Uzasadnienie
Zaskarżonym orzeczeniem z dnia 27 listopada 2008 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie pozostawił bez rozpoznania wniosek Stowarzyszenia "[...]" o przyznanie prawa pomocy.
Sąd I instancji uzasadniając powyższe rozstrzygnięcie stwierdził, że w następstwie wezwania do uiszczenia wpisu od skargi na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] w przedmiocie środowiskowych uwarunkowań zgody na realizację przedsięwzięcia, Stowarzyszenie "[...]" wniosło o zwolnienie od kosztów sądowych, przy czym wniosek ten nie został złożony na urzędowym formularzu. W wyniku zarządzenia z dnia 12 października 2007 r. poinformowano skarżące Stowarzyszenie o obowiązku złożenia wniosku o przyznanie prawa pomocy na urzędowym formularzu PPPr w terminie 7 dni od dnia doręczenia pisma, pod rygorem pozostawienia tegoż wniosku bez rozpoznania. Pismo to zostało doręczone Stowarzyszeniu w dniu 22 października 2007 r. i w wyniku niedopełnienia tego obowiązku w terminie Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekł o pozostawieniu wniosku bez rozpoznania na podstawie art. 257 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a.
W zażaleniu na powyższe postanowienie Stowarzyszenie "[...]" stwierdziło, że wnosiło o zwolnienie od opłat sądowych na podstawie art. 24 ustawy z dnia 24 kwietnia 2003r. o działalności pożytku publicznego i o wolontariacie (tekst jedn. Dz. U. z 2003r., Nr 96, poz. 873 ze zm.). W ocenie strony skarżącej wskazane wyżej przepisy mają zastosowanie w stosunku do Stowarzyszenia. Ponadto strona skarżąca stwierdziła, iż brak przyznania jej prawa pomocy może wskazywać na pozbawienie jej dostępu do sądu oraz narusza zasadę równości podmiotów wobec prawa.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zażalenie nie ma usprawiedliwionych podstaw, gdyż przedstawione w nim zarzuty odnoszące się do kwestii interpretacji przepisu art. 24 ustawy z dnia 24 kwietnia 2003r. o działalności pożytku publicznego i o wolontariacie (tekst jedn. Dz. U. z 2003r., Nr 96, poz. 873), uznać trzeba za chybione nie tylko merytorycznie, ale także za nie związane bezpośrednio z rozstrzyganą w zaskarżonym postanowieniu kwestią proceduralną dotyczącą warunków formalnych wniosku o przyznanie prawa pomocy w postępowaniu sądowoadministracyjnym.
Stosownie do art. 243 § 1 p.p.s.a. prawo pomocy może być przyznane stronie na jej wniosek, który powinien zawierać oświadczenie wnioskodawcy obejmujące dokładne dane o stanie majątkowym i dochodach, a nadto wniosek ten winien być złożony na urzędowym formularzu (art. 252 § 2 p.p.s.a.), którego wzór określono w rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie określenia wzoru i sposobu udostępniania urzędowego formularza wniosku o przyznanie prawa pomocy w postępowaniu przed sądami administracyjnymi oraz sposobu dokumentowania stanu majątkowego, dochodów lub stanu rodzinnego wnioskodawcy (Dz. U. Nr 227, poz. 2245).
W przypadku wystąpienia strony, czy to osoby fizycznej, czy też osoby prawnej lub jednostki organizacyjnej nieposiadającej osobowości prawnej z wnioskiem o przyznanie prawa pomocy, Sąd zobowiązany jest do wezwania tegoż podmiotu do złożenia oświadczenia w celu uzyskania danych określonych w art. 252 § 1 p.p.s.a. Brak oświadczenia określonego w art. 252 § 1 p.p.s.a. stanowi usuwalny brak formalny wniosku o przyznanie prawa pomocy, jednak w warunkach niniejszej sprawy strona nie usunęła wskazanych braków w wyznaczonym terminie i w konsekwencji wiązało się to z zastosowaniem wobec niej regulacji art. 257 p.p.s.a.
W przedmiotowej sprawie Sąd pierwszej instancji dokonał wszystkich wymaganych prawem czynności, a o terminie i skutkach niedopełnienia wymogów określonych przepisami strona skarżąca została pouczona. W tej sytuacji nie można skutecznie zarzucić Sądowi uchybienia wskazanym wyżej przepisom prawa, a w konsekwencji należy stwierdzić, iż zasadnym było wydanie zaskarżonego postanowienia.
Mając przedstawione wyżej okoliczności na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a. oddalił wniesione zażalenie jako bezzasadne.