Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z dnia 28 października 2014 r. sygn. akt VII SA/Wa 1900/14, po rozpoznaniu wniosku Wspólnoty Mieszkaniowej [...] z siedzibą w Warszawie, odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji Mazowieckiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] lipca 2014 r., którą utrzymał w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla m.st. Warszawy z dnia [...] kwietnia 2014 r. nakazującą Wspólnocie usunięcie w terminie 12 miesięcy od dnia, w którym decyzja stanie się ostateczna, stwierdzonych nieprawidłowości.
Wspólnota wnosząc o wstrzymanie wykonania decyzji podniosła, że wykonanie remontu nawierzchni garażu doprowadzi do wystąpienia znacznej szkody w jej majątku. Okres, w którym nakazane prace mają zostać wykonane wynosi zaledwie 12 miesięcy, a w tym celu Wspólnota musi podjąć uchwałę w sprawie znacznego zwiększenia środków funduszu remontowego, które są niezbędne do rozpoczęcia ww. prac. Sam proces podjęcia uchwały wymaga czasu, zaś konsekwencją tej uchwały będzie obciążenie członków wspólnoty mieszkaniowej obowiązkiem uiszczenia znacznych kwot na poczet remontu, w tym na poczet remontu nawierzchni garażu - szacunkowa wycena zakresu prac remontowych tej części wynosi około 1 100 000 zł. Zdaniem Wspólnoty w sytuacji, gdy Sąd podzieli ww. argumenty i uchyli decyzję z uwagi na okoliczność, iż po pierwsze garaż nie stanowi części nieruchomości wspólnej, a jest wyodrębnionym lokalem niemieszkalnym i to nie Wspólnota winna pokrywać koszty związane z jego remontem, po wtóre Wspólnota nie jest w stanie przeprowadzić odpowiednich prac naprawczych, gdyż nie są one precyzyjnie wskazane w samej decyzji, stąd ich późniejsze zweryfikowanie pod kątem poprawności może okazać się niemożliwe, to wówczas kwota wyegzekwowana od członków Wspólnoty będzie trudna do ponownego rozliczenia i zwrotu na rzecz osób, które ją uprzednio uiściły, a sam proceder będzie generował dodatkowe koszty po stronie skarżącego. Wspólnota wskazała, że musiałaby podjąć uchwałę obciążającą wszystkich jej członków opłatami za fundusz remontowy, które w ostatecznym rozrachunku winny wynieść aż blisko 1,5 mln zł.
Zdaniem Sądu pierwszej instancji w przedmiotowej sprawie nie zaistniały podstawy do wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Sąd wskazał, iż samo powołanie się na konsekwencje w sferze finansowej nie uprawnia do oceny, iż wykonanie kwestionowanej decyzji skutkować może wyrządzeniem stronie znacznej szkody w rozumieniu art. 61 § 3 p.p.s.a. Dla spełnienia przesłanki warunkującej wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji konieczne jest wykazanie, że uszczuplenie majątkowe będzie "znaczne" dla strony skarżącej. Sąd nie może domniemywać, że wykonanie określonego w zaskarżonej decyzji obowiązku wiąże się z zainwestowaniem kwoty, która będzie dla wspólnoty znacząca w kontekście jej ogólnej sytuacji majątkowej. Ogólnikowe twierdzenia strony zawarte we wniosku nie stanowią wystarczającej podstawy pozwalającej uznać, iż wykonanie zaskarżonej decyzji spowoduje po stronie Wspólnoty powstanie trudnych do odwrócenia skutków lub znacznej szkody.
Sąd podkreślił, że strona skarżąca nie przedstawiła żadnego dokumentu, na podstawie którego można byłoby dokonać aktualnej oceny jej sytuacji majątkowej, np. bilansu przychodów i wydatków. Natomiast konieczność podjęcia uchwały o zwiększeniu środków na fundusz remontowy jest kwestią wewnętrzną wspólnoty i nie może powodować konieczności wstrzymania wykonania decyzji nakazującej usunięcie stwierdzonych nieprawidłowości. Podejmowanie uchwały przez członków wspólnoty nie jest procesem długotrwałym, czy też kosztownym. W ocenie Sądu brak jest także podstaw do uznania, że raz pobrane kwoty na fundusz remontowy, w przypadku uwzględnienia skargi, nie będą mogły zostać rozliczone i zwrócone na rzecz właścicieli lokali. Ewentualne późniejsze trudności w dokonaniu ww. rozliczenia nie mogą stanowić podstawy do wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Ponadto, wstępna analiza akt sprawy oraz zaskarżonej decyzji nie potwierdza, aby nakazane obowiązki nie zostały określone na tyle precyzyjnie, aby nie było możliwe ich wykonanie.
Sąd podkreślił, że na etapie oceny wniosku o udzielenie ochrony tymczasowej w oparciu o art. 61 § 3 p.p.s.a. nie bada sprawy co do jej istoty, a dokonanie przez Sąd takiej oceny byłoby przedwczesne i niweczyłoby merytoryczną kontrolę zaskarżonej decyzji. W ocenie Sądu zarzuty wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji sprowadzają się do kwestionowania prawidłowości decyzji i prawidłowości postępowania przed organami nadzoru budowlanego, co nie stanowi spełnienia przesłanek wstrzymania wykonania, o których mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a.
