Uzasadnienie
W piśmie z dnia 9 października 2014 r. T. S. i F. S. (dalej jako skarżący) wnieśli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na postanowienie Wojewody Mazowieckiego z dnia [...] października 2014 r., Nr [...], znak: [...], utrzymujące w mocy postanowienie Prezydenta Miasta Płocka z dnia [...] września 2014 r. znak: [...] w przedmiocie odmowy wydania zaświadczenia o dokonaniu częściowego lub całkowitego odbioru budynku przy ul. O. lub dokonania zgłoszenia o zakończeniu budowy, z powodu swojej niewłaściwości.
Zarządzeniem z dnia 22 października 2014 r. Przewodniczący Wydziału VII WSA w Warszawie wezwał skarżących na podstawie art. 220 § 1 i 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270, dalej: P.p.s.a.) do uiszczenia solidarnie wpisu sądowego od wniesionej skargi w kwocie 100 zł. Wysokość wpisu określono stosownie do § 2 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2003 r. Nr 221, poz. 2193, dalej jako rozporządzenie).
Zażalenie na powyższe zarządzenie wnieśli skarżący domagając się jego uchylenia. Wskazano, że nie kierowali do Sądu skargi lecz zażalenie na postanowienie Wojewody Mazowieckiego z dnia [...] października 2014 r. Nr [...]. Podstawą tegoż zażalenia był, według skarżących, art. 37 K.p.a. a jego przedmiotem nierozpatrzenie wniosku skarżących z dnia [...] kwietnia 2014 r. o wydanie zaświadczenia z art. 217 § 2 pkt 2 K.p.a. Zarzucili Sądowi I instancji manipulowanie przedmiotem sprawy. Skarżący podnieśli, że wpis sądowy nie jest od skargi na postanowienie lecz od "uprawnień lub obowiązków związanych z przedmiotem zaskarżenia". Zarzucili również, że zaskarżonym zarządzeniem naruszono art. 214 P.p.s.a.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.
Stosownie do art. 220 § 1 P.p.s.a. sąd nie podejmie żadnej czynności na skutek pisma, od którego nie zostanie uiszczona należna opłata. W tym przypadku, z zastrzeżeniem § 2 i 3, przewodniczący wzywa wnoszącego pismo, aby pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania uiścił opłatę w terminie siedmiu dni od dnia doręczenia wezwania.
W myśl art. 230 § 1 i 2 P.p.s.a. od skargi, która jest pismem wszczynającym postępowanie, przed sądem administracyjnym w danej instancji pobiera się wpis stosunkowy lub stały. Z art. 231 P.p.s.a. wynika, że wpis stosunkowy pobiera się w sprawach, w których przedmiotem zaskarżenia są należności pieniężne. W innych sprawach pobiera się wpis stały.
Na mocy delegacji ustawowej z art. 233 P.p.s.a. Rada Ministrów wydała rozporządzenie z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi, w którym dokonano zróżnicowania wysokości pobieranego wpisu stałego w sprawach w zależności od rodzaju i charakteru sprawy.
W § 2 tego rozporządzenia Rada Ministrów określiła wysokość wpisu stałego w zależności od tego co jest przedmiotem skargi tj. jaki akt lub czynność z zakresu administracji publicznej są skarżone (ust. 1, ust. 2, ust. 4 i 5), a także ze względu na to jakiego zakresu dotyczy skarżony akt lub czynność (ust. 2 i ust. 3). Jeżeli zakwalifikowanie wniesionej skargi do powyższych kryteriów nie jest możliwe zastosowanie powinien znaleźć § 2 ust. 6, który stanowi, że w sprawach skarg niewymienionych w ust. 1-5 wpis stały wynosi 200 zł.
W myśl art. 214 § 1 P.p.s.a. jeżeli ustawa nie stanowi inaczej, do uiszczenia kosztów sądowych obowiązany jest ten, kto wnosi do sądu pismo podlegające opłacie lub powodujące wydatki. Pismo wnoszone przez kilka osób, których uprawnienia lub obowiązki związane z przedmiotem zaskarżenia są wspólne, podlega jednej opłacie. W przeciwnym razie każda z tych osób uiszcza opłatę oddzielnie stosownie do swojego uprawnienia lub obowiązku (§ 2).
Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego w realiach niniejszej sprawy, która dotyczy skargi na postanowienie Wojewody Mazowieckiego z dnia [...] października 2014 r., Nr [...], znak: [...] w przedmiocie odmowy wydania zaświadczenia Przewodniczący Wydziału w zaskarżonym zarządzeniu prawidłowo zastosował § 2 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia.
Wbrew temu co uważają skarżący Przewodniczący Wydziału zarządzeniem z dnia 22 października 2014 r. nie naruszył art. 214 P.p.s.a. Zgodnie z tym przepisem Przewodniczący Wydziału skierował wezwanie do uiszczenia wpisu do skarżących, którzy zainicjowali swoim pismem postępowanie przed sądem administracyjnym. Uznał, że uprawnienia skarżących związane z przedmiotem zaskarżenia są wspólne i wezwał ich do wniesienia wpisu solidarnie tzn. uiszczenie wpisu przez którąkolwiek ze skarżących spowoduje wykonanie zarządzenia i nadanie dalszego biegu sprawie.
Zakwalifikowanie przez skarżących ich pisma z dnia [...] października 2014 r. jako zażalenia nie ma znaczenia dla prawidłowości określenia wysokości wpisu w skarżonym zarządzeniu Przewodniczącego Wydziału albowiem nie forma ale treść pisma decyduje o jego charakterze.
W niniejszej sprawie zarzuty skarżących kierowane są pod adresem postanowienia Wojewody Mazowieckiego z dnia [...] października 2014 r., którym na skutek rozpatrzenia zażalenia skarżących, odmówiono im wydania wnioskowanego przez nich zaświadczenia o dokonaniu częściowego lub całkowitego odbioru budynku przy ul. O. lub dokonania zgłoszenia o zakończeniu budowy.
Z uwagi na wydanie w postępowaniu administracyjnym postanowienia przez organ II instancji orzeczenie to stało się prawomocne i jako takie mogło być poddane kontroli sądu administracyjnego w oparciu o przepisy P.p.s.a.
Skarżący skorzystali z możliwości poddania postanowienia Wojewody Mazowieckiego kontroli administracyjnej przez sąd administracyjny bowiem wnieśli do WSA w Warszawie pismo z dnia [...] października 2014 r. Z jego treści wyraźnie wynika, że przedmiotem zaskarżenia jest postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym. W związku z tym przedmiotem sprawy przed sądem administracyjnym stało się postanowienie a w konsekwencji pismo skarżących z [...] października 2014 r. należało zakwalifikować jako skargę.
W sytuacji nieopłacenia wpisu od skargi stosownie do art. 220 § 1 P.p.s.a. Przewodniczący Wydziału słusznie wezwał skarżących do uiszczenia wpisu określając jego wysokość na kwotę 100 zł w oparciu o § 2 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia albowiem w istocie zawisła przed sądem administracyjnym sprawa dotyczy skargi na postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym.
Argumenty skarżących, że wpis powinien być obliczony nie od skargi, której rzekomo nie wnosili, a stosownie do uprawnień lub obowiązków związanych z przedmiotem zaskarżenia wskazują na niewłaściwe rozumienie treści przepisów prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Przedmiotem zaskarżenia jest akt administracyjny – postanowienie Wojewody Mazowieckiego. Postanowienie to jest uosobieniem przysługującego skarżącym uprawnienia, które sprowadza się w ich przypadku do otrzymania odmownego rozstrzygnięcia w wyniku rozpatrzenia ich wniosku o wydanie zaświadczenia (art. 219 K.p.a.). Fakt, że postanowienie to ma postać odmowy nie powoduje, że uprawnienie przysługujące skarżącym zostało zniweczone.
Podsumowując Przewodniczący Wydziału uznając pismo skarżących z dnia [...] października za skargę i określając wpis sądowy w oparciu o § 2 ust 1 pkt 1 rozporządzenia postąpił zgodnie z obowiązującymi w tym zakresie przepisami.
Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 z zw. z art. 197 § 1 i 2 oraz 198 P.p.s.a. postanowił jak w sentencji.