Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 15 grudnia 2015 r. sygn. akt II SA/Rz 1619/15 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie, w sprawie ze skargi K. D. i Z. D. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Krośnie z dnia [...] września 2015 r. w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania dotyczącego stwierdzenia nieważności decyzji, odmówił wstrzymania wykonania decyzji Wójta Gminy Czarna z dnia [...] czerwca 2011 r. znak: [...].
W uzasadnieniu Sąd wskazał, że w niniejszej sprawie skarżący wnieśli skargę na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Krośnie z dnia [...] września 2015 r. utrzymujące w mocy postanowienie własne z dnia [...] lipca 2015 r. nr [...] o odmowie wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Wójta Gminy Czarna z dnia [...] czerwca 2011 r. znak: [...]. To ostatnie rozstrzygnięcie nakazywało K. D. i Z. D. wykonanie urządzenia zapobiegającego szkodom w formie rowu w sposób i o parametrach szczegółowo określonych.
Uzasadniając wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji z dnia [...] czerwca 2011 r. skarżący podnieśli, że decyzja ta jest dotknięta jedną z wad nieważności określonych w art. 156 § 1 K.p.a. Z kolei w końcowej części uzasadnienia skargi K. D. i Z. D. wskazali, że zasadność ich żądania wynika z okoliczności, iż wykonanie wskazanej decyzji spowoduje nieodwracalne skutki prawne i faktyczne.
W ocenie Sądu złożony wniosek nie zasługiwał na uwzględnienie, co skutkowało odmową wstrzymania wykonania przedmiotowej decyzji na podstawie art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), zwanej dalej "P.p.s.a.". Sąd rozpoznał wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji z dnia 30 czerwca 2011 r., gdyż jest to decyzja wydana w granicach niniejszej sprawy. Oceniając zasadność wniosku skarżących Sąd zauważył, że dla uprawdopodobnienia niebezpieczeństwa wystąpienia okoliczności w postaci wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków strony nie podały żadnych konkretnych argumentów. Tymczasem, przy ocenie powyższego konieczne jest przedstawienie Sądowi danych, w oparciu o które możliwa byłaby analiza pod kątem możliwości wystąpienia jednego z wymienionych niebezpieczeństw.
Dalej Sąd zaznaczył, że w powołanym art. 61 § 3 P.p.s.a. mowa jest nie o zwykłych konsekwencjach zastosowania się przez zobowiązanych do treści określonego aktu (czy też wyegzekwowania tego w drodze stosownego postępowania), lecz o skutkach nadzwyczajnych, których uprawdopodobnienie należy do wnioskodawców.
Mając więc na względzie, że żądanie K. D. i Z. D. nie zostało uzasadnione w dostateczny sposób, a w postępowaniu, którego celem jest udzielenie ochrony tymczasowej nie ocenia się zgodności z prawem kwestionowanego aktu, orzeczono o odmowie wstrzymania wykonania wymienionej na wstępie decyzji Wójta Gminy Czarna z dnia [...] czerwca 2011 r.
Zażalenie na powyższe postanowienie wnieśli skarżący kwestionując je w całości i domagając się jego uchylenia oraz zasądzenia kosztów postępowania wraz z kosztami zastępstwa procesowego wg norm przepisanych. Jednocześnie zakwestionowanemu postanowieniu zarzucono naruszenie art. 159 K.p.a. i 61 § 3 P.p.s.a.
W uzasadnieniu skarżący podnieśli, że wbrew twierdzeniom Sądu wykazali, iż wykonanie decyzji Wójta Gminy Czarna z dnia [...] czerwca 2011 r. spowoduje nieodwracalne skutki prawne i faktyczne. W uzasadnieniu skargi podnieśli, że orzeczenie jest niewykonalne, bowiem zgodnie z obowiązującymi przepisami nie można odprowadzać wód opadowych z terenu do rowu przydrożnego. Art. 39 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz. U. z 2007 r. Nr 19, poz. 115 ze zm.) zabrania dokonywania w pasie drogowym czynności, które mogłyby powodować niszczenie lub uszkodzenie drogi i jej urządzeń, w szczególności odprowadzania wody i ścieków z urządzeń melioracyjnych, gospodarskich lub zakładowych do rowów przydrożnych lub na jezdnię drogi (pkt 9 ww. art.). Brak zgody Podkarpackiego Zarządu Dróg w Rzeszowie na roboty drogowe w pasie drogi wojewódzkiej jak również na odprowadzanie wód do rowu przydrożnego powoduje, że skarżący ponieśliby konsekwencje prawne w zakresie odpowiedzialności za naruszenie ustawy o drogach publicznych.
Ponadto wskazano na przepis art. 159 K.p.a.
Naczelny Sad Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z treścią art. 61 § 3 P.p.s.a. sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania zaskarżonej decyzji, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Dotyczy to także aktów wydanych lub podjętych w granicach tej samej sprawy.
Z konstrukcji powyższego przepisu wynika, że na skarżącym spoczywa ciężar wykazania przesłanek zawartych w cytowanym przepisie, zaś sąd może wstrzymać wykonanie zaskarżonego aktu, jeżeli jest spełniona ustawowa przesłanka określona jako potencjalna możliwość wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, gdy akt lub czynność zostanie wykonana. Przy czym wskazać należy, że szkoda, o jakiej mowa w art. 61 § 3 P.p.s.a., nie musi mieć charakteru materialnego, zaś trudne do odwrócenia skutki oznaczają takie prawne lub faktyczne skutki, które raz zaistniałe, powodują istotną lub trwałą zmianę rzeczywistości, a powrót do stanu poprzedniego może nastąpić tylko po dłuższym czasie lub przy stosunkowo dużym nakładzie sił i środków.
W niniejszej sprawie, w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, skarżący nie podważyli prawidłowości stanowiska Sądu pierwszej instancji zajętego w zaskarżonym postanowieniu. Nie wykazali bowiem, że wykonanie decyzji objętej wnioskiem o wstrzymanie wykonania może skutkować powstaniem niebezpieczeństw o których mowa w art. 61 § 3 P.p.s.a. Zażalenie skarżących opiera się na argumentacji, że decyzja objęta wnioskiem o wstrzymanie wykonania obarczona jest wadą powodującą jej nieważność. Skarżący nie wzięli jednakże pod uwagę, że zarzuty merytoryczne kierowane przeciwko decyzji objętej wnioskiem o zastosowanie ochrony tymczasowej nie mogą być brane pod uwagę na tym etapie postępowania, albowiem rozpoznając tego typu wniosek sądy administracyjne nie mogą oceniać prawidłowości aktów administracyjnych.
Sąd pierwszej instancji nie naruszył także przepisu art. 159 K.p.a., albowiem przepis ten nie ma przed sądem administracyjnym zastosowania.
Mając na uwadze powyższe, na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 1 i 2 P.p.s.a., orzeczono jak w sentencji.