Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 30 marca 2018 r., sygn. akt II SA/Po 393/17, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu odrzucił zażalenie Stowarzyszenia [...] od postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 27 lutego 2018 r., sygn. akt II SA/Po 393/17, utrzymującego w mocy postanowienie referendarza sądowego odmawiającego przyznania prawa pomocy w sprawie ze skargi Stowarzyszenia [...] na postanowienie Wojewody [...] z dnia [...] lutego 2017 r., nr [...], w przedmiocie niedopuszczalności odwołania.
W zaskarżonym postanowieniu WSA stwierdził, że zgodnie z art. 194 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r. poz. 1369; dalej: "p.p.s.a."), zażalenie do Naczelnego Sądu Administracyjnego przysługuje na postanowienia wojewódzkiego sądu administracyjnego w przypadkach przewidzianych w ustawie, a ponadto na postanowienia enumeratywnie wymienione w art. 194 § 1 pkt 1 – 10 p.p.s.a. Natomiast zgodnie z art. 260 § 1 i § 2 p.p.s.a., rozpoznając sprzeciw od zarządzenia i postanowień referendarza sądowego w przedmiocie prawa pomocy, o których mowa w art. 258 § 2 pkt 6-8, sąd wydaje postanowienie, w którym zaskarżone zarządzenie lub postanowienie referendarza sądowego zmienia albo utrzymuje w mocy.
Sąd wskazał, że postanowienie, o którym mowa w art. 260 § 1 p.p.s.a. nie zostało wymienione w żadnym z punktów art. 194 § 1 p.p.s.a., ponadto ustawa nie przewiduje wniesienia zażalenia na tego rodzaju postanowienie. Stosownie bowiem do art. 260 § 2 p.p.s.a., Sąd orzeka jako sąd drugiej instancji, stosując odpowiednio przepisy o zażaleniu co oznacza, że droga sądowa zostaje wyczerpana.
WSA stwierdził, że w obowiązującym stanie prawnym, na postanowienie wydane po rozpoznaniu sprzeciwu od postanowienia referendarza, zażalenie nie przysługuje i na podstawie art. 178 w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a. je odrzucił.
Na powyższe postanowienie Stowarzyszenie [...] złożyło zażalenie, domagając się jego uchylenia, a także sprostowania i uzupełnienia jego części orzekającej, zwolnienia z kosztów sądowych w części oraz ustanowienia pełnomocnika z urzędu. Odnośnie do wniosku o uzupełnienie i sprostowanie postanowienia strona skarżąca zarzuciła, że brak w części orzekającej zaskarżonego postanowienia określenia, iż postępowanie dotyczy budowy turbin wiatrowych, co jest niezbędne ponieważ inwestor prowadzi kilka takich samych inwestycji.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zażalenie nie zawiera usprawiedliwionych podstaw.
Zgodnie z art. 194 § 1 p.p.s.a., zażalenie do Naczelnego Sądu Administracyjnego przysługuje na postanowienia wojewódzkiego sądu administracyjnego w przypadkach przewidzianych w ustawie, a ponadto na postanowienia wskazane w art. 194 § 1 pkt 1-10 p.p.s.a. Oznacza to, że zażalenie przysługuje stronie tylko na orzeczenia wojewódzkich sądów administracyjnych, a ponadto zażalenie jest dopuszczalne tylko, kiedy ustawa jednoznacznie stanowi o możliwości jego wniesienia.
Na podstawie art. 260 § 2 p.p.s.a. sąd, rozpoznając sprzeciw od postanowienia referendarza sądowego orzeka jako sąd drugiej instancji, stosując odpowiednio przepisy o zażaleniu, a więc wydane przez niego postanowienie, jest prawomocne i nie służy już od niego żaden środek zaskarżenia. Prawo do wniesienia zażalenia na takie rozstrzygnięcie nie wynika w tym przypadku także z żadnego przepisu szczególnego.
Zgodnie z art. 197 § 2 p.p.s.a. do postępowania toczącego się na skutek zażalenia stosuje się odpowiednio przepisy o skardze kasacyjnej. Przepis art. 178 p.p.s.a. stanowi natomiast, że wojewódzki sąd administracyjny odrzuci na posiedzeniu niejawnym skargę kasacyjną (a więc odpowiednio również zażalenie) wniesioną po upływie terminu lub z innych przyczyn niedopuszczalną, jak również skargę kasacyjną (zażalenie), której braków strona nie uzupełniła w wyznaczonym terminie. W niniejszej sprawie stronie skarżącej nie przysługiwało zażalenie na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 27 lutego 2018 r., a więc Sąd prawidłowo zaskarżonym postanowieniem odrzucił zażalenie jako niedopuszczalne.
Odnośnie do wniosku dotyczącego sprostowania i uzupełnienia części orzekającej zaskarżonego postanowienia, Sąd stwierdza, że w zaskarżonym postanowieniu, jak również w postanowieniu je poprzedzającym z dnia 27 lutego 2018 r., precyzyjnie i w sposób niebudzący wątpliwości, określony został przedmiot skargi. WSA w Poznaniu w obydwu postanowieniach wskazał datę, numer, przedmiot zaskarżonego do Sądu postanowienia oraz organ administracji publicznej je wydający.
Z powyższych względów, na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 2 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji postanowienia.