Uzasadnienie
Skarżąca Spółka wraz ze skargą na decyzję Mazowieckiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] lipca 2016 r., nr [...] wniosła o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji utrzymującej w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla m. st. Warszawy z dnia [...] czerwca 2016 r., nr [...] nakazującą A. S.A. całkowitą rozbiórkę wolnostojącego nośnika reklamowego w postaci podświetlanej tablicy reklamowej o wymiarach ok. 3 x 6 m (nr identyfikacyjny [...]), mocowanej do słupa stalowego utwierdzonego w bloku fundamentowym zagłębionym w gruncie, wybudowanego na działce nr ew. [...] w obrębie [...], przy ul. Ś. (pomiędzy ul. K. a ul. R.) w W. W uzasadnieniu wniosku skarżąca wskazała, iż całkowita rozbiórka nośnika reklamowego spowodowałaby trudne do odwrócenia skutki, a wręcz skutki o charakterze zupełnie nieodwracalnym.
Ponadto skarżąca wskazała, że w celu legalizacji zostało podjętych wiele czynności, obecnie trawa postępowanie o wydanie zaświadczenia o zgodności nośnika reklamowego z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego.
W piśmie procesowym z dnia 30 września 2016 r. Spółka poinformowała Sąd, o złożeniu do organu nadzoru budowlanego 4 egz. projektu budowlanego, z zastrzeżeniem, że obecnie jedyną przeszkodą do legalizacji nośnika reklamowego jest brak decyzji o warunkach zabudowy, ale w tej sprawie toczy się przed WSA postępowanie ze skargi A. S.A. na decyzję SKO pod sygn. akt IV SA/Wa 2298/16.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z dnia 16 grudnia 2016 r., na podstawie art. 61 § 3 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz. U. z 2016 r., poz. 718), - dalej p.p.s.a. odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji.
W uzasadnieniu postanowienia Sąd wskazał, że skarżąca spółka – jak sama podaje na swojej stronie internetowej ([...]) – jest największą firmą reklamy out-of-home w Polsce, jako jedyna dysponuje nośnikami z każdego segmentu rynku, a łącznie posiada [...] tys. powierzchni ekspozycyjnych. Ze znajdującego się aktach sprawy odpisu z KSR skarżącej spółki wynika ponadto, że jej kapitał zakładowy wynosi [...] zł. Okoliczności te potwierdzają tylko stanowisko, że w niniejszej sprawie sam charakter orzeczonego nakazu rozbiórki nie może uzasadniać udzielenia Spółce ochrony tymczasowej na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a. W tym kontekście tym bardziej uzasadnione jest stwierdzenie, że to na stronie skarżącej spoczywa ciężar wykazania, że rozbiórka tego konkretnego nośnika reklamowego rodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowoduje trudne do odwrócenia skutki.
W ocenie Sądu również fakt złożenia dokumentów do organu nadzoru budowlanego, celem legalizacji przedmiotowego nośnika reklamowego, pozostaje bez znaczenia, dla oceny wniosku strony o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Legalizacja przedmiotowego obiektu nie jest bowiem możliwa przed wyeliminowaniem zaskarżonej decyzji oraz decyzji ją poprzedzającej. Złożenie przez Spółkę dokumentów wymaganych do legalizacji, na obecnym etapie postępowania administracyjnego, jest więc niejako na wyrost. Za wstrzymaniem wykonania decyzji nie przemawia hipotetyczna możliwość legalizacji nośnika, jak również ewentualny czas potrzebny do załatwienia formalności.
Skarżąca Spółka wniosła zażalenie na postanowienie WSA w Warszawie z dnia 16 grudnia 2016 r. zarzucając mu naruszenie art. 61 § 3 p.p.s.a przez błędną wykładnię sformułowania "niebezpieczeństwo spowodowania trudnych do odwrócenia skutków" a tym samym przez niewłaściwe zastosowanie tego przepisu. W zażaleniu wniesiono o zmianę zaskarżonego postanowienia poprzez wstrzymanie decyzji Mazowieckiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 19 lipca 2016 r. nr 1259/16.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.
Zgodnie z treścią art. 61 § 1 p.p.s.a., wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. W myśl natomiast § 3 tego przepisu, po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba, że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania.
Wskazanie niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków wymaga podania okoliczności, z którymi wiąże się szkoda lub trudne do odwrócenia skutki.
Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, skarżąca Spółka nie wykazała w sposób jednoznaczny i nie budzący wątpliwości, że w sprawie zachodzi realna możliwość zaistnienia niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, to wówczas brak jest podstaw do udzielenia skarżącej ochrony tymczasowej.
W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego przyjęcie prezentowanego przez skarżącą Spółką sposobu zastosowania art. 61 § 3 p.p.s.a. w odniesieniu do decyzji nakazującej rozbiórkę, prowadziłoby do niedopuszczalnego wniosku, że w każdym przypadku nałożenie na stronę obowiązku wykonania rozbiórki obiektu budowlanego, uzasadnia, niejako automatycznie, wstrzymanie wykonania decyzji będącej przedmiotem skargi do WSA.
Wskazać należy, że wykonanie rozbiórki z reguły wiąże się z niebezpieczeństwem wyrządzenia znacznej szkody bądź trudnych do odwrócenia skutków. Pogląd ten jest powszechnie przyjmowany w orzecznictwie sądów administracyjnych. Nie oznacza to jednak, że w każdym przypadku decyzja o nakazie rozbiórki podlega wstrzymaniu (por. postanowienie NSA z dnia 14 maja 2014 r., sygn. akt II OZ 456/14 [w:] CBOSA). Strona skarżąca powinna uprawdopodobnić, że w konkretnym stanie faktycznym wykonanie nakazu rozbiórki wiązać się będzie z wyrządzeniem znacznej szkody bądź trudnych do odwrócenia skutków. W przedmiotowej sprawie natomiast ani we wniosku skarżącej Spółki, ani w aktach sprawy nie ma stosownych argumentów, czy dokumentów wskazujących na grożące jej konsekwencje przekraczające normalne następstwa wykonania zaskarżonego aktu.
Podniesione w zażaleniu ogólne twierdzenia dotyczące postępowania legalizacyjnego, odnoszą się do merytorycznego rozstrzygnięcia sprawy i nie stanowią przesłanki uzasadniającej wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji.
Z tych przyczyn Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.