Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 2 września 2010 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, po rozpoznaniu wniosku A. z siedzibą w G. złożonego w sprawie ze skargi A. z siedzibą w G. oraz Stowarzyszenia B. z siedzibą w W. na decyzję Prezesa Krajowego Zarządu Gospodarki Wodnej z dnia [...] lutego 2010 r. w przedmiocie pozwolenia wodnoprawnego, wstrzymał wykonanie zaskarżonej decyzji.
W uzasadnieniu Sąd I instancji wskazał, że skarżące stowarzyszenie składając wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji podało, iż wykonanie decyzji stwarza niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody wskutek prowadzenia na podstawie warunków tej decyzji prac odmuleniowych, które mogą spowodować uszkodzenie (awarię) gazociągu znajdującego się bezpośrednio pod dnem Zalewu Rzeszowskiego. Strona wskazała także na zagrożenie zniszczeń w lęgach prawnie chronionych gatunków ptactwa wodno i wodno – błotnego (np. rybitwy, perkozy i kaczki), które aktualnie odbywają spóźnione wskutek tegorocznej powodzi lęgi. W ocenie strony skarżącej, może to spowodować masowe straty w lęgach tego ptactwa, szczególnie na obecnym etapie wodzenia nielotnych jeszcze młodych wśród roślinności wodnej w płytkich częściach akwenu (Zbiornika Rzeszowskiego).
Sąd I instancji uznał, że biorąc pod uwagę zarówno okoliczności przedstawione przez skarżącego, jak i powszechnie znany fakt wystąpienia powodzi na terenie, którego dotyczy wydane pozwolenie wodnoprawne oraz zakres i skalę inwestycji objętą zaskarżoną decyzją należy przychylić się do stanowiska, że wykonanie zaskarżonej decyzji może w znacznym stopniu i w trudno odwracalny sposób spowodować znaczne straty w lęgach ptactwa występującego w omawianym zbiorniku wodnym, co z kolei doprowadzić może do trudno odwracalnego negatywnego skutku przyrodniczego.
Zażalenie na powyższe postanowienie wniosła Gmina Miasto Rzeszów zarzucając naruszenie art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) – zwanej dalej p.p.s.a. – poprzez niezgodne z aktami sprawy i stanem rzeczywistym przyjęcie, że w sprawie zaszły przesłanki wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji.
Uczestnik postępowania podniósł, że ewentualnym szkodom w postaci uszkodzeniu gazociągu zapobiegają odpowiednie elementy osnowy decyzji o pozwoleniu wodnoprawnym. Ponadto uczestnik szczegółowo opisał stan faktyczny związany ze stanem wód na Zalewie Rzeszowskim i w rzecze Wisłok wywodząc, że nie miały one wpływu na środowisko przyrodnicze zalewu. Wskazał również, że wypłycenie Zalewu Rzeszowskiego może spowodować wylewanie rzeki Strug i znaczące straty w infrastrukturze miejskiej jak i w mieniu prywatnym mieszkańców jednego z największych osiedli Rzeszowa.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje
Zażalenie ma uzasadnione podstawy.
Stosownie do treści art. 61 § 3 p.p.s.a. - po przekazaniu sądowi skargi Sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.
Katalog przesłanek warunkujących wstrzymanie wykonania zaskarżonego orzeczenia jest zamknięty. Oznacza to, że sąd nie bada zasadności samej skargi na etapie rozpoznania wniosku. Przepis art. 61 § 3 p.p.s.a. zobowiązuje stronę do wskazania przesłanek wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu lub czynności, nie nakładając obowiązku ich udowodnienia.
Po pierwsze wyjaśnić należy, że Sąd I instancji jako podstawy do wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji nie wskazał okoliczności zagrożenia dla gazociągu znajdującego się pod dnem Zalewu Rzeszowskiego. Stąd też zarzuty zażalenia w tym zakresie nie mogły odnieść zamierzonego skutku.
Jednocześnie Naczelny Sąd Administracyjny zgadza się z twierdzeniem zażalenia, że Sąd I instancji wydał swoje rozstrzygnięcie w oparciu o niepełną analizę stanu faktycznego i akt sprawy, poprzestając jedynie na stwierdzeniu strony o zagrożeniu dla lęgów prawnie chronionych gatunków ptactwa wodno i wodno – błotnego. Błędnie Sąd I instancji odniósł się do okoliczności wystąpienia w roku 2010 roku klęski powodzi, nie weryfikując w żaden sposób w jakim stopniu klęska ta dotyczy przedmiotowego zbiornika, a także czy zagrożenie dla chronionych gatunków nie jest skutkiem tejże powodzi, a nie realizacji udzielonego pozwolenia wodnoprawnego. O ile za powszechnie znany fakt można uznać wystąpienie powodzi, o tyle trudno za taki fakt uznać skutków jakie klęska powodzi wywołała w odniesieniu do konkretnego zbiornika wodnego i jego środowiska.
Sąd I instancji nie ustalił również w jaki sposób udzielone pozwolenie wodnoprawne odnosi się do kwestii ochrony opisanych we wniosku gatunków oraz czy wydana decyzja nie miała na celu ochrony innych wartości, jak chociażby wskazanych przez stronę terenów zagrożonych wylewaniem rzeki Strug. Potwierdzenie ostatniej ze wskazanych okoliczności wymagałoby z kolei wyważenia interesów stron i ustalenia, czy w tym kontekście argumenty podnoszone przez stronę skarżącą we wniosku uzasadniają udzielenie ochrony tymczasowej. Przy ponownym rozpoznawaniu wniosku Sąd I instancji będzie miał również możliwość odniesienia się do zawartego w zażaleniu alternatywnego wniosku uczestnika postępowania o wstrzymanie wykonania tylko części zaskarżonej decyzji.
Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 185 § 1 w związku z art. 197 § 1 i § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w postanowieniu.