Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 17 maja 2005r. sygn. akt II SA/Gd 341/02 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku przyznał B. O. prawo pomocy przez ustanowienie radcy prawnego. Okręgowa Izba Radców Prawnych w Gdańsku jako pełnomocnika z urzędu wyznaczyła radcę prawnego M. F..
Pismem procesowym z dnia 8 lipca 2005 r. pełnomocnik skarżącego wystąpił z wnioskiem o przywrócenie terminu do wniesienia skargi kasacyjnej od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 9 marca 2005r. sygn. akt II SA/Gd 341/02.
Sąd Wojewódzki pismem z dnia 18 lipca 2005r. (doręczonym w dniu 5 sierpnia 2005r.) wezwał pełnomocnika (radcę prawnego) do uzupełnienia wniosku z dnia 8 lipca 2005 r. przez nadesłanie skargi kasacyjnej w terminie 7 dniu pod rygorem odrzucenia wniosku.
Postanowieniem z dnia 19 września 2005r. Sąd Wojewódzki odrzucił wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi kasacyjnej od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 9 marca 2005r. sygn. akt II SA/Gd 341/02.
W ocenie Sądu Wojewódzkiego wniosek o przywrócenie terminu bez równoczesnego dokonania czynności procesowej, dla której wykonania uchybiono terminu, dotknięty jest brakiem formalnym, podlegającym uzupełnieniu. Pełnomocnik skarżącego złożyła wniosek o przywróceniu terminu do wniesienia skargi kasacyjnej, nie dopełniła jednak wymogu jednoczesnego złożenia skargi kasacyjnej. Sąd wezwał ją do uzupełnienia tego braku w terminie 7 dni pod rygorem odrzucenia wniosku. Brak ten nie został uzupełniony, co skutkowało odrzuceniem wniosku.
Zażalenie na to postanowienie wniósł skarżący B. O., Skarżący zarzucił, że WSA w Gdańsku "pozbawił go prawa do obrony i pomocy, gdyż nie wyznaczył mu prawnika, pomimo, iż przyznał mu prawo pomocy". B. O. podniósł, iż w piśmie z dnia 26 lipca 2005r. poinformował Sąd o cofnięciu pełnomocnictwa dla wyznaczonego mu z urzędu radcy prawnego M. F. oraz wniósł o wyznaczenie mu innego pełnomocnika bardziej doświadczonego, prowadzącego praktykę bliżej miejsca zamieszkania skarżącego.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zażalenie nie jest uzasadnione. Pozostaje poza sporem, że na wniosek skarżącego zostało wydane postanowienie z dnia 17 maja 2005 r. o przyznaniu prawa pomocy w zakresie ustanowienia radcy prawnego z urzędu. Postanowienie to stanowiło podstawę do zwrócenia się przez Sąd do Okręgowej Izby Radców Prawnych w Gdańsku o wyznaczenie konkretnego radcy prawnego. Dla skarżącego wyznaczony został pełnomocnik, który złożył wniosek o przywrócenie terminu i który to wniosek został rozpoznany przez Sąd Wojewódzki zaskarżonym postanowieniem, które jest zgodne z prawem.
Oceny o zgodności z prawem zaskarżonego postanowienia nie podważają wywody zawarte w zażaleniu jak również podnoszona okoliczność o "wypowiedzeniu" pełnomocnictwa ustanowionemu w sprawie pełnomocnikowi. Skarżący nie dostrzega, że strona może na etapie skierowania przez Sąd postanowienia o przyznaniu prawa pomocy obejmującego ustanowienie adwokata /radcy prawnego/ z urzędu porozumieć się z właściwym organem samorządu zawodowego adwokatów /radców prawnych/ co do tego, który z wykonujących zawód prawniczy wykwalifikowanych prawników będzie reprezentował jej interesy w sprawie, jednakże nie może domagać się od Sądu wyznaczenia innego pełnomocnika (por. argumentację zawartą w postanowieniu Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 22 kwietnia 2005r. sygn. akt II OZ 262/05).
Wyznaczenie innego pełnomocnika nie należy do sądu także wówczas, gdy dotychczas wyznaczony pełnomocnik nie spełnił oczekiwań strony i w ocenie strony nie działał zgodnie z jej interesem. Z takim wnioskiem zainteresowany obowiązany jest bowiem zwrócić się wyłącznie do właściwego organu samorządu radcowskiego (por: B.Dauter, B.Gruszczyński, A.Kabat, M.Niezgódka-Medek "Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz", Zakamycze 2005, str. 422). Dlatego też zarzuty podnoszone przez skarżącego dotyczące wadliwego działania wyznaczonego radcy prawnego, mogą być rozpatrzone w trybie skargowym przez Okręgową Izbę Radców Prawnych, natomiast nie mogą mieć wpływu na ocenę zaskarżonego postanowienia, które w ocenie Naczelnego Sąd Administracyjnego, odpowiada prawu.
Z tych względów na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U Nr 153, poz. 1270 ze zm.) postanowiono jak w sentencji.