Uzasadnienie
Zastępca Przewodniczącego Wydziału II Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie (dalej jako: WSA) na podstawie art. 220 § 1 i 3 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r., nr 153, poz. 1270 ze zmianami - dalej jako: ppsa), stosownie do § 2 ust. 3 pkt 1 rozporządzenia Rady Ministrów z 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2003 r., nr 221, poz. 2193), zarządzeniem z 23 listopada 2010 r., II SA/Rz 1034/10, wezwał stronę skarżącą do uiszczenia wpisu sądowego w kwocie 500 zł od skargi na decyzję Wojewody Podkarpackiego z [...] sierpnia 2010 r., [...] w przedmiocie udzielenia pozwolenia na budowę i rozbudowę budynku.
Zażalenie na powyższe zarządzenie wniósł R. S., prosząc o wyjaśnienie, dlaczego wystawiono na tym zarządzeniu datę 23.11.2010 r. jako datę wydania zarządzenia. Wnoszący zażalenie wskazał, że to zarządzenie otrzymał 08.11.2010 r., a dzień 23.11.2010 r. dopiero nastąpi, tak więc niezrozumiałe dla wnoszącego zażalenie jest, jak można wydawać takie zarządzenie w tak ważnej sprawie z datą wyprzedzającą o kilkanaście dni prawidłowy dzień wydania tego zarządzenia. Podsumowując, R. S. poprosił Naczelny Sąd Administracyjny (dalej jako: NSA) o uchylenie tego zarządzenia, bowiem nie stać go na uiszczenie wpisu sądowego w wysokości 500 zł, ponieważ wraz z żoną i dziewięciorgiem dzieci (w tym sześcioro w wieku szkolnym) utrzymuje się z niewielkiej renty inwalidzkiej po nowym przeliczeniu w wysokości 508 zł miesięcznie. R. S. wskazał też, iż nadzór budowlany w Dębicy nałożył na niego grzywnę 3000 zł za nierozebranie trzech obiektów budowlanych i do tej pory potrącono mu 130 zł co miesiąc, chociaż opisanych przez nadzór budowlany w Dębicy obiektów budowlanych nigdy nie posiadał i nie posiada.
W dalszej części swojego zażalenia wnoszący zażalenie zwrócił się do Sądu o zwolnienie go z obowiązku wpłaty wpisu tj. 500 zł, ponieważ jego opłaty, tj. prąd (400-350 zł), gaz (150-130 zł) i telefon (50-70 zł) przekraczają znacznie wysokość renty inwalidzkiej, a jest jeszcze wiele innych wydatków jak środki czystości, ubrania oraz inne opłaty. Wnoszącemu zażalenie nie starcza m. in. na zakup lekarstw związanych z przewlekłą chorobą żony i jego schorzeniami. W dalszej części uzasadnienia R. S. zwrócił się do WSA o przyznanie mu adwokata z urzędu do prowadzenia tej sprawy bo w jego tak trudnej sytuacji nie stać go na wynajęcie.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.
Stosownie do art. 230 § 1 ppsa od pism wszczynających postępowanie przed sądem administracyjnym w danej instancji pobiera się wpis stosunkowy lub stały. W myśl art. 230 § 2 pismami wszczynającymi postępowanie przed sądem administracyjnym są skarga, skarga kasacyjna, zażalenie oraz skarga o wznowienie postępowania. Zgodnie natomiast z § 2 ust. 3 pkt 1 rozporządzenia w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi wpis stały w sprawach budownictwa i architektury wynosi 500 zł.
Słusznie zatem Zastępca Przewodniczącego Wydziału II WSA wezwał do uiszczenia wpisu sądowego w kwocie 500 zł od skargi na decyzję Wojewody Podkarpackiego z 31 sierpnia 2010 r., I.III-7144-3-8/10.
NSA wskazuje jednocześnie, że strona skarżąca może wnioskować o przyznanie jej prawa pomocy, obejmującego zwolnienie tylko od kosztów sądowych, względnie o zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie pełnomocnika z urzędu, zgodnie z zasadami przyznawania prawa pomocy uregulowanymi w przepisach art. 243 i następnych ppsa. Jednakże wniesienie wprost do NSA takiego wniosku, zawartego w przedmiotowym zażaleniu na zarządzenie o wezwaniu do uiszczenia wpisu sądowego, było przedwczesne, gdyż zgodnie z przepisem art. 254 § 1 ppsa do rozpatrywania wniosków o przyznanie prawa pomocy powołany jest wojewódzki sąd administracyjny, do którego została wniesiona skarga. Dlatego też strona skarżąca w niniejszej sprawie wniosek o przyznanie prawa pomocy powinna wnieść do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie.
Mając na uwadze powyższe NSA orzekł jak w sentencji na podstawie art. 184 w związku z art. 197 i 198 ppsa.