Uzasadnienie
Sędzia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie zarządzeniem z dnia 21 listopada 2016 r. sygn. akt IV SA/Wa 2150/16 na podstawie art. 49 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sadami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718) pozostawiła bez rozpoznania pismo skarżącego z dnia 19 września 2016 r. zawierające wniosek o wyłączenie sędziego.
W uzasadnieniu zarządzenia podniesiono, iż zarządzeniem z dnia 20 października 2016 r. skarżący został wezwany do wskazania imienia i nazwiska sędziego, przyczyn wyłączenia a także uprawdopodobnienia istnienia podanej przyczyny, w terminie 7 dni pod rygorem pozostawienia tego pisma bez rozpoznania.
W piśmie z dnia 7 listopada 2016 r. skarżący dokonał polemiki z wezwaniem do usunięcia braków formalnych wniosku.
Wobec powyższego Sędzia WSA w Warszawie zarządzeniem z dnia 21 listopada 2016 r. uznała, że pomimo upływu zakreślonego terminu skarżący nie uzupełnił braków formalnych wniosku o wyłączenie sędziego, co powodowało, konieczność pozostawienia wniosku bez rozpoznania na podstawie art. 49 § 2 p.p.s.a.
Zażalenie na powyższe zarządzenie wniósł W. S. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.
Zgodnie z art. 49 § 1 p.p.s.a., jeśli pismo strony nie może otrzymać prawidłowego biegu wskutek niezachowania warunków formalnych, przewodniczący wzywa stronę o jego uzupełnienie lub poprawienie w terminie siedmiu dni pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania. Stosownie zaś do § 2 tego przepisu jeżeli strona nie uzupełniła lub nie poprawiła pisma w terminie, przewodniczący zarządza pozostawienie pisma bez rozpoznania.
Taka właśnie sytuacja miała miejsce w niniejszej sprawie, bowiem skarżący mimo wezwania do wskazania imienia i nazwiska sędziego, przyczyn wyłączenia a także uprawdopodobnienia istnienia podanej przyczyny, zobowiązania tego nie wykonał. Stąd, stosownie do cytowanego art. 49 § 2 p.p.s.a. zachodziła konieczność pozostawienia pisma, którego braki nie zostały usunięte, bez rozpoznania.
W tym stanie rzeczy Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 1 i 2 i art. 198 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji postanowienia.