Uzasadnienie
Naczelny Sąd Administracyjny postanowieniem z dnia 15 października 2008 r. sygn. akt II OZ 1049/08, po rozpoznaniu zażalenia J. B. na zarządzenie Przewodniczącego Wydziału II Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku z dnia 15 lipca 2008 r. sygn. akt II SA/Bk 477/08 uchylił zaskarżone zarządzenie i skierował sprawę do ponownego ustalenia wysokości wpisu sądowego.
Zarządzeniem z dnia 5 listopada 2008 r. Przewodniczący Wydziału II Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku, na podstawie art. 220 § 1 i 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1270 ze zm., dalej "P.p.s.a."), stosownie do § 2 ust. 3 pkt 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 221, poz. 2193., dalej "rozporządzenie"), wezwał J. B. do uiszczenia wpisu sądowego w kwocie 500 zł od skargi na decyzję Podlaskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Białymstoku z dnia [...] maja 2008 r. nr [...] w przedmiocie wykonania wykopów.
Zażalenie na powyższe zarządzenie wniósł J. B. wnosząc o jego zmianę. Zarzucił naruszenie zawartego w art. 134 § 2 P.p.s.a. zakazu reformationis in peius przy powtórnym ustalaniu wysokości wpisu, przez wydanie zarządzenia pogarszającego sytuację prawną skarżącego na skutek wydania zarządzenia podwyższającego wysokość wpisu z żądanej pierwotnie kwoty 200 zł do kwoty 500 zł.
W uzasadnieniu zażalenia podniósł, że w sprawie doszło do rażącego naruszenia przepisów postępowania przez działanie Przewodniczącego na niekorzyść skarżącego przy ponownym ustalaniu wysokości wpisu, po uchyleniu pierwotnego zarządzenia przez NSA. Pierwotna kwota wpisu została ustalona na kwotę 200 zł i taka kwota powinna być zażądana niezależnie od kwoty wynikłej z prawidłowego zastosowania przepisów rozporządzenia, z powołaniem się na zakaz reformationis in peius (art. 134 § 2 P.p.s.a.).
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zażalenie nie ma usprawiedliwionych podstaw.
Stosownie do art. 214 § 1, art. 220 § 1 i art. 230 § 1 P.p.s.a., do uiszczenia kosztów sądowych obowiązany jest ten, kto wnosi do sądu pismo podlegające opłacie, sąd nie podejmie żadnej czynności na skutek pisma, od którego nie zostanie uiszczona należna opłata. Od pism wszczynających postępowanie przed sądem administracyjnym w danej instancji pobiera się wpis stosunkowy lub stały. Pismem o którym mowa w wymienionych przepisach jest, zgodnie z art. 230 § 2 P.p.s.a., między innymi skarga. Na podstawie § 2 ust. 3 pkt 1 rozporządzenia wpis od skargi dotyczącej budownictwa i architektury wynosi 500 zł.
Nie ulega wątpliwości, że J. B. wniósł skargę na decyzję Podlaskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Białymstoku z dnia [...] maja 2008 r. nr [...] w przedmiocie wykonania wykopów, zatem przedmiot sprawy należy zakwalifikować do kategorii budownictwo. Skoro skarga wpłynęła do wojewódzkiego sądu administracyjnego należało stosownie do art. 220 § 1 P.p.s.a. wezwać skarżącego do uiszczenia wpisu w określonej wysokości.
W tym stanie rzeczy zaskarżone zarządzenie Przewodniczącego Wydziału II Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku odpowiada prawu.
Z uwagi na wskazane okoliczności Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, że nie zachodzi w omawianym wypadku sytuacja, o której mowa w art. 134 § 2 w zw. z art. 197 § 2 i art. 198 P.p.s.a. (orzekania na niekorzyść strony, wbrew zakazowi tzw. reformationis in peius). Obowiązki strony wynikają z omówionych wyżej przepisów prawa i nie mogą być inaczej ukształtowane w drodze zarządzenia przewodniczącego. Zarządzenie o wezwaniu do uiszczenia wpisu sądowego jest rozstrzygnięciem o charakterze procesowym. Zakaz reformationis in peius, o którym mowa w art. 134 § 2 P.p.s.a. nie dotyczy rozstrzygnięć o charakterze procesowym
Z powyższych przyczyn Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 i art. 198 P.p.s.a. orzekł, jak w sentencji postanowienia.