Uzasadnienie
H. B. (dalej jako "skarżący") wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu skargę na zarządzenie Burmistrza Miasta P. z [...] października 2011 r. w przedmiocie zatrudnienia na stanowisku sekretarza gminy.
Zarządzeniem z 21 lipca 2016 r. Przewodniczący Wydziału III Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu wezwał skarżącego do uiszczenia wpisu sądowego od skargi w kwocie 300 złotych, stosownie do § 2 ust. 1 pkt 3 rozporządzenia Rady Ministrów z 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 221, poz. 2193 ze zm. – dalej jako "rozporządzenie").
Skarżący złożył zażalenie na powyższe zarządzenie. W uzasadnieniu wskazał między innymi, że zaskarżone zarządzenie nie jest aktem prawa miejscowego, ale mianowaniem na stanowisko, co odpowiada ustawie Kodeks pracy. Skarżący wniósł o obciążenie kosztami postępowania Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu oraz zwolnienie w całości z kosztów sądowych.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje
Stosownie do treści art. 220 § 1 i § 3 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2016 r., poz. 718 ze zm. - zwanej dalej "p.p.s.a.") sąd nie podejmie żadnej czynności na skutek pisma, od którego nie zostanie uiszczona należna opłata. W takim przypadku, przewodniczący wzywa wnoszącego pismo do uiszczenia opłaty, w terminie siedmiu dni od dnia doręczenia wezwania, pod rygorem odrzucenia pisma.
Podstawę prawną do określenia wysokości wpisu stanowią przepisu cytowanego wyżej rozporządzenia Rady Ministrów z 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Zgodnie z powołanym przez Sąd I instancji przepisem § 2 ust. 1 pkt 3 rozporządzenia, w sprawach skarg na akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej wpis stały bez względu na przedmiot zaskarżonego aktu lub czynności wynosi 300 zł. Przedmiotem skargi nie jest jednak akt prawa miejscowego, ponieważ cech tego rodzaju aktu nie nosi zarządzenie w sprawie zatrudnienia na stanowisku sekretarza gminy. Zarządzenie to dotyczy tzw. awansu wewnętrznego, przewidzianego w art. 20 ust. 1 ustawy z 21 listopada 2008 r. o pracownikach samorządowych (Dz.U. z 2016 r., poz. 902). Akt ten nie jest więc źródłem powszechnie obowiązującego prawa Rzeczypospolitej Polskiej na obszarze działania organu, który je ustanowił, w rozumieniu art. 87 ust. 2 Konstytucji RP, lecz dotyczy uprawnień pracowniczych konkretnego pracownika zatrudnionego w przez Burmistrza Miasta P. Stąd też brak było podstaw do wezwania skarżącego do uiszczenia wpisu na podstawie § 2 ust. 1 pkt 3 rozporządzenia.
Ponadto należy zauważyć, że stosowanie do art. 222 p.p.s.a., nie żąda się opłat od pisma, jeżeli już z niego wynika, że podlega ono odrzuceniu. Przed ponownym wezwanie do wpisu Sąd I instancji powinien dokonać wstępnej oceny dopuszczalności skargi i zależnie od wyniku tej oceny podjąć dalsze czynności w sprawie. Sąd I instancji powinien również mieć na uwadze, że w treści zażalenia skarżący wniósł o przyznanie prawa pomocy, a wniosek ten nie został rozpoznany. Skarżący został wezwany do wyjaśnienia, czy jego pismo z 4 sierpnia 2016 r. jest zażaleniem na zarządzenie Przewodniczącego Wydziału III Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z 21 lipca 2016 r. o wezwaniu do wpisu czy też wnioskiem o przyznanie prawa pomocy, pod rygorem uznania, że pismo to jest zażaleniem.
Skarżący nie odpowiedział na powyższe wezwanie, co jednak w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, nie uprawniało Sądu I instancji do pozostawienia bez biegu wniosku o przyznanie prawa pomocy. Przede wszystkim, ustawa p.p.s.a. nie przewiduje rygoru "uznania pisma za zażalenie", a ponadto brak jest przeszkód, żeby skarżący w jednym piśmie skorzystał z dwóch uprawnień procesowych, a więc jednocześnie złożył wniosek o przyznanie prawa pomocy i zażalenie na zarządzenie w przedmiocie wpisu.
Z tych względów i na podstawie art. 185 § 1 w związku z art. 197 § 1 i 2 oraz art. 198 ustawy p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji postanowienia.