Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z dnia 1 czerwca 2016 r., sygn. akt VII SAB/Wa 119/14 dokonał sprostowania oczywistej omyłki pisarskiej poprzez zastąpienie słowa "decyzji" słowem "postanowienia" w sentencjach orzeczeń tego Sądu w tej sprawie tj. w wyroku z dnia 12 stycznia 2016 r., postanowienia z dnia 7 kwietnia 2016 r. oraz postanowienia z dnia 18 maja 2016 r. W wyniku tego usunięto omyłkę pisarską wskazującą, że przedmiotem skargi D. W. i M. W. w niniejszej sprawie była bezczynność Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego w sprawie wniosku o stwierdzenie nieważności decyzji Dolnośląskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] stycznia 2014 r. nr [...], kiedy w rzeczywistości przedmiotem zaskarżenia była bezczynność tego organu w sprawie wniosku o stwierdzenie nieważności postanowienia Dolnośląskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] stycznia 2014 r. nr [...].
Zażalenie na powyższe postanowienie wnieśli D. i M. W. domagając się uchylenia jego pkt 1, 2 i 3. Zarzucili, iż Sąd celowo dokonuje błędów w wydawanych orzeczeniach. Ich zdaniem takie błędy w numerach decyzji lub postanowienia nie podlegają sprostowaniu. Sąd powinien wydać wyrok bez błędów i bez celowych przekrętów.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje
Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.
Zgodnie z art. 156 § 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r.- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718, ze zm., zwanej dalej P.p.s.a.) Sąd może z urzędu sprostować w wyroku (także postanowieniu - art. 166 P.p.s.a.) niedokładności, błędy pisarskie albo rachunkowe lub inne oczywiste omyłki. Postanowienie o sprostowaniu może nastąpić na posiedzeniu niejawnym. O sprostowaniu umieszcza się wzmiankę na oryginale wyroku, a na żądanie stron także na udzielonych im odpisach. Dalsze odpisy powinny być zredagowane w brzmieniu uwzględniającym postanowienie o sprostowaniu (§ 2).
Sprostowanie ma na celu naprawienie niedokładności, które wskazywałyby na wadliwość sformułowania wydanego wyroku.
Sprostowanie nie może prowadzić do zmiany rozstrzygnięcia. Nie może być zmienione w drodze sprostowania orzeczenie, co do istoty sprawy. Sprostowanie nie jest też środkiem prawnym, które może prowadzić do istotnej zmiany treści rozstrzygnięcia. Nie podlega sprostowaniu mylne ustalenie faktu, chociażby zostało spowodowane przeoczeniem. Kwestia, czy prostowany fakt jest w rzeczywistości poparty dokumentami znajdującymi się w aktach postępowania, jest bez znaczenia dla oceny możliwości dokonania sprostowania.
W myśl art. 156 § 1 P.p.s.a. przedmiotem sprostowania wyroku mogą być niedokładności, błędy pisarskie albo rachunkowe lub inne oczywiste omyłki. Wykładnia gramatyczna przepisu wskazuje, że wszystkie opisane w nim nieprawidłowości muszą mieć charakter oczywisty, tzn. niebudzący wątpliwości, bezsporny, pewny. Oczywistość wadliwości może wynikać z samej natury niedokładności, błędu lub omyłki, jak również z porównania ich z innymi niebudzącymi wątpliwości okolicznościami.
Sprostowanie niedokładności (nieścisłości) może obejmować właściwe oznaczenie stron czy też dokładne wymienienie podmiotów postępowania lub pełnej ich nazwy. Błąd pisarski to widoczne, wbrew zamierzeniom sądu niewłaściwe użycie wyrazu, widocznie mylna pisownia, błąd gramatyczny albo niezamierzone opuszczenie jednego lub więcej wyrazów. Przez błąd rachunkowy należy rozumieć błąd wynikający z niewłaściwego przeprowadzenia badań arytmetycznych, a w szczególności błędne zsumowanie lub odjęcie poszczególnych pozycji. Inne oczywiste omyłki są swym charakterem zbliżone do niedokładności, błędu pisarskiego lub błędu rachunkowego. Każdy tego rodzaju wypadek podlega indywidualnej ocenie sądu po rozważeniu wszystkich okoliczności konkretnej sprawy. O dopuszczalności sprostowania wyroku decyduje przede wszystkim wpływ omyłki na treść orzeczenia sądu.
Przenosząc powyższe rozważania na grunt niniejszej sprawy stwierdzić należy, że Sąd I instancji dokonując zamiany słowa "decyzji" na słowo "postanowienia" odnoszące się do rodzaju aktu organu, co do którego zarzucono GINB pozostawanie w bezczynności w sprawie o stwierdzenie nieważności tegoż aktu, nie przekroczył zasad dopuszczalności sprostowania. Dokonana zamiana nie ingeruje w istotę i meritum wydanych orzeczeń. Wskazuje tylko w sposób prawidłowy jaki akt Dolnośląskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] stycznia 2014 r. nr [...] był przedmiotem prowadzonego przez GINB postępowania o stwierdzenia nieważności.
Sąd I Instancji stwierdzając, że w wydanych w sprawie orzeczeniach: wyroku z dnia 12 stycznia 2016 r., postanowieniu z dnia 7 kwietnia 2016 r. oraz postanowieniu z dnia 18 maja 2016 r. niewłaściwie określił ów akt dokonał w tym zakresie sprostowania. W żaden sposób ten zabieg nie wpłynął na merytoryczne rozstrzygnięcia zawarte w ww. orzeczeniach.
Twierdzenia skarżących, domagających się uchylenia zaskarżonego postanowienia z dnia 1 czerwca 2016 r. z uwagi na niedopuszczalność takiej ingerencji w treść orzeczeń czy celowe działanie Sądu I instancji są pozbawione podstaw. Nie ulega wątpliwości, że zamiana słów określających rodzaj aktu, co do którego było prowadzone przez GINB postępowanie o stwierdzenie nieważności w sytuacji skargi na bezczynność tego organu co do prowadzonego przez niego postępowania nie powoduje zmiany przedmiotu postępowania. Co ważniejsze nie ingeruje w rozstrzygnięcia zapadłe w sprostowanych orzeczeniach.
W związku z powyższym zażalenie skarżących należało uznać za pozbawione podstaw.
Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 2 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji.