Uzasadnienie
Zaskarżonym zarządzeniem z dnia 6 lipca 2016 r., sygn. akt IV SA/Po 947/15, Przewodniczący Wydziału IV Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu wezwał R. P. w imieniu własnym i jako pełnomocnika M. P. do uiszczenia dwóch wpisów sądowych od skargi na postanowienie [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] września 2015 r., nr [...], w przedmiocie stwierdzenia niedopuszczalności zażalenia, po 100 złotych każdy, łącznie 200 zł.
Na powyższe zarządzenie zażalenie wniósł R. P. występujący w niniejszej sprawie w imieniu własnym i jako pełnomocnik M. P., podnosząc, że wymagany w ww. kwocie wpis jest wygórowany.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.
Zażalenie na zarządzenie z dnia 6 lipca 2016 r. jest bezzasadne w świetle art. 220 § 1 i art. 214 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.), zwanej dalej "p.p.s.a". Zgodnie z art. 220 § 1 p.p.s.a. sąd nie podejmie żadnych czynności na skutek pisma, od którego nie zostanie uiszczona należna opłata. W związku z treścią art. 220 § 3 ww. ustawy przewodniczący wzywa wnoszącego skargę, aby pod rygorem uiszczenia wpisu uiścił opłatę w terminie siedmiu dni od dnia doręczenia wezwania. Skarga, od której pomimo wezwania nie został uiszczony należny wpis, podlega odrzuceniu przez sąd. Jeżeli zaś pismo wnoszone jest przez kilka osób, ale których uprawnienia lub obowiązki związane z przedmiotem zaskarżenia są wspólne, to podlega jednej opłacie. W przeciwnym razie każda z tych osób uiszcza opłatę oddzielnie stosownie do swojego uprawnienia lub obowiązku (art. 214 § 2 p.p.s.a.).
Sprawa niniejsza nie znajduje się w katalogu spraw objętych art. 239 § 1 pkt 1 p.p.s.a., w których to sprawach, strona skarżąca działanie lub bezczynność organu korzysta ze zwolnienia z obowiązku uiszczenia kosztów sądowych. Jednocześnie skarżący nie należą do kręgu podmiotów zwolnionych z obowiązku uiszczenia kosztów sądowych na podstawie art. 239 § 1 pkt 2-4 p.p.s.a. Prawomocnymi postanowieniami z dnia 14 czerwca 2016 r. odmówiono im przyznania prawa pomocy. Ponadto wskazania wymaga, że dla prawidłowości wydanego zarządzenia nie ma znaczenia fakt złożenia w tej sprawie kolejnego wniosku o prawo pomocy. Wniosek ten został bowiem złożony już po wydaniu zaskarżonego zarządzenia wraz z przedmiotowym zażaleniem.
Słusznym było zatem wydanie zarządzenia o wezwaniu skarżących do uiszczenia wpisu sądowego. Ponadto w zaskarżonym zarządzeniu wskazano prawidłową podstawę prawną, tj. § 2 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 221, poz. 2193 ze zm.), który odnosi się do skarg na postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym. Wysokość wpisu sądowego w niniejszej sprawie wynika zatem wprost z obowiązujących przepisów i wynosi 100 złotych.
Sąd prawidłowo też w wezwaniu skierowanym do R. P., który występuje w sprawie jako skarżący w imieniu własnym i jako pełnomocnik drugiego skarżącego, określił, że w tej sprawie wymagane jest uiszczenie dwóch wpisów. Związane jest to z treścią art. 214 § 2 p.p.s.a. Z akt sprawy wynika, że uprawnienia lub obowiązki obu skarżących związane z przedmiotem zaskarżenia nie są wspólne, ponieważ to M. P. jest właścicielem nieruchomości (działka nr [...]), której dotyczy postępowanie administracyjne – sprawa budowy dwóch obiektów budowlanych. W takich okolicznościach sprawy zachodzi brak tzw. współuczestnictwa materialnego. A zatem z uwagi na treść art. 214 § 2 p.p.s.a. każdy ze skarżących powinien uiścić wpis sądowy w ww. wysokości. Dlatego Sąd I instancji prawidłowo wezwał skarżących do uiszczenia dwóch wpisów sądowych po 100 zł każdy, łącznie 200 zł.
Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 i art. 198 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny zażalenie oddalił.