Uzasadnienie
Postanowieniem z 23 października 2015 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odmówił E.L. (dalej jako "skarżący") wstrzymania wykonania decyzji Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z [...] maja 2015 r. w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji.
W uzasadnieniu Sąd I instancji wskazał, że skarżący w skardze zawarł wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Wniosek nie zawierał uzasadnienia.
Sąd I instancji podkreślił, że to na stronie ciąży obowiązek uzasadnienia wniosku, w tym wskazania okoliczności uzasadniających jego uwzględnienie. Skarżący złożył wniosek nie popierając go żadną argumentacją. Sąd I instancji podkreślił, że nie dokonuje żadnych ustaleń faktycznych rozpoznając wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Na etapie rozpoznawania wniosku o wstrzymanie wykonania Sąd nie bada skargi ani legalności zaskarżonej decyzji.
Skarżący wniósł zażalenie na powyższe postanowienie.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje
Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm. – dalej jako "p.p.s.a.") wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Stosownie zaś do art. 61 § 3 p.p.s.a., po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba, że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania.
Zasadnicze znaczenie w niniejszej sprawie ma okoliczność, że skarżący nie uprawdopodobnił zaistnienia przesłanek wskazanych w cytowanym przepisie. Uzasadnienie wniosku powinno odnosić się do konkretnych zdarzeń świadczących o tym, że w stosunku do wnioskodawcy wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu jest uzasadnione. Brak precyzyjnego wskazania przesłanek wymaganych przez przepis art. 61 § 3 p.p.s.a. uniemożliwia Sądowi ocenę zasadności złożonego przez stronę skarżącą wniosku. Stanowisko takie jest utrwalone w orzecznictwie sądów administracyjnych (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 18 maja 2004 r., FZ 65/04, nie publ.). Tylko prawidłowo uzasadniony wniosek może zostać rozpoznany zgodnie z intencją strony, bowiem brak uzasadnienia czy też uzasadnienie niepełne, lakoniczne nie pozwala na ocenę, czy opisane powyżej przesłanki w danej sprawie zachodzą. Wojewódzki sąd administracyjny nie jest uprawniony do samodzielnego formułowania argumentów uzasadniających wniosek o wstrzymanie, a obowiązek w tym zakresie spoczywa na wnioskodawcy.
W treści skargi skarżący odniósł się jedynie do kwestii związanych z zasadnością skargi podkreślając, że nie składał żadnego osobnego wniosku. Z treści skargi wynika natomiast jednoznacznie, że skarżący wnosił o "wstrzymanie zaskarżonej decyzji, a następnie jej uchylenie". Wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji przed rozpoznaniem skargi możliwe jest na podstawie powołanego wyżej art. 61 § 3 p.p.s.a., ale jak już wyżej wskazano rozpoznanie wniosku możliwe jest jedynie, jeśli skarżący uprawdopodobni, że wykonanie decyzji spowoduje trudne do odwrócenia skutki lub znaczną szkodę. Rozpoznanie wniosku o wstrzymanie wykonania na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a. w żadnym jednak przypadku nie oznacza rozpoznania wniesionej skargi. Na tym wstępnym etapie postępowania wojewódzki sąd administracyjny bada jedynie czy istnieją przesłanki do wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji, z uwagi na skutki jakie ta decyzja może wywołać.
Nie bada natomiast zasadności skargi, a więc nie bada legalności zaskarżonej do sądu decyzji. Tego rodzaju ocena będzie miała miejsce w wyroku wydanym na skutek rozpoznania skargi, o czym skarżący zostanie wcześniej poinformowany stosowanym zawiadomieniem.
Z tych względów i na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 1 i § 2 ustawy p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji postanowienia.