Uzasadnienie
Zaskarżonym postanowieniem z dnia 29 sierpnia 2017 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonego postanowienia [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego [...] z dnia [...] maja 2017 r., nr [...], którym utrzymano w mocy postanowienie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w P. z dnia [...] stycznia 2017 r., znak: [...], o odmowie uwzględnienia zarzutu niewykonalności obowiązku rozbiórki budynku letniskowego wraz z tarasem.
Sąd, powołując się na treść art. 61 § 1 i 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.), zwanej dalej "p.p.s.a.", wskazał, że zaskarżone postanowienie podjęte w ramach przepisów o postępowaniu egzekucyjnym w administracji utrzymuje w mocy postanowienie o odmowie uwzględnienia zarzutu niewykonalności obowiązku rozbiórki obiektu nie nadaje się do wstrzymania. Jest to akt odmowny wydany w ramach szczególnego postępowania egzekucyjnego, który samoistnie nie nakłada na jego adresatów żadnych obowiązków bądź zakazów określonego zachowania się. Nie wywołuje on zatem skutków materialnoprawnych.
A zatem zaskarżone postanowienie nie może być przedmiotem wstrzymania wykonania.
Na powyższe postanowienie zażalenie wnieśli skarżący, podnosząc, że przedmiotem ich wniosku skierowanego do Sądu było wstrzymanie wykonania postępowania egzekucyjnego, a nie zaskarżonego postanowienia. Ponadto skarżący podzielili argumentację Sądu, zgodnie z którą zaskarżone postanowienie nie nakłada na skarżących żadnych obowiązków, które podlegałyby wykonaniu.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.
Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie, pomimo, że Sąd I instancji rozpoznał przedmiotowy wniosek jako dotyczący zaskarżonego postanowienia, a nie jak wnioskowali skarżący o wstrzymanie wykonania postępowania egzekucyjnego.
W pierwszej kolejności należy wyjaśnić, że przedmiotem wniosku o wstrzymanie wykonania nie może być każda działalność organów administracyjnych, lecz tylko ta wskazana w art. 61 § 3 p.p.s.a. Niezależnie od tego przedmiotem wniosku o wstrzymanie mogą być tylko zaskarżone do sądu administracyjnego akty administracyjne. W tej zaś sprawie takim aktem w sprawie było zaskarżonego postanowienie WINB. Jednak, jak trafnie podnoszą skarżący przedmiotem ich wniosku było w ogólności postępowanie egzekucyjne. Okoliczność ta jednak nie mogła prowadzić do uwzględnienia ich wniosku i zażalenia, ponieważ sąd administracyjny nie ma kompetencji do wstrzymania postępowania egzekucyjnego bowiem wstrzymania czynności egzekucyjnych może dokonać w aktualnym stanie prawnym organ egzekucyjny na podstawie art. 17 § 2, art. 23 § 6, art. 35a, art. 54 § 1 i 6 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2017 r., poz. 1201 ze zm.), zaś zgodnie z art. 35 tej ustawy postępowanie egzekucyjne ulega zawieszeniu z mocy prawa.
Wynika z tego, że stosowny wniosek o wstrzymanie postępowania egzekucyjnego podlega rozpoznaniu w postępowaniu egzekucyjnym przez organ właściwy do jego przeprowadzenia, a następnie orzeczenie organu egzekucyjnego podlega kontroli sądowej w zakresie wyznaczonym przepisami ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Sądy administracyjne jedynie sprawują kontrolę działalności administracji publicznej w zakresie wyznaczonym przez art. 3 p.p.s.a. (por. postanowienie NSA z 25 stycznia 2016 r., II FZ 1030/15). Kontrola ta nie polega zaś na możliwości wstrzymania czynności egzekucyjnych. To ewentualne rozstrzygnięcie organu egzekucyjnego w przedmiocie wstrzymania postępowania egzekucyjnego może stanowić podstawę kontroli sądowoadministracyjnej. Z tych względów należy uznać, że rozstrzygnięcie zawarte w zaskarżonym postanowieniu odpowiada prawu pomimo błędnego uzasadnienia.
Mając powyższe na względzie, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 2 p.p.s.a. oddalił zażalenie.