Uzasadnienie
1. W punkcie drugim zaskarżonego postanowienia Sąd I instancji odrzucił wniosek o rozpatrzenie postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 6 stycznia 2003 r. oddalającego wniosek o ustanowienie pełnomocnika z urzędu, z uwagi na niedopuszczalność wniosku w stosunku do prawomocnego orzeczenia Sądu. Należy zgodzić się z rozstrzygnięciem Sądu I instancji uznać zażalenie w tej części za niezasadne. Strona nie może domagać się uchylenia prawomocnego orzeczenia Naczelnego Sądu Administracyjnego w tym przedmiocie, skarga kasacyjna mogła być wniesiona do dnia 31 marca 2004 r. od orzeczenia wydanego przed dniem 1 stycznia 2004 r. i tylko w przypadku, gdy w poprzednim stanie prawnym dopuszczalne było wniesienie rewizji nadzwyczajnej. W tym stanie rzeczy zażalenie skarżącej nie może być uwzględnione. Dlatego Naczelny Sąd Administracyjny oddalił zażalenie w tym zakresie w oparciu o art. 184 w zw. z art. 197 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
2. Wojewódzki Sąd Administracyjny w punkcie trzecim postanowienia z dnia 18 lutego 2005 r. odmówił skarżącej przyznania prawa pomocy w zakresie przyznania adwokata lub radcy prawnego. W uzasadnieniu Sąd wskazał, że prawo pomocy nie przysługuje stronie w wypadku oczywistej bezzasadności skargi, stosownie do art. 247 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). Naczelny Sąd Administracyjny podziela stanowisko Sądu I instancji w tej kwestii, słusznie bowiem Sąd ten wskazał, że skarga ta jest oczywiście bezzasadna i zachodzą podstawy do zastosowania art. 247 powołanej ustawy. Żądania skarżącej nie mogą bowiem zostać uwzględnione w ramach obecnie obowiązującego stanu prawnego. Dlatego Naczelny Sąd Administracyjny oddalił zażalenie w tym zakresie, w oparciu o art. 184 w zw. z art. 197 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.