Uzasadnienie
Zaskarżonym postanowieniem z dnia 25 listopada 2009 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270, z późn. zm.), zwanej dalej "p.p.s.a.", odmówił wstrzymania wykonania decyzji Komendanta Głównego Policji z dnia [...] września 2009 r., nr [...] w przedmiocie cofnięcia skarżącemu M. K. pozwolenia na broń palną myśliwską.
Sąd w uzasadnieniu podniósł, że wstrzymanie wykonania decyzji możliwe jest tylko wtedy, gdy grozi wyrządzeniem znacznej szkody lub spowodowałoby trudne do odwrócenia skutki. Zdaniem Sądu w rozpoznawanej sprawie skarżący nie przedstawił żadnych okoliczności na poparcie złożonego wniosku o wstrzymanie wykonania powyższej decyzji. Nie wskazał również, jaka szkoda, oraz jakie trudne do odwrócenia skutki mogą być efektem jej wykonania. Zatem brak było podstaw do stwierdzenia, że w sprawie zachodzą przesłanki z art. 61 § 3 p.p.s.a.
W zażaleniu z dnia 1 grudnia 2009 r. na przedmiotowe postanowienie oraz w piśmie z dnia 18 stycznia 2010 r., stanowiącym uzupełnienie zażalenia, skarżący wniósł o uchylenie postanowienia z dnia 25 listopada 2009 r. lub o jego zmianę oraz o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji do czasu prawomocnego rozstrzygnięcia sprawy.
Uzasadniając powyższe skarżący podniósł, że z treści art. 61 § 2 p.p.s.a. wynika "prawo sądu" do wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji na wniosek adresata decyzji lub z urzędu. Zdaniem skarżącego w przedstawionych przez niego materiałach dowodowych w sprawie zawarte są informacje stanowiące podstawę do wstrzymania zaskarżonego aktu, zaś zadaniem Sądu było dokonanie oceny tychże dowodów. Wskazał nadto, że zakupioną broń, w sytuacji odmowy wstrzymania zaskarżonej decyzji, będzie musiał sprzedać po znacznie niższej cenie niż rzeczywista wartość broni lub też ponosić znaczne koszty jej przechowywania w Komendzie Wojewódzkiej Policji. Dodał również, że nie mając broni nie będzie mógł wykonywać czynności związanych z ochroną łowiska, co nie wpłynie pozytywnie na opinię o nim jako myśliwym. Podkreślił, że pozbawienie go możliwości ochrony tymczasowej narusza zasady państwa prawnego.
Pismem z dnia 26 stycznia 2010 r. Komendant Główny Policji wniósł o oddalenie zażalenia.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zażalenie nie ma uzasadnionych podstaw, a zatem nie może odnieść zamierzonego skutku.
Przede wszystkim podkreślić należy, że podstawą do zastosowania przez sąd ochrony tymczasowej – wydania postanowienia o wstrzymaniu wykonania zaskarżonego aktu administracyjnego – jest przepis art. 61 § 3 p.p.s.a., w myśl którego wskazane wyżej postanowienie może być wydane na wniosek strony skarżącej. Sąd nie może zatem działać z urzędu. Powołany zaś przez skarżącego przepis art. 61 § 2 p.p.s.a., w którym ustawodawca przewidział możliwość działania na wniosek strony lub z urzędu, stanowi podstawę dla organu administracji do ewentualnego wstrzymania wykonania aktu wydanego przez ten organ, w sytuacji, gdy adresat aktu wniósł skargę na przedmiotowe rozstrzygnięcie organu. Jeśli organ uzna, że wstrzymanie wykonania aktu jest uzasadnione postanowienie w tym względzie wydaje przed przekazaniem sądowi skargi i akt administracyjnych sprawy.
Jak wskazano wyżej przepis art. 61 § 3 p.p.s.a. stwarza sądowi możliwość wydania na wniosek skarżącego postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części zaskarżonej decyzji zastrzegając przy tym, że ochrona tymczasowa może być przyznana wówczas, gdy zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. O znacznej zaś szkodzie można mówić, jeśli rozmiary szkody wywołanej wykonaniem zaskarżonego aktu administracyjnego są większe niż zwykle wywołane wykonaniem aktu tego rodzaju. Ciężar wykazania przesłanek zawartych w cytowanym przepisie spoczywa na skarżącym.
Mając powyższe na względzie Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że zaskarżone rozstrzygnięcie Sądu pierwszej instancji nie narusza prawa. Skarżący bowiem w żaden sposób nie wykazał, że wykonanie zaskarżonej decyzji w przedmiocie cofnięcia pozwolenia na broń palną myśliwską mogłoby spowodować niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.
Podniesiona natomiast w zażaleniu argumentacja dotycząca zbycia broni lub jej złożenie do depozytu będzie niewątpliwie wiązała się z koniecznością poniesienia przez skarżącego pewnych kosztów jednak nie może być to przyczyną wystąpienia niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody.
Należy także zauważyć, że z treści art. 61 § 3 p.p.s.a. ("sąd może") wynika, że wolą ustawodawcy było, aby ochrona tymczasowa miała charakter fakultatywny i by to sąd, w oparciu o określone w tym przepisie przesłanki i mając na względzie stan faktyczny, decydował o przyznaniu lub o odmowie jej przyznania stronie skarżącej. Zatem w żadnym wypadku nie można zgodzić się ze stwierdzeniem skarżącego, że pozbawienie go możliwości ochrony tymczasowej "w dalszym postępowaniu" stanowi naruszenie określonej w art. 2 Konstytucji RP zasady państwa prawnego.
W tym stanie rzeczy, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 2 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.