Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 18 października 2016 r. sygn. II SA/Gd 434/16 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku odrzucił skargę G. M. i M. M. na postanowienie Pomorskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] czerwca 2016 r. w przedmiocie zarzutów w postępowaniu egzekucyjnym.
Uzasadniając wydane postanowienie, Sąd I instancji wskazał, że G. M. i M. M. złożyli w dniu 26 lipca 2016 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku skargę na ww. postanowienie Pomorskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego doręczone G. M. w dniu 16 czerwca 2016 r., a M. M. w dniu 29 czerwca 2016 r. Z uwagi na to, że ustawowy termin wniesienia skargi do Sądu upłynął dla skarżącej w dniu 18 lipca 2016 r. (16 i 17 lipca były dniami wolnymi od pracy), skarga złożona przez skarżącą została wniesiona po upływie ustawowego terminu i z tego względu podlegała, jak przyjął Sąd I instancji, odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r. poz. 718), dalej: p.p.s.a.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku stwierdził jednocześnie, że odrzuceniu podlegała również skarga M. M. z uwagi na nieuiszczenie przez skarżącego wpisu sądowego (art. 220 § 3 p.p.s.a.). Sąd wyjaśnił, że zarządzeniem Przewodniczącej Wydziału z dnia 10 sierpnia 2016 r. wezwano skarżącego, który wniósł skargę w terminie, do uiszczenia wpisu sądowego od skargi w terminie 7 dni pod rygorem jej odrzucenia. Odpis zarządzenia doręczono skarżącemu w dniu 23 sierpnia 2016 r., jednakże z rejestru dochodów i kwitariusza przychodowego nie wynikało, by skarżący powyższe wezwanie wykonał.
Zażalenie na powyższe postanowienie złożyli G. M. i M. M., wnosząc o jego uchylenie. Wskazali, że o ile zgodzić się należy z oceną, iż skarga G.M. została złożona po terminie, o tyle skarga wniesiona przez skarżącego nie była złożona za późno. Skarżący podali, że nie wiedzą, czy Sąd przyjął, że M. M. złożył skargę w terminie i czy w terminie uzupełnił jej brak poprzez jej podpisanie. Wskazano, że rzeczywiście nie został uiszczony wpis od skargi, ale stało się to jedynie z powodu nieotrzymania stosowanego wezwania przez Ga. M. Jak podali skarżący, M. M. w zakresie uzupełnienia braków formalnych skargi "bazował" na wezwaniu przesłanym żonie.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zażalenie nie posiada usprawiedliwionej podstawy.
Wobec tego, że nie budzi wątpliwości tak skarżących, jak i Naczelnego Sądu Administracyjnego okoliczność uchybienia przez skarżącą terminu do wniesienia skargi na postanowienie Pomorskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] czerwca 2016 r. zaskarżone postanowienie w tym zakresie należało uznać za prawidłowe, a dalsze uwagi odnieść do przyjętej przez Sąd I instancji podstawy odrzucenia skargi złożonej przez M. M. Na podstawie art. 220 § 1 p.p.s.a., sąd nie podejmuje żadnej czynności na skutek pisma, od którego nie została uiszczona należna opłata. W takim przypadku przewodniczący wzywa wnoszącego pismo do uiszczenia opłaty w terminie 7 dni od dnia doręczenia wezwania pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania, a w przypadku skargi – pod rygorem jej odrzucenia (art. 220 § 3 p.p.s.a.). Za prawidłowe należy uznać stwierdzenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, że nieuiszczenie przez skarżącego wpisu sądowego, do czego został wezwany zarządzeniem z dnia 10 sierpnia 2016 r., powinno skutkować odrzuceniem skargi, zgodnie ze wskazanym w art. 220 § 3 p.p.s.a. skutkiem niewywiązania się przez stronę skarżącą z ciążącego na niej obowiązku procesowego.
Stanowiska tego nie mogły zmienić wskazanie w zażaleniu przyczyny zaniechania uiszczenia wpisu od skargi, albowiem odwołują się one do okoliczności, które nie wpływają tak na legalność żądania poniesienia przez skarżącego obowiązku fiskalnego, jak też oceny sposobu wywiązania się przez skarżącego z tego wymogu.
Mieć na uwadze należy indywidualny charakter wezwania, jakie sąd kieruje do strony celem konwalidacji podjętej przez nią czynności procesowej obarczonej określonym brakiem. Praktyczny wymiar tejże zasady wyrażał się w kontrolowanym postępowaniu w skierowaniu do skarżącego indywidualnego wezwania do uiszczenia wpisu sądowego od skargi z uwagi na nieuiszczenie tejże opłaty wraz z wniesieniem skargi. Wezwanie to zostało skierowane do skarżącego, a nie jego małżonki, której skarga podlegała odrzuceniu jako spóźniona (art. 58 § 1 pkt 2 p.p.s.a.), stąd fakt, że skarżącej nie zostało doręczone wezwanie do uiszczenia wpisu nie mógł dowodzić braku istnienia takiego obowiązku po stronie skarżącego. Nie mógł on w szczególności zostać wykazany poprzez odwołanie się do treści pisma procesowego otrzymanego przez skarżącą, jak też przekonania, które zdaje się wynikać z treści zażalenia, że usprawiedliwione było "bazowanie" przez skarżącego w odniesieniu do własnym obowiązków procesowych na obowiązkach procesowych wyznaczonych przez Sąd I instancji jego żonie jako skarżącej.
W uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia Sąd I instancji zawarł jednoznaczne stwierdzenie, że skarga złożona przez skarżącego była wniesiona w terminie, a powodem jej odrzucenia było nieuiszczenie wpisu sądowego od skargi. Z tego względu zarzut zawarty w zażaleniu odnośnie do istnienia wątpliwości, czy skarga ta została potraktowana jako wniesiona w terminie, a także, czy została prawidłowo uzupełniona przez jej podpisanie nie znajduje uzasadnienia.
Z tych przyczyn Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art.184 w zw. z art.197 § 2 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji postanowienia.