Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie postanowieniem z dnia 29 października 2007 r., sygn. akt II SA/Sz 862/07, na podstawie art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej "ppsa", odmówił skarżącej J. S. wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie z jej skargi na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] w przedmiocie warunków zabudowy. W uzasadnieniu Sąd podniósł, że skarżąca, twierdząc, iż realizacja inwestycji, dla której ustalono warunki zabudowy, zagrozi prawidłowemu funkcjonowaniu jej ośrodka, nie wykazała, iż zachodzą ustawowe przesłanki z art. 61 § 3 ppsa uzasadniające niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub nieodwracalnych skutków wydaniem zaskarżonej decyzji.
Zażalenie na powyższe postanowienie wniosła J. S. podnosząc, że niewstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji spowoduje uciążliwości, jak również niepowetowane szkody, które mają przełożenie na uzyskiwane dochody w prowadzonej przez skarżącą działalności gospodarczej.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje
Zażalenie nie może być uwzględnione.
Stosownie do art. 61 § 3 ppsa sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania decyzji, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.
W niniejszej sprawie zaskarżoną decyzją, o której wstrzymanie wnosi skarżąca, jest decyzja utrzymująca w mocy decyzję ustalająca warunki zabudowy. Decyzja ta jako kończąca pierwszy etap procesu inwestycyjnego daje inwestorowi prawo do wystąpienia do organu architektoniczno-budowlanego o pozwolenie na budowę. Nie stanowi ona aktu, który dawał by podstawę inwestorowi do rozpoczęcia robót budowlanych i realizacji inwestycji, a tym samym nie narusza na tym etapie inwestycyjnym żadnych praw skarżącej i nie powoduje wyrządzenia znacznej szkody lub nieodwracalnych skutków. Brak było zatem podstaw do uwzględnienia zażalenia. Tym samym zasadne jest stanowisko Sądu I instancji, że nie zachodzą przesłanki z art. 61 § 3 ppsa.
Mając na uwadze powyższe orzeczono jak w sentencji na mocy art. 184 w związku z art. 197 ppsa.