Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zarządzeniem z dnia 26 sierpnia 2015 r. sygn. akt II SAB/Wr 22/14 pozostawił wniosek D. W.i M. W. o przyznanie prawa pomocy bez rozpoznania.
W uzasadnieniu zarządzenia Sąd I. instancji wskazał, że pismem z dnia 7 października 2015 r. wezwał D. W. i M. W. do uzupełnienia wniosku o przyznanie prawa pomocy w terminie 7 dni pod rygorem pozostawienia go bez rozpoznania poprzez m.in. podpisanie wniosku przez M. W. (lub przesłanie nowego egzemplarza wniosku prawidłowo wypełnionego i uzupełnionego). W ocenie Sądu z uwagi, iż na powyższe wezwanie nadesłano wniosek o przyznanie prawa pomocy podpisany jedynie przez D. W. uznać należy, że podlega on, na podstawie art. 257 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm., dalej: p.p.s.a.), pozostawieniu bez rozpoznania.
W zażaleniu na powyższe zarządzenie D. W. i M. W. wnieśli o uchylenie powyższego zarządzenia i przyznanie im prawa pomocy.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.
Zażalenie jest zasadne częściowo tj. w zakresie w jakim pozostawiono wniosek D. W.o przyznanie prawa pomocy bez rozpoznania.
Zgodnie z treścią art. 257 p.p.s.a. wniosek o przyznanie prawa pomocy, który nie został złożony na urzędowym formularzu lub którego braków strona nie uzupełniła w zakreślonym terminie, pozostawia się bez rozpoznania.
Z akt przedmiotowej sprawy wynika, że pismem z dnia 2 czerwca 2015 r. D. W. i M. W. zwrócili się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu o przyznanie im prawa pomocy. Z uwagi, iż powyższy wniosek zawierał braki formalne bowiem nie został złożony na urzędowym formularzu wnioskodawcy zostali wezwani do ich uzupełnienia. W dniu 13 lipca 2015 r. w odpowiedzi na powyższe wezwanie do Sądu wpłynął wniosek D. W. o prawo pomocy na urzędowym formularzu (formularz nie zawierał zakresu wniosku). W odpowiedzi na kolejne wezwanie wniosek o przyznanie prawa pomocy na urzędowym formularzu także nadesłała jedynie D. W. jednakże zakreślając zakres wniosku tj. wskazując, iż wnosi o zwolnienie od kosztów sądowych i o ustanowienie adwokata.
Zwrócić należy uwagę, że nadesłany na wezwanie z dnia 7 października 2015 r. wniosek o przyznanie prawa pomocy na urzędowym formularzu w rubryce 2.1 zawiera informację, że wnioskodawcą jest jedynie D. W. Formularz ten nie zawiera żadnych braków formalnych. W związku z powyższym wniosek w stosunku do D. W. nie mógł być pozostawiony bez rozpoznania. D. W. złożyła bowiem prawidłowy wniosek o przyznanie prawa pomocy. Okoliczność, iż wniosek ten nie zawierał podpisu M. W. nie ma znaczenia dla możliwości rozpatrzenia tego wniosku, bowiem - jak już powyżej wskazano - w rubryce 2.1 jako wnioskodawcę o przyznanie prawa pomocy została wskazana jedynie D. W. Sąd I. instancji winien zatem merytorycznie rozpatrzeć powyższy wniosek.
Odnosząc się natomiast do wniosku o przyznanie M. W. prawa pomocy uznać należy, że Sąd I. instancji prawidłowo pozostawił go bez rozpoznania.
M. W. złożył wniosek o przyznanie prawa pomocy w piśmie z dnia 2 czerwca 2015 r. Pomimo wielokrotnych wezwań (pismo z dnia 9 czerwca 2015 r., 16 lipca 2015 r. oraz 7 października 2015 r.) nie złożył wniosku na o przyznanie prawa pomocy na urzędowym formularzu. Dlatego zgodzić należy się z Sądem I. instancji, iż z uwagi nieuzupełnienia braków formalnych wniosku z dnia 2 czerwca 2015 r. wniosek M. W., na podstawie art. 257 p.p.s.a., winien pozostać bez rozpoznania.
W świetle powyższego Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 185 § 1 w związku z art. 197 § 2 p.p.s.a., uchyla zaskarżone zarządzenie w części wskazanej w sentencji postanowienia. O oddaleniu zażalenia w pozostałej części orzeczono na podstawie art. 184 z związku z art. 197 § 2 p.p.s.a.