Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu, postanowieniem z dnia 6 grudnia 2019 r. sygn. akt II SPP/Wr 41/19, odrzucił zażalenie R. S. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 20 września 2019 r. utrzymujące w mocy zarządzenie starszego referendarza sądowego w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym we Wrocławiu z dnia 1 sierpnia 2019 r.
W uzasadnieniu powyższego postanowienia Sąd wskazał, że zarządzeniem z dnia 1 sierpnia 2019 r. starszy referendarz sądowy w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym we Wrocławiu pozostawił bez rozpoznania wniosek skarżącego o przyznanie prawa pomocy. Od powyższego zarządzenia skarżący pismem z dnia 10 września 2019 r. złożył sprzeciw. Postanowieniem z dnia 20 września 2019 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu utrzymał w mocy zarządzenie z dnia 1 sierpnia 2019 r. Skarżący wniósł zażalenie na powyższe postanowienie.
Uzasadniając odrzucenie powyższego zażalenia Sąd podniósł, że ustawodawca nie przewidział możliwości zaskarżenia wydanego na podstawie art. 260 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (p.p.s.a.) postanowienia wojewódzkiego sądu administracyjnego o zmianie lub utrzymaniu w mocy zarządzenia referendarza sądowego z zakresu prawa pomocy. Zażalenie wniesione na orzeczenie, od którego nie przysługuje środek zaskarżenia, podlega odrzuceniu jako niedopuszczalne. Wobec powyższego Sąd, działając na podstawie art. 260 § 2, art. 178 w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a., odrzucił zażalenie.
Zażaleniem R. S. zaskarżył przywołane na wstępie postanowienie wnosząc o jego uchylenie w całości.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zażalenie nie zasługiwało na uwzględnienie.
Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego Sąd pierwszej instancji prawidłowo przyjął, że na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 20 września 2019 r. nie przysługuje zażalenie. Postanowieniem tym rozpoznano bowiem sprzeciw skarżącego od zarządzenia referendarza sądowego z 1 sierpnia 2019 r., którym pozostawiono bez rozpoznania wniosek R. S. o przyznanie prawa pomocy. Zgodnie natomiast z art. 260 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm., dalej: p.p.s.a.), sąd rozpoznając sprzeciw od zarządzenia i postanowień, o których mowa w art. 258 § 2 pkt 6-8, a więc także zarządzenia o pozostawieniu wniosku o przyznanie prawa pomocy bez rozpoznania, wydaje postanowienie, w którym zaskarżone zarządzenie lub postanowienie referendarza sądowego zmienia albo utrzymuje w mocy (§ 1), przy czym orzeka jako sąd drugiej instancji, stosując odpowiednio przepisy o zażaleniu (§ 2).
Sformułowanie, że sąd orzeka jako "sąd drugiej instancji, stosując odpowiednio przepisy o zażaleniu" oznacza, że po pierwsze, postępowanie w tej sprawie jest dwuinstancyjne, po drugie, że na postanowienia wydane w tej sytuacji przez wojewódzki sąd administracyjny nie przysługuje zażalenie do Naczelnego Sądu Administracyjnego. Nie przysługuje bowiem żaden środek zaskarżenia od postanowień wydanych przez sąd drugiej instancji. Ponadto w art. 194 § 1 p.p.s.a., w którym wskazuje się postanowienia wojewódzkiego sądu administracyjnego, na które przysługuje zażalenie, nie wymieniono postanowień wydawanych przez ten sąd w wyniku rozpoznania sprzeciwu od zarządzenia lub postanowienia referendarza sądowego. Także żaden przepis szczególny nie przewiduje możliwości wniesienia zażalenia na tego rodzaju postanowienia.
Z tych względów Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.