Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie wyrokiem z dnia 19 maja 2016 r. sygn. akt II SA/Kr 964/15 oddalił skargę [...] sp. z o.o. z siedzibą w G. na postanowienie Małopolskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] maja 2015 r. nr [...].
Pismem z dnia 23 maja 2016 r. skarżąca spółka wniosła o doręczenie odpisu wyroku wraz z uzasadnieniem.
Zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału II Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 20 czerwca 2016 r. skarżąca została wezwana do uiszczenia opłaty kancelaryjnej w kwocie 100 zł za odpis orzeczenia z uzasadnieniem - w terminie 7 dni pod rygorem jej ściągnięcia.
Skarżąca w wyznaczonym terminie nie uiściła opłaty kancelaryjnej w wysokości 100 zł.
Zarządzeniem z dnia 29 sierpnia 2016 r. Przewodniczący Wydziału II Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie na podstawie art. 234 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.) zarządził ściągnięcie od [...] sp. z o.o. z siedzibą w G. należności sądowej w kwocie 100 zł z tytułu opłaty kancelaryjnej za odpis orzeczenia z uzasadnieniem.
W zażaleniu na zarządzenie z dnia 29 sierpnia 2016 r. skarżąca wniosła o jego uchylenie. Skarżąca podniosła, że przywołany w zarządzeniu art. 228 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi jest niezgodny z Kodeksem cywilnym i Kodeksem postępowania cywilnego, które są aktami nadrzędnymi wobec ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Niezgodność ta polega na braku wymogu nadania orzeczeniu klauzuli wykonalności. W związku z powyższym skarżąca wniosła o wystąpienie do Trybunału Konstytucyjnego z wnioskiem o zbadanie zgodności tego przepisu z prawem.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.
Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.
Konieczność uiszczenia opłaty kancelaryjnej przewiduje art. 234 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718 z późn. zm.; dalej: p.p.s.a.), zgodnie z którym opłatę kancelaryjną za odpis orzeczenia z uzasadnieniem, doręczonego na skutek żądania zgłoszonego w terminie siedmiodniowym od ogłoszenia orzeczenia, pobiera się przy zgłoszeniu wniosku o sporządzenie uzasadnienia orzeczenia i jego doręczenie. Wysokość opłaty określa natomiast rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości opłat kancelaryjnych pobieranych w sprawach sądowoadministracyjnych (Dz. U. Nr 221, poz. 2192 z późn. zm.), które w § 2 wskazuje, że opłatę kancelaryjną za odpis orzeczenia z uzasadnieniem, pobiera się w kwocie 100 zł.
Jak stanowi art. 234 § 2 zdanie drugie p.p.s.a. jeżeli opłata nie została uiszczona, przewodniczący zarządza ściągnięcie jej od strony, która złożyła wniosek, po uprzednim wezwaniu strony do jej uiszczenia. Przepisów art. 220 nie stosuje się. Podkreślić należy, że przywołany przepis nie pozostawia przewodniczącemu swobody w zakresie orzekania o ściągnięciu nieuiszczonej opłaty kancelaryjnej, bowiem nakłada obowiązek wydania zarządzenia o jej ściągnięciu w drodze egzekucji sądowej.
W niniejszej sprawie strona skarżąca złożyła w terminie wniosek o sporządzenie uzasadnienia wyroku Sądu z dnia 19 maja 2016 r. i jego doręczenie, lecz wniosku nie opłaciła. Pomimo wezwania doręczonego w dniu 30 czerwca 2016 r. skarżąca nie zapłaciła opłaty kancelaryjnej, nie wniosła też zażalenia na zarządzenie wzywające do uiszczenia niniejszej opłaty. W tej sytuacji Przewodniczący Wydziału zasadnie wydał kontrolowane zarządzenie o ściągnięciu opłaty kancelaryjnej.
Nie mogły odnieść zamierzonego skutku argumenty podniesione w zażaleniu na zarządzenie z dnia 29 sierpnia 2016 r.
Przede wszystkim zupełnie bezzasadne są twierdzenia skarżącej o nadrzędności Kodeksu cywilnego i Kodeksu postępowania cywilnego wobec ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Ustawy te w sposób autonomiczny regulują materię w nich określoną. Z samego faktu stosowania przez ustawodawcę w ustawie Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi odesłań do Kodeksu cywilnego lub Kodeksu postępowania cywilnego nie można wywodzić, że są to "nadrzędne akty prawne", jak określiła je skarżąca. Odesłanie stanowi jedynie technikę prawodawczą służącą osiągnięciu skrótowości tekstu lub zapewnieniu spójności regulowanych instytucji prawnych.
Wyjaśnić należy, że w przypadku orzeczeń sądów administracyjnych dotyczących grzywien i kosztów sądowych nie mają zastosowania przepisy art. 781 i nast. k.p.c. Aby orzeczenie o grzywnie lub kosztach sądowych stanowiło podstawę do wszczęcia egzekucji, wystarczy, że zostanie zawarte w prawomocnym orzeczeniu. Taką podstawę stanowi również prawomocne zarządzenie przewodniczącego o ściągnięciu opłaty kancelaryjnej za odpis orzeczenia wraz z uzasadnieniem, o którym mowa w art. 234 § 2 zdanie drugie p.p.s.a. (por. postanowienie NSA z dnia 16 października 2009 r. sygn. akt II OZ 878/09, Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych: http://orzeczenia.nsa.gov.pl; a także M. Niezgódka-Medek [w:] B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, wyd. 3, Warszawa 2009, str. 654; oraz J. P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, wyd. 4, Warszawa 2010 r., str. 535).
Wobec powyższego, nie stwierdziwszy okoliczności wymienionych w art. 193 Konstytucji Rzeczpospolitej Polskiej, Naczelny Sąd Administracyjny nie uwzględnił wniosku skarżącej i nie wystąpił do Trybunału Konstytucyjnego ze stosownym wnioskiem w przedmiocie konstytucyjności art. 228 p.p.s.a.
Z powyższych względów Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 2 i art. 198 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.