształcących się dzieci. Dane tych dzieci ujęła w rubryce osób pozostających z nią we wspólnym gospodarstwie domowym. Po wezwaniu do uzupełnienia braków wniosku skarżąca podała, iż mąż zamieszkuje osobno z dziećmi, ponosi koszty ich utrzymania do których ona się dołącza w miarę możliwości.
W sprzeciwie od postanowienia referendarza sądowego podała, iż łożenie na utrzymanie dzieci to co miesiąc przekazywanie na ich potrzeby kwoty około 200 złotych. Dodatkowo załączyła wówczas zaświadczenie o zarobkach męża J. P., które wynoszą 1.974,33 zł (brutto) miesięcznie.
Z powyższych danych wynika, że skarżąca niezbyt rzetelnie podawała swoje możliwości finansowe.
Biorąc po uwagę dane przedstawione przez skarżącą należy uznać, iż całość jej dochodów przeznaczona jest na jej potrzeby. Podane bowiem przyczynianie się do utrzymania dzieci, jak stwierdziła sama skarżąca następuje tylko w miarę możliwości, a nie ma charakteru stałego.
Ponadto podnieść trzeba, iż postępowanie w niniejszej sprawie nie dotyczy jak sądzi skarżąca kwestii jej wymeldowania z lokalu przy ul. Jedności Narodowej nr 189/16 we Wrocławiu. Skarga sądowa bowiem złożona została na incydentalne postanowienie dotyczące podjęcia zawieszonego postępowania (a więc orzeczenie typu formalnego).
Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji.