Uzasadnienie
Postanowieniem z 9 września 2016 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie po rozpoznaniu wniosku A. sp. z o.o. z siedzibą w W. (dalej jako "skarżąca spółka") wstrzymał wykonanie zaskarżonej decyzji Głównego Inspektora Ochrony Środowiska z dnia [...] marca 2016 r. w przedmiocie wymierzenia administracyjnej kary pieniężnej.
W uzasadnieniu Sąd I instancji wskazał, że jak wynika z wniosku skarżącej spółki, konieczność natychmiastowego uiszczenia nałożonej zaskarżoną decyzja administracyjnej kary pieniężnej w wysokości 194.250 zł zagraża istnieniu skarżącej spółki. Może to spowodować zamknięcie prowadzonego przez spółkę A. i utratą pracy przez pracowników tego ośrodka. Na potwierdzenie swoich argumentów skarżąca przedstawiła bilans, z którego wynika, że od 1 stycznia 2015 r. do 28 lutego 2015 r. przychód spółki wyniósł 779.429,62 zł, zaś strata 313.649,12 zł. W okresie od 1 stycznia 2016 r. do 29 lutego 2016 r. przychód spółki wyniósł 732.168,91 zł, zaś strata 305.049,82 zł. Ponadto w uzupełnieniu skargi skarżąca przysłała oświadczenie, że w A. jest zatrudnionych 20 pracowników na podstawie umów o pracę.
Uwzględniając wniosek Sąd I instancji wskazał, że mając na uwadze wysokość wymierzonej kary, a także przedstawiony rachunek zysków i strat, stwierdzić należało, że uiszczenie kary może rodzić poważne trudności dla skarżącej spółki. Wyegzekwowanie wymierzonej kary może doprowadzić do utraty płynności finansowej spółki i w konsekwencji do likwidacji należącego do skarżącej A., jak również pozbawienia strony zasadniczych środków trwałych niezbędnych dla prowadzenia dotychczasowej działalności gospodarczej. Ponadto Sąd I instancji uwzględnił, że spółka zatrudnia 20 osób, a zatem ewentualna utrata płynności finansowej na skutek egzekucji kary administracyjnej, mogłaby spowodować również negatywne skutki dla tych osób. Interesy pracowników powinny być, w ocenie Sądu I instancji, również brane pod uwagę przy rozstrzyganiu wniosku o wstrzymanie. Obowiązek ochrony pracowników ma rangę podstawowej zasady konstytucyjnej (art. 24 Konstytucji RP) i odnosi się do wszystkich organów władzy publicznej, nie wyłączając sądów administracyjnych.
Zażalenia na powyższe postanowienie wniósł Główny Inspektor Ochrony Środowiska. Zarzucił nieprawidłowe zastosowanie art. 61 § 3 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2016 r., poz. 718 - dalej jako "p.p.s.a.") przez przyjęcie, że zaistniały przesłanki do wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. W ocenie organu, wykonanie zaskarżonej decyzji nie spowoduje niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody ani trudnych do odwrócenia skutków. Ponadto spółka złożyła wniosek o odroczenie terminu płatności kary, a więc nie wiadomo, czy kara będzie podlegała egzekucji.
W ocenie organu, naruszenie art. 61 § 3 p.p.s.a. polegało również na jego błędnej wykładni i przyjęciu, że spółka uprawdopodobniła okoliczności uzasadniające wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Ponadto organ stwierdził, że kara administracyjna wymierzona w tej sprawie jest karą za odprowadzanie ścieków z przekroczeniem warunków pozwolenia, stąd nie bez znaczenia dla rozstrzygnięcia powinien być aspekt ochrony środowiska.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.
Stosownie do treści art. 61 § 3 p.p.s.a, po przekazaniu sądowi skargi Sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.
W pierwszej kolejności podkreślić należy, że na aprobatę zasługuje stanowisko Sądu I instancji, który dokonując oceny wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, doszedł do przekonania, że skarżąca spółka uprawdopodobniła przesłanki udzielenia ochrony tymczasowej na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a. Uprawdopodobnienie okoliczności mających uzasadniać wniosek o wstrzymanie wykonania jest obowiązkiem strony, a uzasadnienie wniosku powinno odnosić się do konkretnych zdarzeń świadczących o tym, że w stosunku do wnioskodawcy wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu jest uzasadnione. Tego rodzaju okoliczności, jak trafnie stwierdził Sąd I instancji, skarżąca spółka powołała. Spółka nie poprzestała jedynie na gołosłownych twierdzeniach, bowiem złożony bilans w zestawieniu z wysokością wymierzonej kary pieniężnej, pozwalał ocenić prawdopodobieństwo spowodowania trudnych do odwrócenia skutków przez wyegzekwowanie przedmiotowej kary pieniężnej.
W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, wniosek skarżącej zawarty w skardze zawierał więc argumenty uprawdopodobniające zasadność wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Okoliczności podnoszone we wniosku o wstrzymanie skarżąca spółka zobowiązana była uprawdopodobnić, a nie udowodnić.
Bez wpływu na zasadność rozstrzygnięcia pozostają argumenty zażalenia. W uzasadnieniu zażalenia organ powołał liczne orzeczenia sądów administracyjnych dotyczące przesłanek wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a. Stanowiska wyrażone w tych orzeczeniach Naczelny Sąd Administracyjny akceptuje. Orzeczenia te dotyczyły jednak odmiennych stanów faktycznych i powołano je w oderwaniu od okoliczności tej sprawy. Bez znaczenia jest także wniosek skarżącej spółki do organu o odroczenie terminu płatności kary, skoro na obecnym etapie postępowania nie można stwierdzić, czy wniosek ten został uwzględniony.
Ponadto wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji nie wpływu na realizację celu prewencyjnego i represyjnego administracyjnej kary pieniężnej wymierzonej w związku z naruszeniem warunków korzystania ze środowiska. Wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji nie oznacza bowiem, że skarżąca spółka nie będzie zobowiązana do uiszczenia kary, jeżeli jej skarga nie zostanie uwzględniona. Uwzględnienie wniosku oznacza jedynie udzielenie ochrony o charakterze tymczasowym. Wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu jest jednym ze środków procesowych dla obrony interesów wnoszącego skargę.
Z powyższych względów i na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 1 i 2 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji postanowienia.