Uzasadnienie
II OZ 1328 / 10
Zaskarżonym postanowieniem z dnia 7 czerwca 2010 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku odmówił skarżącemu K. G. wstrzymania wykonania zaskarżonej uchwały Rady Miasta Gdańska z dnia [...] lutego 2009 r. o przystąpieniu do sporządzenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego terenu linii elektroenergetycznej 110 kV relacji GPZ [...]-[...]-[...] w mieście G. W uzasadnieniu powyższego postanowienia Sąd pierwszej instancji wskazał, iż wnosząc skargę na ww. uchwałę skarżący zawarł w niej wniosek o wstrzymanie jej wykonania, wskazując, że na jej podstawie mogą być wszczęte w krótkim czasie prace projektowe, które niosą za sobą istotne koszty a w wypadku uchylenia uchwały koszty te staną się całkowicie zbędne.
Sąd pierwszej instancji, oddalając wniosek, podkreślił, że skarga w sprawie niniejszej wniesiona została w trybie art. 101 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (tekst jedn. Dz. U. z 2001 r. Nr 142, poz.1591 ze zm.). Zaskarżona uchwała nie stanowi przepisu prawa miejscowego, a wniosek taki wypływa z treści przepisu art. 14 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 80, poz. 717 ze zm.), który w ust. 1, 2, 4 i 5 określa cel i warunki uchwały rady gminy o przystąpieniu do sporządzania miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, w ust. 8 zaś ustanawia, iż plan miejscowy jest aktem prawa miejscowego. Tak, więc plan wymieniony jest wśród źródeł prawa objętych przepisem art. 87 ust. 2 Konstytucji RP, natomiast ustawodawca nie przewidział, by przymiotem aktu prawa miejscowego objąć uchwały o przystąpieniu do sporządzania miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (art. 14 ust. 1), na co również wskazują poglądy doktryny.
W związku z powyższym, w ocenie Sądu pierwszej instancji wniosek skarżącego o wstrzymanie zaskarżonej uchwały należało rozpoznać pod kątem spełnienia przesłanek określonych w art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.- zwanej dalej p.p.s.a.), a więc zaistnienia niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. W tym kontekście Sąd wskazał, że przedmiotowa uchwała opisanych skutków nie wywołuje, niezależnie od okoliczności, iż skarżący nie uprawdopodobnił wystąpienia którejkolwiek z wymienionych w tym przepisie przesłanek. Charakter zaskarżonej uchwały, podjętej w myśl przepisu art. 14 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym wskazuje, iż nie może ona przejmować treści projektu planu, a więc nie wskazuje w sposób wiążący przewidywanych rozwiązań przyszłego planu.
Nadto, jak wskazuje się w doktrynie rada gminy, przy pewnych ograniczeniach ustawowych, może w toku prac planistycznych w miarę potrzeby dokonywać zmian, co do obszaru objętego przyszłym planem, a nawet wycofać się z inicjatywy planistycznej, przerywając procedurę sporządzania planu. Tym samym, w ocenie Sądu, na skutek podjęcia zaskarżonej uchwały brak byłoby podstaw do twierdzenia powstania realnej szkody w majątku bądź wystąpienia nieodwracalnych skutków o charakterze prawnym.
Z przedstawionych wyżej względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku wobec nie uprawdopodobnienia przez skarżącego okoliczności objętych dyspozycją art. 61 § 3 p.p.s.a. na mocy tego przepisu orzekł jak na wstępie.
Zażalenie na powyższe postanowienie wniósł K. G., zarzucając mu błędne przyjęcie, iż wstrzymanie wykonania nie może dotyczyć uchwały o przystąpieniu do uchwalenia planu zagospodarowania przestrzennego oraz wnosząc o jego uchylenie. W uzasadnieniu swego zażalenia skarżący podkreślił, że ww. uchwała jest podstawą prowadzenia prac planistycznych i nie można wskazać, iż takie prace nie mogą doprowadzić do powstania szkody. Zdaniem, bowiem skarżącego gmina jest faktycznie "na tyle przywiązana do wykonanych na jej zlecenie prac, iż w praktyce nieprawdopodobny jest odmienny sposób zagospodarowania terenu nie uwzględniający wyniku takich prac". Ponadto szkodliwa społecznie jest sytuacja wydatkowania środków publicznych na planowanie, które musi prowadzić do powstania wadliwego projektu planu, co czyni zażalenie zasadnym.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.
Na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a. sąd może wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania zaskarżanego aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Ciężar dowodu w zakresie wykazania powyższych okoliczności, stanowiących podstawę do wstrzymania wykonania zaskarżanego aktu spoczywa na wnioskodawcy. Zaistnienia okoliczności wskazanych w przepisie art. 61 § 3 p.p.s.a. skarżący K. G. nie wykazał, na co trafnie zwrócił uwagę Sąd pierwszej instancji, również słusznie podkreślając, iż uchwała taka co do zasady nie wywoła skutków określonych w powyższym przepisie ze względu na charakter uchwały o przystąpieniu do sporządzenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego.
Odnosząc się natomiast do argumentacji zażalenia, przede wszystkim podkreślić należało, iż wystąpienie przesłanek uzasadniających udzielenie skarżącemu ochrony tymczasowej, zawsze należy odnosić do jego indywidualnej sytuacji, poprzez ocenę czy ewentualne uwzględnienie skargi i uchylenie zaskarżonej decyzji może doprowadzić do wystąpienia niebezpieczeństw, o których mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a. Do wykazania, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków nie jest przy tym wystarczający sam wniosek strony. Uzasadnienie takiego wniosku powinno się odnosić do konkretnych okoliczności pozwalających wywieść, że wstrzymanie zaskarżonego aktu lub czynności jest zasadne w stosunku do wnioskodawcy. Jego twierdzenia powinny być poparte dokumentami źródłowymi, zwłaszcza dotyczącymi jego sytuacji finansowej oraz majątkowej (J. P. Tarno. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Komentarz, Wydanie 4. Warszawa 2010, s. 206 oraz postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 30 listopada 2004 r. sygn. akt GZ 120/04, niepubl.). O wstrzymaniu wykonania zaskarżonego aktu orzeka się, bowiem zawsze w odniesieniu do konkretnego podmiotu, którego indywidualne okoliczności, jego obecna i potencjalna sytuacja zawodowa i majątkowa mają wpływ na ocenę zasadności wniosku.
Tymczasem za takie okoliczności nie można było uznać podnoszonej w skardze argumentacji, że prace projektowe niosą za sobą istotne koszty, co skarżący uściślił w zażaleniu jako sytuację szkodliwą społecznie wobec wydatkowania środków publicznych. Argumentacja ta pozostaje bez związku z konkretną sytuacją życiową skarżącego i jest na tyle ogólna, że nie może przemawiać za koniecznością udzielenia mu ochrony tymczasowej. Bez znaczenia dla oceny trafności rozstrzygnięcia Sądu pierwszej instancji pozostają również twierdzenia skarżącego odnośnie wadliwości projektu planu, bowiem sąd administracyjny rozpoznający wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji nie może badać, choćby wstępnie, czy zaskarżona decyzja dotknięta jest wadą uzasadniającą jej uchylenie lub stwierdzenie nieważności.
Mając powyższe okoliczności na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 2 p.p.s.a. oddalił zażalenie.