Uzasadnienie
Zaskarżonym postanowieniem z dnia 19 sierpnia 2004r., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku odmówił przyznania skarżącej K. K. prawa pomocy w zakresie częściowym obejmującym ustanowienie adwokata lub radcy prawnego z urzędu. W uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia sądu I instancji wskazano m.in., iż wnioskodawczyni postanowieniem z dnia 28 marca 2004r. została już w niniejszej sprawie zwolniona od kosztów sądowych. Sąd zwrócił uwagę na nieścisłości w oświadczeniach wnioskodawczyni co do jej sytuacji majątkowej, przy czym skarżąca nie wyjaśniła tych sprzeczności.
Na powyższe postanowienie zażalenie złożyła skarżąca. Podniosła, iż Sąd I instancji dyskryminuje skarżącą, zamykając jej drogę do Sądu. Do zażalenia dołączono kopię decyzji Prezydenta Miasta Gdańska z dnia 23 czerwca 2004r., z której treści wynika, że K. K. przyznano dodatek mieszkaniowy wynoszący miesięcznie 36, 38 zł.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Należy podkreślić, że instytucja prawa pomocy jest wyjątkiem od generalnej zasady wyrażonej w art. 214 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zgodnie z którą do uiszczenia kosztów sądowych obowiązany jest ten, kto wnosi do Sądu pismo podlegające opłacie lub powodujące wydatki. Inicjatywa dowodowa zmierzająca do wykazania, iż zachodzą przesłanki pozytywne dla uwzględnienia wniosku o przyznanie prawa pomocy, spoczywa na wnioskodawcy.
W niniejszej sprawie uznać należy, że skarżąca nie wykazała dostatecznie, że nie dysponuje wystarczającymi środkami finansowymi na poniesienie kosztów zastępstwa procesowego. Skarżąca miała możliwość wyjaśnienia rozbieżności co do jej stanu majątkowego oraz uzyskiwanych dochodów, jednakże z możliwości tej nie skorzystała. Dodatkowo wątpliwości te pogłębia fakt niewyjaśnionych stosunków skarżącej z jej pełnoletnią córką, w szczególności co do jej udziału w kosztach utrzymania skarżącej. We wniosku o przyznanie prawa pomocy nie wymienia jej bowiem jako osoby pozostającej we wspólnym gospodarstwie domowym, a w sprzeciwie od postanowienia wydanego przez referendarza sądowego wskazuje na koszty związane z pobytem córki w jej mieszkaniu. Wniosek o przyznanie prawa pomocy nie zawiera danych odnoszących się do dochodów córki, a z dołączonej do zażalenia decyzji wynika, że wnioskodawczyni prowadzi dwuosobowe gospodarstwo domowe, przy czym dochody córki zostały uwzględnione przy rozpatrywaniu wniosku o przyznanie dodatku mieszkaniowego.
Z powyższych przyczyn orzeczono jak w sentencji, na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 2 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.