Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny (dalej WSA) we Wrocławiu postanowieniem z dnia 8 czerwca 2016 r., sygn. akt II SA/Wr 37/16 w pkt I. odrzucił skargę kasacyjną T.R., w pkt II. odrzucił skargę kasacyjną I. R. od wyroku WSA we Wrocławiu z dnia 8 marca 2016 r. sygn. akt II SA/Wr 37/16 w sprawie ze skargi I. R. na decyzję Dolnośląskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego we Wrocławiu z dnia [...] listopada 2015 r. nr [...] w przedmiocie nakazu rozbiórki zadaszenia wraz z podpierającymi je słupami od strony południowo-zachodniej budynku mieszkalnego oraz betonowego chodnika ułożonego wzdłuż ściany budynku.
W uzasadnieniu postanowienia sąd I instancji wskazał, że WSA we Wrocławiu wyrokiem z dnia 8 marca 2016 r., sygn. akt II SA/Wr 37/16, oddalił skargę w niniejszej sprawie.
Pismem z dnia 10 marca 2016 r. skarżący I. R. wniósł o sporządzenie uzasadnienia ww. wyroku. Odpis wyroku wraz z uzasadnieniem doręczono mu w dniu 8 kwietnia 2016 r.
Pismem z dnia 3 maja 2016 r. skarżący I. R. i uczestniczka postępowania T. R. wnieśli skargę kasacyjną od ww. wyroku. Skargę kasacyjną sporządził i podpisał w ich imieniu radca prawny M. Ł., działający na podstawie pełnomocnictw do "sporządzenia skargi kasacyjnej (...) i jej podpisania" (k. 68 i 69 akt sądowych).
Pismem z dnia 11 maja 2016 r. wezwano I. R. i T. R. do uzupełnienia braków formalnych skargi kasacyjnej poprzez złożenie jej 3 odpisów i nadesłania wniosku o rozpoznanie skargi kasacyjnej na rozprawie lub oświadczenia o zrzeczeniu się rozprawy (art. 176 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Dz.U. 2016 r. poz. 718; dalej: Ppsa). W odpowiedzi ww. osoby nadesłały brakujące odpisy skargi kasacyjnej i pismo z dnia 17 maja 2016 r. zawierające oświadczenie o zrzeczeniu się rozprawy – podpisane przez T. R. i I. R. W wykonaniu zarządzenia sędziego sprawozdawcy z dnia 25 maja 2016 r. wezwano ponownie I. R. i T. R. do uzupełnienia braku formalnego skargi kasacyjnej poprzez złożenie wniosku o rozpoznanie skargi kasacyjnej na rozprawie lub oświadczenia o zrzeczeniu się rozprawy. Tym razem jednak pouczono osoby wnoszące skargę kasacyjną, że ww. oświadczenie stanowi element formalny skargi kasacyjnej.
W wezwaniu wskazano, że udzielone radcy prawnemu, który podpisał skargę kasacyjną, pełnomocnictwo procesowe nie upoważnia pełnomocnika do wniesienia tejże skargi kasacyjnej. Skargę kasacyjną wnieśli więc I. i T. R. osobiście. Wobec tego te osoby wzywa się do uzupełnienia braków formalnych skargi kasacyjnej. Reasumując wskazano, że I. R. lub T.R. powinni złożyć do akt sprawy pismo zawierające wniosek/oświadczenie, o którym mowa w art. 176 § 2 Ppsa podpisane przez osobę umocowaną do sporządzenia skargi kasacyjnej. Wskazano, że wezwanie powinno być wykonane w terminie 7 dni, pod rygorem odrzucenia skargi kasacyjnej (art. 176 § 2 w zw. z art. 178 Ppsa).
W odpowiedzi na to wezwanie I. R. i T. R. złożyli do akt sprawy pismo z dnia 31 maja 2016 r. zawierające oświadczenie o zrzeczeniu się rozprawy – podpisane przez T. R. i I. R. Wskazując na powyższe sąd I instancji stwierdził, że uczestniczka postępowania T. R. nie złożyła wniosku o sporządzenie i doręczenie uzasadnienia wyroku z dnia 8 marca 2016 r. Wyroku z uzasadnieniem zatem jej nie doręczano, a więc nie jest ona podmiotem legitymowanym do skutecznego wniesienia skargi kasacyjnej od wyroku z dnia 8 marca 2016 r. To zaś prowadziło do wniosku, że skarga kasacyjna wniesiona przez T. R. w niniejszej sprawie była niedopuszczalna.
Wobec natomiast jasnej treści udzielonego przez I. R. radcy prawnemu pełnomocnictwa sąd I instancji przyjął, że podmiot uprawniony do sporządzenia skargi kasacyjnej jest uprawniony do zastępowania strony w postępowaniu przed Naczelnym Sądem Administracyjnym. Jeżeli zatem skargę kasacyjną sporządził uprawniony podmiot (art. 175 Ppsa), to w postępowaniu kasacyjnym strona może występować sama lub być reprezentowana przez inną uprawnioną osobę (art. 35 Ppsa). Z tych względów sąd I instancji wezwał I. R. do uzupełnienia braku skargi kasacyjnej, jednak w wezwaniu pouczył, że pismo uzupełniające skargę kasacyjną powinna podpisać osoba uprawniona do sporządzenia skargi kasacyjnej. W odpowiedzi na wezwanie tegoż sądu I. R. pismo sporządził i podpisał samodzielnie (wraz z T.R.), a więc sąd I instancji doszedł do przekonania, że brak skargi kasacyjnej w postaci braku oświadczenia/wniosku, o którym mowa w art. 176 § 2 Ppsa nie został usunięty w zakreślonym I. R. terminie siedmiodniowym.
