Uzasadnienie
A. i J. P. (dalej jako skarżący) wnieśli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku sprzeciw od decyzji Wojewody [...] z dnia [...] września 2020 r., nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę.
Skarżący zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału z 4 listopada 2020 r. zostali solidarnie wezwani do usunięcia braków formalnych sprzeciwu poprzez wskazanie czy żądają uchylenia zaskarżonej decyzji oraz podania numerów PESEL. Wyznaczono 7 dniowy termin do usunięcia tych braków oraz oznaczono rygor odrzucenia sprzeciwu w razie niewypełnienia ww. obowiązków. Ponadto zostali solidarnie wezwani do uiszczenia wpisu sądowego od sprzeciwu.
A. i J. P. odebrali wystosowane do nich wezwania w dniu 9 listopada 2020 r. (zpo k. 19 A. i k. 20 J., odbiór pokwitowała E. P.).
W odpowiedzi na powyższe jedynie J. P. przesyłając pismo z 16 listopada 2020 r. uzupełnił braki formalne sprzeciwu zgodnie z wezwaniem. Wpis od sprzeciwu wniesiony został 13 listopada 2020 r. w imieniu J. i A. P. Postanowieniem z 21 grudnia 2020 r., sygn. akt 811/20, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm., dalej jako P.p.s.a.) w zw. z art. 64b § 1 P.p.s.a., odrzucił sprzeciw A. P..
Sąd wskazał, że zgodnie z art. 64b § 1 i § 2 P.p.s.a. sprzeciw od decyzji powinien czynić zadość wymaganiom pisma w postępowaniu sądowym, a ponadto powinno zawierać wskazanie zaskarżonej decyzji, żądanie jej uchylenia oraz oznaczenie organu, który wydał zaskarżoną decyzję. Do sprzeciwu odpowiednio stosuje się przepisy o skardze, jeżeli ustawa nie stanowi inaczej.
Dalej Sąd przywołał art. 46 § 2 pkt 1 lit. b P.p.s.a. w myśl którego, gdy pismo strony jest pierwszym pismem w sprawie powinno zawierać nr PESEL strony wnoszącej pismo, będącą osobą fizyczną, oraz numer PESEL jej przedstawiciela ustawowego, jeżeli są obowiązani do jego posiadania albo posiadają go, nie mając takiego obowiązku.
Wskazał, że stosownie do art. 58 § 1 pkt 3 P.p.s.a., Sąd odrzuca skargę - odpowiednio sprzeciw - gdy nie uzupełniono w wyznaczonym terminie braków formalnych.
Sąd zauważył, że skarżący zostali prawidłowo wezwani przez Przewodniczącego Wydziału do usunięcia braków formalnych sprzeciwu oraz do uiszczenia wpisu sądowego, z pouczeniem o konsekwencjach procesowych w przypadku braku realizacji. Wezwania zostały im prawidłowo doręczone.
Sąd stwierdził, że J. P. w zakreślonym terminie uzupełnił braki formalne swojego sprzeciwu i uiścił wpis. A. P. nie uczyniła zadość wezwaniu Sądu, co uniemożliwia nadanie jej sprzeciwowi dalszego biegu i sprzeciw jej podlega odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 w zw. z art. 64b § 1 P.p.s.a.
Zażalenie na powyższe postanowienie wniosła A. P. twierdząc, że z "wypisu wynikało, że mogła złożyć tylko jedna osoba i tak uczyniono". Wskazała, że skarżący sądzili, że jak jedna osoba dokona sprzeciwu to będzie uzasadnione gdyż jesteśmy małżeństwem.
Podniosła, że porady ani informacji nie mogła otrzymać, gdyż sąd był zamknięty dla zainteresowanych z powodu COVID-19 zaś na poradę prawnika należało długo czekać. Wobec tego skarżący postanowili sprostać wezwaniu sądu w tej formie ale jak widać uczynili to nieskutecznie.
Naczelny Sąd Administracyjny, zważył co następuje
Zażalenie nie zasługiwało na uwzględnienie.
Jak wynika z zestawienia art. 64b § 1 i 2 P.p.s.a. sprzeciw ma odpowiadać wymaganiom przewidzianym dla pisma procesowego tj. wskazanym w art. 46, art. 47 i art. 48 P.p.s.a. Szczególnym wymogiem sprzeciwu jest wskazanie zaskarżonej decyzji, żądanie jej uchylenia i oznaczenie organu, który wydał zaskarżoną decyzję. Jednocześnie ustawodawca przewidział odpowiednie stosowanie do sprzeciwu przepisów o skardze, jeżeli ustawa P.p.s.a. nie stanowi inaczej.
Wobec tego sprzeciw jak skarga powinien zostać opłacony a będąc pismem procesowym w sprawie powinien spełniać wymogi takiego pisma określone m.in. w art. 46 § 2 pkt 1 lit b P.p.s.a. tj. zawierać nr PESEL strony wnoszącej pismo, będącą osobą fizyczną.
Sprzeciw w niniejszej sprawie został wniesiony solidarnie przez J. P. i A. P. Do każdej z tych osób z osobna Przewodniczący Wydziału skierował imienne wezwanie do uzupełnienia braków formalnych sprzeciwu poprzez wskazanie swojego numeru PESEL i określenia czy żąda ona uchylenia zaskarżonej decyzji. Podobnie postąpiono wzywając do opłacenia wpisu sądowego.
Nie sposób uznać za zasadne twierdzenia zawartego w zażaleniu, że skoro skarżący stanowią małżeństwo wystarczyło by tylko jedno z nich uzupełniło braki formalne wniesionego wspólnie sprzeciwu. Pouczenie zawarte w wezwaniu nie wskazywało na taką możliwość interpretacji nałożonego na konkretnego adresata obowiązku uzupełnienia braków formalnych sprzeciwu. Wezwanie określało indywidualny obowiązek wskazanej w nim osoby i ta osoba powinna takie wezwanie wykonać w przewidzianym do tego terminie. Pozostawanie w małżeństwie nie zwalniało z wykonania wezwania sądu zaadresowanego bezpośrednio do każdego z małżonków.
Zatem wobec uzupełnienia braków formalnych sprzeciwu jedynie przez J. P. Sąd słusznie stwierdził, że jego sprzeciw zostanie rozpatrzony, natomiast sprzeciw wniesiony przez A. P. (jego małżonkę) posiadając braki formalne uniemożliwiające nadanie mu dalszego biegu, stosowanie do art. 58 § 1 pkt 3 P.p.s.a. w zw. z art. 64b § 1 P.p.s.a. podlegał odrzuceniu.
Na marginesie stwierdzić należy, że brak kontaktu z sądem czy profesjonalnym pełnomocnikiem nie uniemożliwiał wykonania A. P. wezwania. Należało jedynie odpowiedzieć na żądanie sądu zgodnie z jego treścią co w przypadku męża nie nastręczało jakichkolwiek problemów. Mylne przeświadczenie o konieczności przekazania danych tylko przez jednego z małżonków nie usprawiedliwia braku uzupełnienia braków formalnych sprzeciwu przez każdą z osób do tego wezwanych.
W tej sytuacji uznać należy, że nie przedstawiono powodów, które miałyby wskazywać na wadliwość zaskarżonego postanowienia, w związku z powyższym zażalenie należało oddalić jako pozbawione podstaw.
Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji.