Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 6 października 2010 r., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi oddalił wniosek K. O. i T. O. o wstrzymanie wykonania postanowienia Łódzkiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Łodzi z dnia [...] czerwca 2010 r., w przedmiocie nałożenia grzywny w celu przymuszenia. W uzasadnieniu wskazano, że Skarżący nie wykazali, iż zaskarżone postanowienie organu może spowodować wyrządzenie znacznej szkody lub trudne do odwrócenia skutki, natomiast strona może uniknąć uiszczenia nałożonej grzywny w przypadku wykonania obowiązku określonego w tytule wykonawczym.
Zażalenie na to postanowienie złożyli Skarżący podnosząc w szczególności, że uiszczenie nałożonej grzywny spowoduje, iż nie będą dysponowali środkami koniecznymi na zaspokojenie potrzeb życiowych rodziny.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) sąd może na wniosek strony skarżącej wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Dotyczy to także aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy.
Z konstrukcji tej normy prawnej wynika, iż na skarżącym spoczywa ciężar wykazania przesłanek zawartych w cytowanym przepisie, sąd zaś może wstrzymać wykonanie zaskarżonego aktu jeżeli jest spełniona ustawowa przesłanka określona jako potencjalna możliwość wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, gdy akt lub czynność zostanie wykonana.
Należy stwierdzić, że skarżący wykazali, że wykonanie zaskarżonego postanowienia o nałożeniu grzywny w celu przymuszenia może wyrządzić im znaczną szkodę lub spowodować trudne do odwrócenia skutki, bowiem egzekucja przedmiotowej grzywny negatywnie wpłynęłoby na możliwość zaspokajania potrzeb życiowych rodziny oraz uniemożliwiłoby wykonanie remontu koniecznego w celu wywiązania się skarżących z obowiązku wyłączenia budynku z użytkowania.
Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny w oparciu o art. 61 § 3 i art. 193 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji.