Uzasadnienie
Zaskarżonym postanowieniem z dnia 4 października 2005r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odmówił D. A. przyznania prawa pomocy w zakresie całkowitym.
W treści uzasadnienia swego rozstrzygnięcia Sąd I instancji stwierdził, iż skarżąca wskazała że opiekuje się matką otrzymującą emeryturę w kwocie 1356 zł, która jest również jej jedynym źródłem utrzymania, a jako składnik majątku wymieniła dom o pow. ok. 180 m2, posiada też nieruchomość o pow. 2,5 ha. Ponadto Sąd I instancji wskazał, iż skarżąca nie złożyła, pomimo wezwania określonych dokumentów w celu ustalenia jej rzeczywistej sytuacji majątkowej. Wojewódzki Sąd Administracyjny stwierdził, iż nie można dać wiary argumentacji skarżącej o jej trudnej sytuacji materialnej zważywszy na to, że utrzymanie nieruchomości wymienionych przez skarżącą wymaga posiadania określonych środków finansowych.
Zważywszy na powyższe Wojewódzki Sąd Administracyjny stwierdził, iż skarżąca nie wykazała, aby zaistniały okoliczności, które mogłyby stanowić podstawę do przyznania jej prawa pomocy we wnioskowanym zakresie.
Zażalenie na powyższe postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego wniosła D. A..
Skarżąca stwierdziła iż żyje bardzo skromnie, nie posiada żadnych dochodów, ani oszczędności. Ponadto wskazała na to, iż postępowanie toczy się przed Sądem nie z jej winy, a na skutek działań Urzędu Gminy.
Wskazując na powyższe okoliczności strona skarżąca wniosła o uwzględnienie zażalenia.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zażalenie strony skarżącej nie ma usprawiedliwionych podstaw.
Na podstawie art. 246 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) dalej zwanej p.p.s.a. przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej następuje, gdy wykaże ona, że nie jest w stanie ponieść kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. Z konstrukcji tego przepisu wynika, że to na wnioskodawcy ciąży obowiązek wykazania, iż znajduje się w sytuacji materialnej uprawniającej do przyznania prawa pomocy. Z tego obowiązku strona skarżąca się nie wywiązała.
Mając na uwadze treść powołanego art. 246 § 1 pkt 2 p.p.s.a. oraz okoliczności przedmiotowej sprawy należy podzielić stanowisko Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, że skarżąca nie udowodniła zaistnienia przesłanek uzasadniających przyznanie jej prawa pomocy. We wniesionym zażaleniu skarżąca także nie wskazała na istnienie takich okoliczności, które pozwalałyby na skuteczne zakwestionowanie oceny w odniesieniu do jej sytuacji majątkowej dokonanej przez Sąd I instancji.
W tej sytuacji Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że zaskarżone postanowienie Sądu I instancji jest zgodne z prawem i na podstawie na podstawie art. 184 p.p.s.a. w związku z art. 197 § 2 p.p.s.a. orzekł, jak w sentencji niniejszego postanowienia.