Uzasadnienie
A. i J. H. wnieśli skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Tarnobrzegu z dnia [...] r. nr [...] którą uchylono w całości decyzję Burmistrza Kolbuszowej z [...] r. nr [...] o odmowie ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego pn. budowa stacji bazowej telefonii komórkowej P4 o nazwie [...] wraz z wewnętrzną linią zasilającą elektryczną, na terenie obejmującym działki nr [...] położonym w rejonie [...], i przekazano sprawę do ponownego rozpoznania organowi I instancji. W skardze A. i J. H. wnieśli o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. W ocenie wnioskodawców w interesie stron postępowania, w tym w szczególności właścicieli sąsiednich nieruchomości, jest dogłębne zbadanie sprawy, a kontynuowanie procesu inwestycyjnego spowoduje trudne do odwrócenia skutki.
W odpowiedzi na wniosek Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Tarnobrzegu wniosło o jego oddalenie uznając, że zaskarżona decyzja nie wywołuje skutków, o jakich mowa w art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.) dalej: "p.p.s.a.".
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie postanowieniem z dnia 23 września 2014 r., na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a. odmówił wstrzymania wykonania decyzji SKO w Tarnobrzegu z dnia [...].
W uzasadnieniu postanowienia Sąd wskazał, że przedmiotem wniosku uczyniono decyzję organu odwoławczego wydaną na podstawie art. 138 § 2 k.p.a., którą uchylono w całości decyzję organu I instancji i przekazano sprawę do ponownego rozpatrzenia temu organowi. Decyzja taka nie posiada atrybutu wykonalności, ponieważ nie wywołuje skutków materialnoprawnych. Nie nadaje się ona do wykonania, w tym egzekucji, i nie wymaga wykonania w rozumieniu przepisu art. 61 § 3 p.p.s.a. Jej skutkiem, w razie uprawomocnienia się, jest wyłącznie obowiązek organu I instancji ponownego rozpatrzenia sprawy administracyjnej.
A. i J. H. wnieśli zażalenie na powyższe postanowienie Sądu z dnia 23 września 2014 r.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.
Stosownie do art. 61 § 3 p.p.s.a., wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednakże po przekazaniu sądowi skargi Sąd może – na wniosek skarżącego – wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Dotyczy to także aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy, o czym stanowi art. 61 § 3 p.p.s.a., przy czym katalog przesłanek warunkujących wstrzymanie wykonania zaskarżonego orzeczenia jest zamknięty. Podkreślenia wymaga także, iż na etapie rozpoznania wniosku o wstrzymanie wykonania orzeczenia, Sąd nie bada zasadności samej skargi. Zatem celem instytucji wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji jest jedynie tymczasowe ukształtowanie stosunków do czasu rozpoznania skargi przez sąd administracyjny.
Przesłanką wstrzymania danego aktu lub czynności jest niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody, przy czym ustalenie, czy grożąca szkoda jest szkodą znaczną jest możliwe tylko w oparciu o okoliczności konkretnej sprawy. O znacznej szkodzie można mówić, jeśli rozmiary szkody wywołanej wykonaniem zaskarżonego aktu administracyjnego są większe niż zwykłe skutki wywołane wykonaniem aktu tego rodzaju.
Jednakże przedmiotem udzielenia ochrony tymczasowej, w rozumieniu wskazanego wyżej przepisu mogą być jedynie takie akty lub czynności, które nadają się do wykonania. Natomiast przez pojęcie wykonania aktu administracyjnego rozumie się spowodowanie w sposób dobrowolny lub doprowadzenie w trybie przymusu państwowego do takiego stanu rzeczy, który jest zgodny z rozstrzygnięciem zawartym w danym akcie. Tym samym nie każdy akt administracyjny kwalifikuje się do tak rozumianego wykonania, a co za tym idzie nie każdy wymaga wykonania, na co zasadnie zwrócił uwagę Sąd pierwszej instancji. Wykonaniu podlegają bowiem takie akty administracyjne, z którymi wiąże się dla strony obowiązek określonego działania, zaniechania lub nakaz znoszenia zachowania innych podmiotów (por. postanowienie WSA w Gdańsku z dnia 26 lipca 2005 r. sygn. akt II SA/Gd 396/05). W szczególności zaś nie podlegają wykonaniu, a tym samych ochronie tymczasowej, decyzje kasacyjne wydawane na podstawie art. 138 § 2 k.p.a., tak jak w sprawie niniejszej.
W przedmiotowej sprawie skarżący żądają wstrzymania wykonania decyzji SKO w Tarnobrzegu z dnia [...] która w istocie nie nadaje się do wykonania, gdyż dotyczy czynności stricte procesowej. W związku z powyższym uznać należy, iż Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zasadnie uznał, iż wniosek o wstrzymanie w przedmiotowej sprawie jest bezzasadny.
Z powyższych przyczyn Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a. orzekł, jak w sentencji postanowienia.