Uzasadnienie
II OZ 1359 / 10
Zaskarżonym postanowieniem z dnia 4 października 2010 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odmówił skarżącej U. S. przywrócenia terminu do wniesienia skargi na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] czerwca 2010 r. w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji.
W uzasadnieniu powyższego postanowienia Sąd pierwszej instancji wskazał, iż w piśmie z dnia 1 września 2010 r. skarżąca zawarła wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi na ww. decyzję, uzasadniając go tym, że list zawierający zaskarżoną decyzję odebrał w dniu 14 czerwca 2010 r. jej mąż J. S., osoba do tego nieuprawniona, nie będąca stroną niniejszego postępowania. List doręczono w siedzibie firmy "[...]" J. S. Ponadto strona skarżąca wskazała, że potwierdzenie odbioru decyzji zawiera dwie odrębne daty: 14 czerwca 2010 r. wraz z podpisem męża i 16 czerwca 2010 r. wraz ze stemplem placówki pocztowej oddawczej. List otrzymała w dniu 17 czerwca 2010 r. do rąk własnych. Podniosła, że ww. data stempla pocztowego to data odbioru decyzji zgodnie z art. 53 § 1 i art. 54 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.- zwanej dalej p.p.s.a.), a zatem termin do wniesienia skargi nie został uchybiony, a skarga została wniesiona w terminie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, odmawiając skarżącej przywrócenia terminu, wskazał na treść art. 72 § 1 p.p.s.a. Sąd stwierdził, że zaskarżona decyzja została doręczona, zgodnie z przepisami, dorosłemu domownikowi, J. S. mężowi skarżącej, na adres podany przez skarżącą, który jest jednocześnie adresem firmy (co skarżąca również potwierdziła), a data podpisu złożonego przez osobę kwitującą odbiór jest datą potwierdzającą odbiór przesyłki, a więc jest to 14 czerwca 2010 r., a nie jak twierdzi skarżąca 16 czerwca 2010 r.- data stempla pocztowego placówki oddawczej.
Nadto jak zauważył Sąd, zaskarżona decyzja zawierała prawidłowe pouczenie, co do trybu i terminu wniesienia skargi do Sądu. Skarga została nadana w placówce pocztowej w dniu 15 lipca 2010 r., zatem z uchybieniem terminu do jej wniesienia. W ocenie Sądu zaistniałe w sprawie okoliczności świadczą o winie strony w niedopełnieniu obowiązku zachowania terminu do wniesienia skargi. Skoro niezachowanie terminu nastąpiło z winy strony, zatem nie może być mowy o przywróceniu tego terminu.
Z uwagi na powyższe okoliczności Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 86 § 1 i 87 § 1 i 4 p.p.s.a. oddalił wniosek skarżącej.
Zażalenie na powyższe postanowienie wniosła U. S., wnoszą o jego uchylenie i wskazując, iż art. 72 § 1 p.p.s.a. ma zastosowanie do doręczeń w miejscu zamieszkania. Odnosząc się natomiast do art. 72 § 2 p.p.s.a. podkreśliła, że mógłby on stanowić podstawę do jego zastosowania w sprawie, ale tylko gdyby była ona właścicielem firmy lub jej pracownikiem, co nie miało jednak miejsca w sprawie. Nadto skarżąca podała adres do doręczeń (ul. [...],[...] W.), stwierdzając jednocześnie, że nie zgadzała się, by przesyłki doręczać do firmy "[...]" i nie upoważniała nikogo do jej odbioru. Skarżąca oświadczyła też, iż nieruchomość, na której siedzibę ma firma "[...]" jest jej własnością.
Skarżąca zakwestionowała pogląd Sądu pierwszej instancji, że nie dołożyła wszelkiej należytej staranności i z tego powodu uchybiła terminowi.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zażalenie nie zawiera usprawiedliwionych podstaw.
Zgodnie z art. 86 § 1 zdanie 1 p.p.s.a., jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi o przywróceniu terminu. Wniosek, więc o przywrócenie terminu powinien powoływać okoliczności wskazujące na brak winy strony w uchybieniu terminu, które zapewniają uprawdopodobnienie zasadności tego wniosku. Brak winy w uchybieniu terminu powinien być przy tym oceniany z uwzględnieniem wszystkich okoliczności konkretnej sprawy, w sposób uwzględniający obiektywny miernik staranności, jakiej można wymagać od strony dbającej należycie o własne interesy i przy braniu pod uwagę także uchybień spowodowanych nawet niewielkim niedbalstwem. Z brakiem winy mamy, bowiem do czynienia tylko w przypadku zaistnienia niezależnych od strony, która uchybiła terminowi i niemożliwych do przezwyciężenia okoliczności z powodu, których doszło do przekroczenia wyznaczonego przepisami prawa terminu.
W rozpoznawanej sprawie Sąd pierwszej instancji trafnie ocenił, że strona skarżąca nie uprawdopodobniła braku swej winy w uchybieniu terminu, gdyż okoliczności podane we wniosku o przywrócenie terminu nie dają podstaw do przyjęcia, że uchybienie to było niezawinione. Istotne w okolicznościach niniejszej sprawy jest bowiem to, że zaskarżona decyzja została przesłana na adres skarżącej i doręczona wobec nieobecności adresata przesyłki dorosłemu domownikowi, a w tym przypadku mężowi skarżącej. Wobec zatem prawidłowego doręczenia decyzji skarżącej, w zgodzie z art. 43 k.p.a., nie można przyjąć, by jednodniowy termin zwłoki, w jakim pozostawała skarżąca, nastąpił bez jej winy. Bez znaczenia przy tym dla tej oceny pozostawał również fakt, iż pod podanym adresem mąż skarżącej prowadził działalność gospodarczą. Zasadniczą, bowiem okolicznością pozostaje to, że adres, pod który została nadana przesyłka, jest adresem do doręczeń podawanym przez samą skarżącą w pismach kierowanych do organów administracyjnym w prowadzonym postępowaniu i potwierdzonym w zażaleniu.
Z przytoczonych wyżej względów Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 2 p.p.s.a. oddalił zażalenie.