Zażalenie na powyższe postanowienie wnieśli reprezentowani przez pełnomocnika T. i I. R., zaskarżając je w całości i wnosząc o jego uchylenie i zwrot opłaty od niego.
Zdaniem pełnomocnika żalących przyjmując za trafne rozumowanie sądu I instancji, to wezwanie do uzupełnienia braków w zakresie wniosku, o którym mowa w art. 176 § 2 Ppsa winno być skierowane do osoby sporządzającej skargę kasacyjną, a nie do strony, a jeżeli było skierowane do strony to powinno zawierać pouczenie, że oświadczenie to powinien podpisać sporządzający skargę kasacyjną.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zażalenie zasługuje na uwzględnienie w części dotyczącej I. R., a to z poniższych względów.
Nie można podzielić stanowiska sądu I instancji, że wnoszący skargę kasacyjną nie uzupełnił braku formalnego tej skargi, poprzez złożenie wniosku o rozpoznanie skargi kasacyjnej na rozprawie lub oświadczenia o zrzeczeniu się rozprawy. Zgodnie z art. 176 § 2 Ppsa skarga kasacyjna, poza wymaganiami, o których mowa w art. 176 § 1 Ppsa (oznaczenie zaskarżonego orzeczenia ze wskazaniem, czy jest ono zaskarżone w całości, czy w części, przytoczenie podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienie, wniosek o uchylenie lub zmianę orzeczenia z oznaczeniem zakresu żądanego uchylenia lub zmiany), powinna czynić zadość wymaganiom przewidzianym dla pisma strony oraz zawierać wniosek o jej rozpoznanie na rozprawie albo oświadczenie o zrzeczeniu się rozprawy. Jeżeli skarga kasacyjna nie spełnia wymagań przewidzianych w art. 176 Ppsa, innych niż przytoczenie podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienie, przewodniczący wzywa stroną do usunięcia braków w terminie 7 dniu pod rygorem odrzucenia skargi kasacyjnej (art. 177a Ppsa).
Wadliwe jest stanowisko sądu I instancji, że brak skargi kasacyjnej polegający na niezawarciu wniosku o rozpoznanie skargi kasacyjnej na rozprawie albo oświadczenia o zrzeczeniu się rozprawy może być uzupełniony jedynie przez pełnomocnika, o którym mowa w art. 175 Ppsa. Brak ten może być usunięty także przez stronę osobiście poprzez przedłożenie stosownego oświadczenia lub wniosku.
Z akt sprawy wynika, że wnoszący skargę kasacyjną zostali wezwani do usunięcia braków formalnych skargi kasacyjnej poprzez złożenie jej 3 odpisów i nadesłania wniosku o rozpoznanie skargi kasacyjnej na rozprawie lub oświadczenia o zrzeczeniu się rozprawy, w terminie 7 dni, pod rygorem odrzucenia skargi kasacyjnej. W odpowiedzi w wyznaczonym terminie ww. osoby nadesłały brakujące odpisy skargi kasacyjnej i pismo z dnia 17 maja 2016 r. zawierające oświadczenie o zrzeczeniu się rozprawy – podpisane przez T. R. i I. R. Nie ma zatem podstaw do uznania, że braki formalne skargi kasacyjnej nie zostały uzupełnione.
W tym stanie rzecz Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 185 § 1 P.p.s.a., orzekł jak w pkt 1 postanowienia.
W pozostałym zakresie zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.
Zgodnie z art. 177 § 1 Ppsa skargę kasacyjną wnosi się w terminie 30 dni od dnia doręczenia stronie odpisu orzeczenia z uzasadnieniem. W myśl zaś art. 141 § 2 Ppsa w sprawach, w których skargę oddalono, uzasadnienie wyroku sporządza się na wniosek strony zgłoszony w terminie siedmiu dni od dnia ogłoszenia wyroku. Z powyższego wynika zatem, że termin do wniesienia skargi kasacyjnej rozpoczyna bieg w dacie doręczenia legitymowanemu podmiotowi odpisu wyroku z uzasadnieniem. Nadto skarga kasacyjna nie może być skutecznie wniesiona bez uprzedniego wniosku o sporządzenie uzasadnienia.
Słusznie zatem sąd I instancji stwierdził, że skoro uczestniczka postępowania T. R. nie złożyła wniosku o sporządzenie i doręczenie uzasadnienia wyroku z dnia 8 marca 2016 r. to nie jest ona podmiotem legitymowanym do skutecznego wniesienia skargi kasacyjnej od tego wyroku. To zaś prowadziło do wniosku, że skarga kasacyjna wniesiona przez T. R. w niniejszej sprawie jest niedopuszczalna.
W tym stanie rzeczy Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 2 Ppsa, orzekł jak w punkcie drugim postanowienia.