Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z dnia 7 września 2016 r., sygn. VII SA/Wa 1490/16 odmówił W. Sp. z o.o. z siedzibą we W. wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] maja 2016 r. znak: [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji.
W uzasadnieniu Sąd przywołując treść art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016, poz. 718 ze zm. – dalej zwanej "P.p.s.a.") podniósł, że wniosek zawarty w skardze nie został poparty żadnym uzasadnieniem. Skarżąca Spółka nie powołała nawet ustawowych przesłanek wstrzymania wykonania aktu, nie wskazała na czym polegałaby ewentualna znaczna szkoda lub trudne do odwrócenia skutki w związku z wykonaniem zaskarżonej decyzji. Nie przedstawiła żadnych argumentów przemawiających za wystąpieniem niekorzystnych z punktu widzenia jej interesów następstw wykonania tej decyzji. Tak skonstruowany wniosek, w ocenie Sądu, uniemożliwia dokonanie oceny, czy i jakie negatywne skutki mogą wystąpić w razie wykonania zaskarżonej decyzji. Wskazano nadto, że rozpoznając na podstawie art. 61 § 3 P.p.s.a. wniosek o wstrzymanie wykonania przedmiotu zaskarżenia, sąd nie dokonuje oceny zawartości skargi.
Zażalenie na powyższe postanowienie wniosła W. Sp. z o.o. z siedzibą we W., zarzucając mu naruszenie art. 61 § 3 P.p.s.a. poprzez jego błędną wykładnię i błędne zastosowanie, co miało wpływ na rozstrzygnięcie w sprawie. W uzasadnieniu skarżąca wskazała, że w dużej mierze przytoczone fakty i okoliczności są tożsame zarówno w zakresie skargi, jak i wniosku o wstrzymanie wykonania. Bezsprzecznie dokumentacja w wielu miejscach przytacza okoliczności sprawy i jej zagrożenie dla porządku prawnego. Fakt skierowania pierwotnej decyzji do Spółki jako pełnomocnika Gminy Wrocław zamiast do właściciela nieruchomości, mylne określenie skarżącej spółki zarządcą nieruchomości w sytuacji, gdy jedynie pełnomocnikiem jednostki samorządu terytorialnego jego zdaniem skarżącej jest okolicznością o niepodważalnym charakterze. Znaczenie ma również fakt, że organ nadzoru budowlanego sam dokonał rewizji swej decyzji i kolejne decyzje były wydane już każdorazowo na właściciela nieruchomości – Gminę Wrocław.
W ocenie skarżącej możliwość zaistnienia trudnych do odwrócenia skutków realizuje się także poprzez zależność W. Sp. z o.o. od jej założycielki Gminy Wrocław. Reprezentując jednostkę samorządu terytorialnego zobligowana jest to podejmowania działań i realizowania celów zleconych przez gminę i na które zostały przekazane przez gminę odpowiednie środki. Ukaranie spółki grzywną w związku z niezrealizowaniem decyzji organu nadzoru prowadzi do skutków, które mogą nie być możliwe do odwrócenia. Skoro właściciel nieruchomości obarczonej decyzją nie zamierza realizować obowiązków z niej wynikających i nie przekazuje na ten cel środków, trudno uznać sytuację karania za to pełnomocnika za praworządną.
Dodatkowo podkreślono, że jakiekolwiek działanie wbrew woli właściciela nieruchomości bądź wręcz przy jego sprzeciwie może skutkować ziszczeniem się zapisów ustawowych regulujących odpowiedzialność za dysponowanie środkami publicznymi i naruszenie dyscypliny finansów publicznych.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.
W myśl art. 61 § 3 P.p.s.a. sąd może wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania zaskarżanego aktu, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Przesłanki w postaci wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, o których mowa we wskazanym przepisie należy wiązać z sytuacją, która może powstać, gdy zaskarżony do sądu akt administracyjny zostanie wykonany, a następnie na skutek uwzględnienia skargi akt ten zostanie wzruszony. O takim potencjalnym niebezpieczeństwie jest mowa w art. 61 § 3 P.p.s.a. i z tą sytuacją należy wiązać możliwość wyrządzenia szkody lub trudnych do odwrócenia skutków.
W orzecznictwie sądowoadministracyjnym przyjmuje się, iż ciężar dowodu w zakresie wykazania powyższych okoliczności, stanowiących podstawę do wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu spoczywa na wnioskodawcy i sprowadza się do przedstawienia konkretnych zdarzeń, które mogłyby uprawdopodobnić, że wykonanie kontrolowanego aktu faktycznie spowoduje znaczną szkodę lub powstanie trudnych do odwrócenia skutków. Brak precyzyjnego wskazania przesłanek określonych w art. 61 § 3 P.p.s.a. uniemożliwia Sądowi ocenę zasadności złożonego przez stronę wniosku. Tylko prawidłowo uzasadniony wniosek może zostać rozpoznany zgodnie z intencją strony, bowiem brak uzasadnienia czy też uzasadnienie niepełne, lakoniczne nie pozwala na ocenę, czy opisane powyżej przesłanki w danej sprawie zachodzą. Wojewódzki Sąd Administracyjny nie jest uprawniony do samodzielnego formułowania argumentów uzasadniających wniosek o wstrzymanie.
W niniejszej sprawie Wojewódzki Sąd Administracyjny słusznie stwierdził, że we wniosku skarżącej Spółki, oprócz samego żądania wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji, nie przedstawiono żadnych okoliczności pozwalających wywieść, iż wykonanie zaskarżonej decyzji spowoduje trudne do odwrócenia skutki czy też niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody. Także wniesione zażalenie nie zawiera argumentacji, która mogłaby podważyć zasadność rozstrzygnięcia Sądu pierwszej instancji. Podnoszone przez Spółkę kwestie zmierzają w istocie do merytorycznej analizy zasadności zarzutów skargi, w związku z czym nie mogą one być przedmiotem oceny na obecnym etapie postępowania. Instytucja wstrzymania wykonania aktu jest w istocie tymczasowa, ponieważ jej skutki nie wykraczają poza okres postępowania sądowoadministracyjnego, którego celem jest ustalenie prawidłowości zaskarżonego rozstrzygnięcia. Samo wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji jest niezależne od jej prawidłowości lub nieprawidłowości, których w chwili wydawania postanowienia dotyczącego wstrzymania wykonania aktu nie sposób przesądzić.
Wbrew ocenie skarżącej, uzasadnienia wniosku o wstrzymanie wykonania nie można utożsamiać z uzasadnieniem zarzutów podniesionych w środku zaskarżenia. Zarzuty skargi, które dotyczą legalności zaskarżonego aktu będą analizowane na etapie merytorycznego jej rozpoznania, zaś na etapie rozpoznania wniosku o udzielenie ochrony tymczasowej rozważania w tym zakresie uznać należy za przedwczesne. W innym wypadku mogłoby dojść bowiem do przedsądu.
Nie znajdując zatem podstaw do uwzględnienia zażalenia, Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w zw. z 197 § 1 i 2 P.p.s.a. orzekł, jak w sentencji postanowienia.