Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 8 grudnia 2015 r., sygn. akt II OZ 1241/15, Naczelny Sąd Administracyjny uchylił zarządzenie Przewodniczącego Wydziału VII Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 5 listopada 2015 r., sygn. akt VII SA/Wa 2529/15 wzywające Ł. I. do uiszczenia wpisu sądowego w sprawie ze skargi Ł. I. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] sierpnia 2015 r., znak: [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji.
W piśmie z dnia [...] lutego 2016 r. Ł. I. wniosła o sprostowanie ww. postanowienia NSA w zakresie sentencji oraz jego uzasadnienia poprzez usunięcie oczywistych omyłek pisarskich zawartych w tym postanowieniu.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Wniosek skarżącej należało uznać za zasadny.
Zgodnie z art. 156 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2012, poz. 270 ze zm., dalej jako P.p.s.a.) Sąd może z urzędu sprostować w wyroku niedokładności, błędy pisarskie albo rachunkowe lub inne oczywiste omyłki.
Sprostowanie orzeczenia sądowego ma na celu naprawienie jego wadliwości przez nadanie mu takiego brzmienia, jakie sąd zamierzał. Jednocześnie nie może prowadzić ono do zmiany lub uchylenia tego orzeczenia, co jest dopuszczalne tylko w drodze jego zaskarżenia środkiem odwoławczym. Przedmiotem sprostowania mogą być wyłącznie ujawnione w orzeczeniu niedokładności, błędy pisarskie lub rachunkowe albo inne oczywiste omyłki, przy czym chodzi tu jedynie o omyłki sądu, nie zaś pomyłki popełnione przez strony postępowania. Niedokładność lub omyłka może dotyczyć np. oznaczenia stron czy innych uczestników postępowania, oznaczenia (daty, znaku, sygnatury) zaskarżonego aktu lub czynności oraz nazwy organu, który wydał zaskarżony akt lub podjął zaskarżoną czynność, przy czym nieprawidłowości te muszą mieć charakter oczywisty.
Sprostowaniu podlegają wadliwości występujące zarówno w samej sentencji orzeczenia i w jego komparycji (np. niewłaściwe, niedokładne określenie sądu, określenie żądania, itp.) jak i w uzasadnieniu orzeczenia.
Nie podlega sprostowaniu błędne ustalenie faktu, chociażby zostało ono spowodowane przeoczeniem. Kwestia, czy prostowana okoliczność jest w rzeczywistości poparta dokumentami znajdującymi się w aktach postępowania, jest bez znaczenia dla oceny możliwości dokonania sprostowania.
Powołanym postanowieniem z dnia 8 grudnia 2015 r., sygn. akt II OZ 1241/15 Naczelny Sąd Administracyjny uchylił zarządzenie Przewodniczącego Wydziału VII Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 5 listopada 2015 r., sygn. akt VII SA/Wa 2529/15 wzywające Ł. I. do uiszczenia wpisu sądowego w sprawie ze skargi Ł. I. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] sierpnia 2015 r., znak: [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji. Powołane zatem określenie "Generalnego Inspektora Nadzoru Budowlanego" w sentencji postanowienia piąty wiersz od dołu, w jedenastym wierszu od góry i w ósmym wierszu od dołu na stronie drugiej części wstępnej postanowienia, a także na stronie czwartej wiersz ósmy od góry części rozważeniowej postanowienia należało zastąpić stwierdzeniem "Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego", ponieważ organem, którego decyzja była przedmiotem skargi w niniejszej sprawie był niewątpliwie Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego co bez wątpliwości znajduje potwierdzenie w aktach sądowych rozpoznanej sprawy. Zaistniałe niewłaściwe określenie organu administracji ma charakter oczywistej pomyłki pisarskiej i jako takie wymagało sprostowania.
Podobnie należało ocenić wadliwość zdania "Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie" na stronie trzeciej wiersz piąty od góry części rozważeniowej postanowienia i w związku z powyższym dokonać sprostowania poprzez zastąpienie go stwierdzeniem "Zażalenie zasługuje na uwzględnienie". Skoro bowiem Naczelny Sąd Administracyjny postanowił uchylić zaskarżone zażalenie Przewodniczącego Wydziału VII Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 5 listopada 2015 r., sygn. akt VII SA/Wa 2529/15, jak wynika z sentencji postanowienia oraz podstawy prawnej rozstrzygnięcia zawartej w uzasadnieniu, to powinno zostać użyte stwierdzenie, że zażalenie zostało uwzględnione. Ewentualnie należało wskazać w treści uzasadnienia inne powody, które spowodowały takie rozstrzygnięcie. W niniejszej sprawie Sąd podzielił argumenty skarżącej co do niewłaściwego sposobu określenia kwoty należnego wpisu toteż niewątpliwie powinien użyć sformułowania, że zażalenie zasługiwało na uwzględnienie.
Odnosząc się do kwestii zastąpienia w ramach sprostowania sformułowania "której, stwierdzenia nieważności domagała się strona w postępowaniu przed organami administracji" znajdującego się na stronie 4 wiersz siódmy od dołu w części rozważeniowej postanowienia sformułowaniem "stwierdzenie nieważności organ administracyjny wszczął z urzędu" jak wnosi o to skarżąca w swoim wniosku, stwierdzić należy, że żądanie to zostało uwzględnione lecz w nieco odmiennej formie. Zdaniem NSA, użycie w tym miejscu sformułowania "o której stwierdzenie nieważności wystąpił organ administracyjny z urzędu" w odpowiedniej formie gramatycznej potwierdzi, że inicjatorem postępowania o stwierdzenie nieważności był organ administracji a nie skarżąca.
Sąd uznał, że niewątpliwie z treści akt sprawy wynika, że to organ administracji (Wojewoda Małopolski) wszczął postępowanie o stwierdzenie nieważności decyzji Prezydium Powiatowej Rady Narodowej w Brzesku z dnia [...] sierpnia 1965 r. znak: [...], udzielającej Ochotniczej Straży Pożarnej w J. pozwolenia na budowę remizy strażackiej w J., a nie skarżąca. Wskazanie, kto w rzeczywistości był inicjatorem postępowania o stwierdzenie nieważności, należało uznać za innego rodzaju oczywistą omyłkę pisarską.
Wskazać należy, że sprostowanie obejmuje właściwe oznaczenie stron czy też dokładne wymienienie podmiotów postępowania. Błąd pisarski to widoczny, wbrew zamierzeniom Sądu niewłaściwie użyty wyraz, widocznie mylna pisownia. Z kolei błąd rachunkowy to błąd wynikający z niewłaściwego przeprowadzenia działań arytmetycznych. Natomiast "inna oczywista pomyłka" jest swym charakterem zbliżona do niedokładności błędu pisarskiego i rachunkowego.
Bezsprzecznie na podstawie akt sprawy stwierdzić należy, że nastąpiło w tym zakresie przeoczenie, które można zakwalifikować, jako inną oczywistą omyłkę. Ustalenie to w żaden sposób nie wpłynie na wydane w sprawie rozstrzygnięcie.
W tej sytuacji Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji, na podstawie art. 156 § 1 i 2 w zw. z art. 193 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji.