Uzasadnienie
Zaskarżonym postanowieniem z dnia 11 sierpnia 2016 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach, na podstawie art. 126 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.), zwanej dalej "p.p.s.a", zawiesił postępowanie sądowe. Wskazał, że zgodnie z ww. przepisem sąd może zawiesić postępowanie na zgodny wniosek stron. W rozpoznawanej sprawie, wniosek taki złożony został przez pełnomocnika skarżących, a pełnomocnik organu w pełni się do niego przychylił. Sąd uznał ponadto, że powyższy wniosek nie zmierza ani do obejścia prawa, ani też do pozostawienia w obrocie prawnym aktu, który dotknięty byłby wadą nieważności.
W dniu 17 sierpnia 2016 r. zostało wniesione zażalenie na ww. postanowienie przez D. R. w imieniu własnym i jako pełnomocnika pozostałych skarżących.
Odpis ww. postanowienia wraz z uzasadnieniem został doręczony radcy prawnemu T. Z. (pełnomocnikowi skarżących oprócz S. P. i M. M.) w dniu 12 września 2016 r. Oznacza to, że do dnia 19 września 2016 r. skarżącym, oprócz S. P. i M. M., przysługiwał termin do wniesienia zażalenia na ww. postanowienie.
W dniu 16 września 2016 r. zostało wniesione zażalenie na ww. postanowienie przez radcę prawnego T. Z..
Ponadto w dniu 20 września 2016 r. zostało wniesione kolejne zażalenie przez D. R., działającego w imieniu własnym i jako pełnomocnika wszystkich skarżących w tej sprawie. Pismo o tej samej treści i w tej samej dacie zostało także wniesione bezpośrednio do Naczelnego Sądu Administracyjnego, który w dniu 23 września 2016 r. przekazał je do Sądu I instancji.
W dniu 27 września 2016 r. Sąd I instancji doręczył D. R. odpis postanowienia z dnia 11 sierpnia 2016 r. wraz z uzasadnieniem, wskazując jednocześnie, że odpis tego postanowienia wraz z uzasadnieniem został już przesłany pełnomocnikowi strony w dniu 5 września 2016 r.
W dniu 3 października 2016 r. D. R. w imieniu własnym i jako pełnomocnik pozostałych skarżącej wniósł pismo, w którym podtrzymał stanowisko zawarte w ww. zażaleniach oraz z ostrożności procesowej wniósł kolejne zażalenie na postanowienie o zawieszeniu postępowania sądowego. Pismo o tej samej treści i w tej samej dacie zostało także wniesione bezpośrednio do Naczelnego Sądu Administracyjnego, który w dniu 5 października 2016 r. przekazał je do Sądu I instancji.
Odpowiedź na zażalenie złożył Komisarz Wyborczy w K..
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.
Zażalenie wniesione przez profesjonalnego pełnomocnika zawiera usprawiedliwione podstawy, lecz z innych przyczyn niż nim podniesione. Ponadto zażalenie z dnia 3 października 2016 r. wniesione przez D. R. w imieniu S. P. i M. M. zawiera usprawiedliwione podstawy. Prawidłowo bowiem w zażaleniu z dnia 3 października 2016 r. wskazano, że wniosek o zawieszenie postępowania złożony na rozprawie przez radcę prawnego Tomasza Zakrzewskiego nie obejmował swoim zakresem dwójki skarżących, tj. S. P. i M. M.. Wynika to z tego, że osoby te nie udzieliły w tej sprawie pełnomocnictwa ww. profesjonalnemu pełnomocnikowi. W tych okolicznościach sprawy brak było zatem podstaw do stwierdzenia, że zaszła przesłanka do zawieszenia, o jakiem mowa w art. 126 p.p.s.a., ponieważ nie wszyscy skarżący wypowiedzieli się co do wniosku o zawieszenie postępowania sądowego.
Ponadto okoliczność związana z udzieleniem pełnomocnictwa ww. profesjonalnemu pełnomocnikowi tylko przez część skarżących miała także wpływ na prawidłowość dokonanego doręczenia skarżącym odpisu zaskarżonego postanowienia wraz z uzasadnieniem. Doręczenie w dniu 12 września 2016 r. odpisu postanowienia z uzasadnieniem radcy prawnemu Tomaszowi Zakrzewskiemu odniosło bowiem skutek procesowy tylko w odniesieniu do części skarżących, tj. do A. R., Z. O., A. M., B. T., D. Ł., B. K., M. S. i D. R.. Tym skarżącym termin do wniesienia zażalenia biegł od dnia 12 września i kończył się z upływem dnia 19 września. Taki skutek jest związany z tym, że Sąd I instancji w tej sprawie miał prawo wyboru, któremu pełnomocnikowi tych skarżących doręczyć odpis orzeczenia. Udzielone pełnomocnictwa obu pełnomocnikom nie zawierały wyraźnego wskazania, któremu pełnomocnikowi należy doręczać pisma w sprawie. Dlatego w tym zakresie Sąd prawidłowo zastosował art. 76 § 3 p.p.s.a. doręczając odpis orzeczenia tylko jednemu pełnomocnikowi, który był profesjonalistą (por. postanowienia NSA z 7 lutego 2012 r., II OZ 46/12; z 19 października 2010 r., II OZ 1043/10).
Natomiast skutek doręczenia w odniesieniu do S. P. i M. M. nastąpił z dniem 27 września 2016 r., kiedy Sąd I instancji doręczył odpis postanowienia wraz z uzasadnieniem D. R., któremu wszyscy skarżący udzielili pełnomocnictwa do występowania w tej sprawie. Oznacza to, że zażalenie wniesione w dniu 3 października 2016 r. w imieniu S. P. i M. M. zostało wniesione w terminie, o jakim mowa w art. 194 § 2 p.p.s.a. Oceny tej nie zmienia fakt braku pouczenia przez Sąd przy dokonaniu tego doręczenia. Taki brak w okolicznościach tej sprawy należy oceniać jako uchybienie procesowe, które wobec terminowego wniesienia zażalenia w imieniu S. P. i M. M. nie miało istotnego wpływu na wynik sprawy.
Co do zaś zażaleń wniesionych przez D. R. w dniach 17 sierpnia 2016 r. i 20 września 2016 r. oraz w odniesieniu do części skarżących – 3 października 2016 r. wskazania wymaga, że zostały one wniesione z naruszeniem terminu, o jakim mowa w art. 194 § 2 p.p.s.a., co uprawnia do ich odrzucenia na podstawie art. 178 w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a. Przepisy te przewidują możliwość odrzucenia na posiedzeniu niejawnym zażaleń wniesionych po upływie terminu lub z innych przyczyn niedopuszczalnych. Jak wynika z akt sprawy zażalenia te zostały wniesione przedwcześnie lub po terminie do ich wniesienia, co skutkowało ich odrzuceniem.
Na marginesie wskazania wymaga, że Sąd I instancji przed podejmowaniem kolejnych czynności procesowych w sprawie powinien wyjaśnić treść pisma z dnia 5 sierpnia 2016 r. złożonego przez skarżącą M. M., tj. czy stanowi ono cofnięcie skargi lub udzielonego D. R. pełnomocnictwa.
Z tych względów, w pkt 1 postanowienia orzeczono na podstawie art. 185 § 1 w zw. art. 197 § 2 p.p.s.a.; zaś w pkt 2 i 3 postanowienia orzeczono na podstawie art. 178 w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a.