Zaskarżona decyzja została wydana na podstawie art. 66 ust. 1 pkt 3 Prawa budowlanego, którego celem jest zapewnienie odpowiedniego stanu technicznego obiektów budowlanych, co w konsekwencji ma służyć zapewnieniu bezpieczeństwa dla ludzi, mienia, a także środowiska.
Z tych wszystkich powyższych względów Sąd odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a.
Wspólnota w zażaleniu na powyższe postanowienie zarzuciła naruszenie art. 61 § 3 p.p.s.a. poprzez niewłaściwe zastosowanie. Podkreślono, że już do odwołania od decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] kwietnia 2014 r. dołączono dokumenty, które wskazywały na szacunkową wycenę zakresu prac remontowych nakazanych przez PINB (koszt remontu nawierzchni garażu - 1 100 000 zł., koszt wszystkich prac – 1 489 000 zł.) oraz stan środków zgromadzonych na funduszu remontowym wspólnoty na dzień 2[...] kwietnia 2014 r. – 328 875, 85 zł. Na dzień złożenia zażalenia stan środków na funduszu remontowym wynosi 377 066, 05 zł. W tej sytuacji nakłady na remont są około 4 razy większe niż środki zgromadzone na funduszu remontowym Wspólnoty i nie sposób uznać, że wykonanie decyzji nie spowoduje uszczuplenia majątkowego po stronie Wspólnoty.
Dalej wskazano, że garaż, co do którego nałożono obowiązek wykonania robót budowlanych nie może być uznany za część nieruchomości wspólnej, za którą odpowiada Wspólnota. Sąd nie mógł pominąć tej okoliczności przy ocenie zasadności wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje
Zażalenie nie zawiera usprawiedliwionych podstaw.
Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnym (Dz.U. z 2012 r., poz. 270 zwana dalej "p.p.s.a.") sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania zaskarżonej decyzji, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Z konstrukcji powyższego przepisu wynika, że na skarżącym spoczywa ciężar wykazania przesłanek zawartych w cytowanym przepisie, zaś sąd może wstrzymać wykonanie zaskarżonego aktu, jeżeli jest spełniona ustawowa przesłanka określona jako potencjalna możliwość wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, gdy akt lub czynność zostanie wykonana. Jest to wyjątek od zasady, w myśl której wniesienie skargi do sądu nie wstrzymuje wykonania zaskarżonego aktu lub czynności. Obowiązek uprawdopodobnienia istnienia przesłanek z tego przepisu spoczywa na wnioskodawcy.
Zdaniem Naczelnego Sadu Administracyjnego strona w swoim wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji nie uprawdopodobniła zaistnienia przesłanek określonych w art. 61 § 3 p.p.s.a.
Nie ulega wątpliwości, że podstawą nałożenia określonych obowiązków było stwierdzenie przez organ nadzoru budowlanego złego stanu technicznego budynku mieszkalnego przy ul. [...]. Podkreślić trzeba, że decyzja organu pierwszej instancji nakazująca stronie skarżącej usunięcie stwierdzonych nieprawidłowości została wydana na podstawie art. 66 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2013 r., poz. 1409) z uwagi na nieodpowiedni stan techniczny budynku. Celem decyzji wydawanych na podstawie art. 66 ustawy Prawo budowlane jest utrzymanie obiektu budowlanego w należytym stanie technicznym, nie zagrażającym życiu i zdrowiu ludzi, bezpieczeństwu mienia, bądź środowiska, czy też niepowodującym swym wyglądem oszpecenia otoczenia. Oceniając wniosek Sąd winien kierować się przede wszystkim ochroną dobra o szczególnym znaczeniu, jakim jest zdrowie i życie osób mieszkających w budynku i z niego korzystających, przyznając im pierwszeństwo przed względami ekonomicznymi podnoszonymi przez stronę skarżącą.
Z tego względu wysokość kosztów usunięcia stwierdzonych w decyzji nieprawidłowości w stanie technicznym budynku, nawet przekraczająca wielkość zgromadzonych na funduszu remontowym wspólnoty środków, nie może uzasadniać wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji.
Natomiast istotne znaczenie dla oceny wniosku miała okoliczność, że według dokumentacji stwierdzającej nieprawidłowości w stanie technicznym obiektu – określono, że stopień pilności wykonania robót naprawczych jest wysoki.
Odnosząc się do argumentu związanego z kwestią odpowiedzialności Wspólnoty za stwierdzone w decyzji nieprawidłowości podkreślić należy, że na etapie rozpoznawania wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji kwestia ta nie może być przedmiotem oceny sądu, bowiem oznaczałoby to niedopuszczalną ocenę legalności zaskarżonej decyzji. Zasadność wstrzymania zaskarżonej decyzji nie może być rozpatrywana w świetle merytorycznych zarzutów stawianych przez stronę w sprawie. Zgodność z prawem wydanej decyzji będzie przedmiotem oceny dopiero w toku rozpoznawania wniesionych skarg przez Sąd pierwszej instancji.
Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, w zażaleniu nie przytoczono okoliczności, które podważyłyby ocenę Sądu Wojewódzkiego co do niezasadności wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji.
Z tych względów Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji na podstawie na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.