Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 27 stycznia 2017 r., sygn. akt VII SA/Wa 2354/16, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odrzucił skargę K. B., J.B. i J. B. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] sierpnia 2016 r. nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji.
W uzasadnieniu powyższego postanowienia Sąd wskazał, że zarządzeniem z dnia 17 października 2017 r. wezwano skarżących solidarnie do złożenia 7 odpisów skargi poświadczonych za zgodność z oryginałem lub własnoręcznie podpisanych, w terminie 7 dni, pod rygorem odrzucenia skargi. Powyższe wezwanie doręczono wszystkim skarżącym w dniu 28 października 2016 r., a więc wyznaczony termin upłynął z dniem 4 listopada 2016 r. Skarżący żądane odpisy skargi nadali w Urzędzie Pocztowym dopiero 10 listopada 2016 r., a więc po terminie wyznaczonym przez Sąd. W związku z powyższym Sąd, w oparciu o art. 58 § 1 pkt 3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, odrzucił skargę.
Zażaleniem K. B., J.B. i J. B. zaskarżyli powyższe postanowienie wnosząc o jego uchylenie i nadanie dalszego biegu wniesionej skardze.
W uzasadnieniu zażalenia podniesiono, że uzupełnienie przedmiotowych braków formalnych skargi nastąpiło w wyznaczonym terminie - Sąd wskazał, że wezwanie doręczono skarżącym 28 października 2016 r., gdy tymczasem ze zwrotnego potwierdzenia odbioru podpisanego przez wszystkich skarżących oraz adnotacji dokonanych odręcznie na kopertach wynika, że wezwanie zostało przez nich odebrane w dniu 4 listopada 2016 r. Tym samym termin do uzupełnienia braków formalnych skargi upłynął z dniem 11 listopada 2016 r. Braki uzupełniono zatem w wyznaczonym terminie (10 listopada 2016 r.). Do zażalenia załączono zdjęcie/kserokopię potwierdzenia odbioru podpisanego przez K. B. oraz kopię koperty z adnotacją o dacie odbioru.
W odpowiedzi na zażalenie uczestniczka postępowania I. B.-W. wniosła o jego oddalenie.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zażalenie zasługiwało na uwzględnienie.
Stosownie do treści art. 57 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2017, poz. 1369 ze zm., dalej: p.p.s.a.) skarga powinna odpowiadać wszelkim wymaganiom jakie muszą spełniać pisma w postępowaniu sądowym, a zatem winna spełniać określone warunki formalne, które wymienia w sposób wyczerpujący przepis art. 46 p.p.s.a. Oprócz wymagań wskazanych w tym przepisie, stanowiących o kompletności pisma, przepis art. 47 § 1 p.p.s.a przewiduje, że do pisma należy dołączyć jego odpisy i odpisy załączników dla doręczenia ich stronom, a ponadto jeżeli w sądzie nie złożono załączników w oryginale, po jednym odpisie każdego załącznika do akt sądowych.
W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego nie budzi wątpliwości, że na równi z wymogami pisma, o których mowa w art. 46 p.p.s.a. należy traktować wymogi z art. 47 p.p.s.a. (por. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, pod red. R. Hausera i M. Wierzbowskiego; wyd. CH Beck, Warszawa 2015, s. 271-272).
Zgodnie z art. 49 § 1 p.p.s.a. jeżeli pismo strony nie może otrzymać prawidłowego biegu wskutek niezachowania warunków formalnych, przewodniczący wzywa stronę o jego uzupełnienie lub poprawienie w terminie siedmiu dni pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania, chyba że ustawa stanowi inaczej. W myśl art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a. Sąd odrzuca skargę, gdy nie uzupełniono w wyznaczonym terminie braków formalnych skargi. Obowiązek określony w art. 47 § 1 i art. 49 § 1 p.p.s.a., polegający na dołączeniu odpisów, obciąża składającego pismo, ze skutkami o których stanowi art. 58 § 1 pkt 3 tej ustawy, jeżeli brak w tym zakresie uniemożliwia nadanie pismu procesowemu właściwego biegu.
Okolicznością bezsporną w niniejszej sprawie jest, że do skargi K. B., J. B. i J. B. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] sierpnia 2016 r. skarżący nie załączyli wymaganej liczby jej odpisów. Z akt sprawy wynika, że zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału VII Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 17 października 2016 r. wezwano solidarnie skarżących do usunięcia tego braku formalnego skargi poprzez złożenie 7 jej odpisów poświadczonych za zgodność z oryginałem lub własnoręcznie podpisanych, w terminie 7 dni pod rygorem odrzucenia skargi. Kwestią sporną jest natomiast to, kiedy ww. zarządzenie doręczono skarżącym, a co za tym idzie - czy nadając brakujące odpisy skargi w dniu 10 listopada 2016 r. skarżący uzupełnili przedmiotowy brak formalny w wyznaczonym terminie.
Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego argumentacja zawarta w zażaleniu a także okoliczności wynikające z akt sprawy, mogą budzić wątpliwości co do prawidłowości przyjęcia przez Sąd I instancji, że ww. zarządzenie z dnia 17 października 2016 r. doręczono skarżącym 28 października 2016 r., a w konsekwencji - że przedmiotowy brak formalny skargi skarżący uzupełnili po upływie wyznaczonego terminu. Podkreślenia wymaga, że w aktach niniejszej sprawy nie ma zwrotnych potwierdzeń odbioru przez skarżących wezwań do uzupełnienia omawianego braku formalnego skargi. Datę odbioru przez skarżących przedmiotowych wezwań (28.10.2016r.) Sąd ustalił w oparciu o trzy pisma Sekcji Reklamacji Klientów Indywidualnych K., Centrum Obsługi Finansowej Poczty Polskiej S.A., do których załączono duplikaty potwierdzeń odbioru przez skarżących przesyłek zawierających ww. wezwania (k. 20-27 akt sądowych). Z pism tych wynika jednak, że przedmiotowe przesyłki nadano do skarżących w dniu 24 października 2016 r. (k. 20, 23 i 26 akt sądowych) podczas gdy z akt sprawy wynika, że zostały one wysłane dnia 20 października 2016 r. (k. 14).
Ponadto z załączonego do zażalenia wydruku zdjęcia potwierdzenia odbioru przez K. B. wezwania do uzupełnienia przedmiotowego braku formalnego wynika, że przesyłka ta została przez niego odebrana dnia 4 listopada 2016 r. (k. 51). Ponieważ wątpliwości tych nie można rozstrzygnąć na podstawie akt sprawy, a nie ma podstaw prawnych do ich interpretowania na niekorzyść strony wnoszącej zażalenie, kontrolowane postanowienie Sądu I instancji – jako skutecznie podważone – należało uchylić. Doszło bowiem w okolicznościach niniejszej sprawy do naruszenia przez Sąd I instancji art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a.
Mając powyższe na względzie Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 185 § 1 w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.