Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 17 sierpnia 2017 r. sygn. akt VII SA/Wa 429/16 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odrzucił zażalenie skarżącego na własne postanowienie z dnia 19 grudnia 2017 r. odrzucające zażalenie na postanowienie z dnia 16 listopada 2016 r., w sprawie ze skargi B. P. na postanowienie Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] grudnia 2015r. w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji.
Postanowienie to zostało wydany w następującym stanie sprawy:
Postanowieniem z dnia 10 sierpnia 2016 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie utrzymał w mocy postanowienie referendarza sądowego z dnia 13 czerwca 2016 r. odmawiające skarżącemu przyznania prawa pomocy w zakresie całkowitym.
Postanowieniem z dnia 16 listopada 2016 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odrzucił skargę skarżącego na ww. postanowienie organu z dnia [...] grudnia 2015 r.
Postanowieniem z dnia 19 grudnia 2016 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odrzucił zażalenie skarżącego na własne postanowienie z dnia 16 listopada 2016 r. jako wniesione z uchybieniem terminu.
W ustawowym terminie skarżący wniósł zażalenie na ww. postanowienie z dnia 19 grudnia 2016 r. oraz wniosek o zwolnienie z wpisu od zażalenia.
Zarządzeniem z dnia 4 kwietnia 2017 r. starszy referendarz sądowy zarządził pozostawienie wniosku o przyznanie prawa pomocy bez rozpoznania. Zarządzenie to doręczono skarżącemu w dniu 21 kwietnia 2017 r.
Zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału VII z dnia 27 czerwca 2017 r. wezwano skarżącego do uiszczenia wpisu od zażalenia wniesionego na postanowienie z dnia 19 grudnia 2016 r., w terminie 7 dni, pod rygorem jego odrzucenia. Odpis zarządzenia został skarżącemu doręczony w dniu 10 lipca 2017 r., a termin do dokonania powyższej czynności upłynął z dniem 17 lipca 2017 r.
Po sprawdzeniu w dokumentach księgowych dotyczących opłat sądowych ustalono, że do dnia 4 sierpnia 2017 r. wpis nie został uiszczony.
W ocenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wniesione zażalenie jako nieopłacone podlegało odrzuceniu na podstawie art. 220 § 1 i 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.), zwanej dalej "p.p.s.a.".
Zażalenie na powyższe postanowienie wniósł skarżący domagając się jego zmiany bądź uchylenia.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zażalenie nie zasługiwało na uwzględnienie.
Zakwestionowanym postanowieniem z dnia 17 sierpnia 2017 r. Sąd pierwszej instancji odrzucił zażalenie skarżącego na własne postanowienie z dnia 19 grudnia 2016 r. z uwagi na nieuiszczenie, mimo wezwania, wymaganego wpisu od tego zażalenia.
Nie ulega wątpliwości, że zażalenie jest pismem wszczynającym postępowanie przed sądem administracyjnym w danej instancji, od którego pobiera się spis stosunkowy lub stały (zobacz: art. 230 § 1 i § 2 p.p.s.a.).
Przepis art. 220 § 1 p.p.s.a. stanowi, że sąd nie podejmie żadnej czynności na skutek pisma, od którego nie zostanie uiszczona należna opłata. W tym przypadku, z zastrzeżeniem § 2 i 3, przewodniczący wzywa wnoszącego pismo, aby pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania uiścił opłatę w terminie siedmiu dni od dnia doręczenia wezwania. W razie bezskutecznego upływu tego terminu przewodniczący wydaje zarządzenie o pozostawieniu pisma bez rozpoznania. Jednakże zażalenie, od którego pomimo wezwania nie został uiszczony należny wpis, podlega odrzuceniu przez sąd (§ 3 art. 220).
Jak wynika z akt sprawy postanowieniem z dnia 19 grudnia 2016 r. Sąd pierwszej instancji odrzucił zażalenie skarżącego na własne postanowienie z dnia 16 listopada 2016 r. o odrzuceniu skargi, jako wniesione z uchybieniem terminu. Na to postanowienie z dnia 19 grudnia 2016 r. skarżący wniósł zażalenie oznaczone datą 6 grudnia 2016 r. (data wpływu 13 stycznia 2017 r. - prezentata), które postanowieniem z dnia 17 sierpnia 2017 r. zostało odrzucone na podstawie art. 220 § 1 i 3 p.p.s.a. Pismem oznaczonym tą samą datą (wpływ 13.01.2017 r. – prezentata) skarżący wniósł o przyznanie mu prawa pomocy w zakresie zwolnienia z opłaty od zażalenia "z dnia 06.12.2016 r.". Zarządzeniem referendarza sądowego z dnia 4 kwietnia 2017r. pozostawiono wniosek skarżącego o przyznanie prawa pomocy bez rozpoznania. Od tego zarządzenia skarżący nie wniósł sprzeciwu.
W związku z powyższym zarządzeniem z dnia 27 czerwca 2017 r. skarżący został wezwany do uiszczenia wpisu od zażalenia na postanowienie z dnia 19 grudnia 2016 r., w terminie 7 dni, pod rygorem odrzucenia zażalenia. Mimo wezwania wpis nie został uiszczony.
Mając na uwadze powyższe, zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego trafnie Sąd pierwszej instancji odrzucił zażalenie skarżącego na postanowienie z dnia 19 grudnia 2016 r. jako zażalenie od którego nie został uiszczony wpis. Nie jest to bowiem sytuacja o której mowa w szczególności w art. 220 § 4 p.p.s.a., art. 261 czy art. 227 § 2 p.p.s.a. Z akt sprawy wynika również, że skarżącemu nie zostało przyznane prawo pomocy.
Mając zatem na uwadze powyższe, na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a., orzeczono jak w sentencji.