Uzasadnienie
Postanowieniem z 7 kwietnia 2016 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odmówił M.G. (dalej jako "skarżący") przywrócenia terminu do uzupełnienia braków formalnych zażalenia w sprawie ze skargi na decyzję Mazowieckiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z [...] marca 2014 r. w przedmiocie przywrócenia poprzedniego sposobu użytkowania.
W uzasadnieniu Sąd I instancji wskazał, że postanowieniem z 3 lipca 2015 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odmówił skarżącemu przyznania prawa pomocy. Skarżący wniósł zażalenie na to postanowienie. W związku z tym, że zażalenie nie zostało podpisane, zobowiązano skarżącego do uzupełnienia braków formalnych zażalenia, w terminie siedmiu dni od doręczenia wezwania, pod rygorem odrzucenia zażalenia. Wezwanie doręczono skarżącemu 6 sierpnia 2015 r.
Pismem z 20 sierpnia 2015 r. skarżący zwrócił się o przywrócenie terminu do uzupełnienia braków formalnych zażalenia. Wobec niewskazania na brak winy w uchybieniu terminu, zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału z 25 sierpnia 2015 r., zobowiązano skarżącego do wskazania i uprawdopodobnienia okoliczności wskazujących na brak winy oraz wskazania daty ustania przyczyny uchybienia terminu.
W zakreślonym terminie skarżący złożył pismo z 10 września 2015 r., w którym nie wskazał żadnych okoliczności uprawdopodobniających brak winy w uchybieniu terminu. W związku z tym Sąd I instancji uznał, że nie zostały spełnione przesłanki umożliwiające przywrócenie terminu.
Skarżący złożył zażalenie na powyższe postanowienie wnosząc o jego uchylenie. Skarżący podtrzymał wniosek o wyznaczenie pełnomocnika z urzędu.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje
Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.
Stosownie do treści przepisu art. 86 § 1 p.p.s.a., jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi o przywróceniu terminu. Postanowienie o przywróceniu terminu albo odmowie jego przywrócenia może być wydane na posiedzeniu niejawnym.
Intencją ustawodawcy przy tworzeniu przepisów regulujących instytucję przywrócenia terminu było umożliwienie stronie obrony swoich praw czy interesów w sytuacji, gdy upływ terminów procesowych wywołał dla niej negatywne skutki prawne, przy jednoczesnym założeniu, że strona dołożyła wszelkich możliwych starań, aby takich negatywnych konsekwencji uniknąć. Pierwszorzędne znaczenie dla rozpoznania wniosku o przywrócenie terminu do dokonania czynności w postępowaniu sądowym ma zatem ustalenie, że fakt uchybienia przez stronę terminowi nie nastąpił z jej winy. Dla takiej oceny konieczne jest nie tylko dokonanie analizy okoliczności podnoszonych przez stronę, lecz również całości okoliczności sprawy.
Naczelny Sąd Administracyjny podziela stanowisko zaprezentowane w zaskarżonym postanowieniu. Pomimo wezwania Sądu I instancji, skarżący nie wskazał żadnych okoliczności, które uzasadniałyby przywrócenie terminu do uzupełnienia braków formalnych zażalenia. Zasadnie zatem Sąd I instancji przyjął, że skarżący nie uprawdopodobnił braku winy w uchybieniu terminu i z tego powodu odmówił przywrócenia terminu do uzupełnienia braków formalnych zażalenia.
Z tych względów i na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 1 i § 2 ustawy p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji postanowienia.