Uzasadnienie
Zaskarżonym postanowieniem z dnia 31 sierpnia 2016 r., sygn. akt II SA/Łd 428/16, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi, na podstawie art. 125 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.), zwanej dalej "p.p.s.a.", zawiesił postępowanie sądowoadministracyjne. Wskazał, że przedmiotem postępowania jest nakaz rozbiórki dobudowanego pomieszczenia gospodarczego zlokalizowanego na nieruchomości położonej w Ł. przy ul. [...]. Jednocześnie z informacji uzyskanych od skarżącej wynika, że postępowanie w sprawie zniesienia współwłasności nieruchomości położonej w Ł. przy ul. [...]nie zostało zakończone w sposób prawomocny. Postanowienie z dnia [...] czerwca 2016 r., sygn. akt [...], nie jest prawomocne z uwagi na wniesienie przez B. K. apelacji.
W ocenie Sądu, prawomocne zakończenie postępowania w przedmiocie zniesienia współwłasności nieruchomości, na której zlokalizowany jest przedmiot postępowania (obiekt objęty nakazem rozbiórki), będzie miało bezpośrednie przełożenie dla rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie.
Zażalenie na ww. postanowienie wniosła B. K., podnosząc zarzuty dotyczące naruszenia art. 125 § 1 pkt 1 p.p.s.a. przez jego niewłaściwe zastosowanie; art. 126 p.p.s.a. przez pominięcie jednej ze stron postępowania; art. 170 p.p.s.a. w zw. z art. 2 i art. 45 ust. 1 Konstytucji RP przez wydanie orzeczenia sprzecznego z ustaloną linią orzecznictwa sądów administracyjnych, co narusza zasadę zaufania obywateli do organów państwa, w tym władzy sądowniczej; oraz przepisów ww. ustawy w zakresie dotyczącym rozpatrywania skarg na decyzje administracyjne.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.
Zażalenie zawiera usprawiedliwione podstawy.
Ma rację strona wnosząca zażalenie, że toczące się przed Sądem Powszechnym postępowanie o zniesienie współwłasności nie stanowi przesłanki, o jakiej mowa w art. 125 § 1 pkt 1 p.p.s.a. Takie postępowanie miałoby o tyle znaczenie o ile ustalałoby konkretną datę zniesienia współwłasności na datę wydanej w sprawie decyzji o nakazie rozbiórki, a więc tylko na zasadzie wyjątku. Wynika to z tego, że zgodnie z regułami postępowania sądowoadministracyjnego sąd administracyjny kontroluje zaskarżoną decyzję na datę jej wydania, tj. w oparciu o stan prawny, jak i stan faktyczny w dacie wydania takiej decyzji o nakazie rozbiórki. Późniejsze zmiany własnościowe, tj. których skutki zachodzą po wydaniu nakazu rozbiórki, zasadniczo nie odgrywają tu znaczenia w odniesieniu do treści normy prawnej wynikającej z art. 52 Prawa budowlanego. Norma ta bowiem wskazuje do jakich podmiotów może być skierowany nakaz rozbiórki – m.in. do inwestora.
W tej zaś sprawie zaskarżona decyzja o nakazie rozbiórki została właśnie skierowana do inwestorów, a zadaniem sądu administracyjnego jest ustalenie czy owe skierowanie było prawidłowe. Ponadto ani z wniosku o zawieszenie, ani z akt sprawy nie wynika aby postępowanie o zniesienie współwłasności obejmowało swoim zakresem ustalenie istnienia prawa własności z konkretną datą. Dlatego brak jest podstawy do przyjęcia, że przedmiotowe postępowanie zależy od innego postępowania sądowego. Pośrednio o braku takiego związku, bo na losy postępowania administracyjnego, wypowiedział się w prawomocnym wyroku z dnia 17 listopada 2015 r., sygn. akt VII SA/Wa 2915/14, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, który oddalił skargę na postanowienie Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] października 2014 r., znak: [...], o uchyleniu postanowienia Łódzkiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego zawieszającego postępowanie w sprawie nakazu rozbiórki z uwagi na toczące się postępowanie o zniesienie współwłasności prowadzone przez Sąd Rejonowy [...] pod sygn. akt [...].
Zgodnie z tym wyrokiem postępowanie o zniesienie współwłasności nie stanowi zagadnienia wstępnego dla wydania nakazu rozbiórki. A zatem okoliczność toczącego się postępowania cywilnego mogła w tej sprawie być przedmiotem oceny w postępowaniu administracyjnym pod kątem czy stanowi zagadnienie wstępne z rozumieniu art. 94 § 1 pkt 4 K.p.a. Takiej też oceny dokonano w zaskarżonej decyzji, co powinien poddać swojej kontroli Sąd I instancji.
Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 185 § 1 w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w postanowieniu.