Uzasadnienie
Zaskarżonym postanowieniem z dnia 12 listopada 2007 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odmówił przyznania A. K. prawa pomocy w zakresie całkowitym, obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie adwokata w sprawie z jego skargi na decyzję Kierownika Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych z dnia [...] w przedmiocie odmowy przyznania uprawnień kombatanckich.
Sąd pierwszej instancji uznał, że uwzględnienie wniosku skarżącego jest niedopuszczalne z uwagi na oczywistą bezzasadność skargi (postanowienie o jej odrzuceniu z dnia 10 października 2007 r.) przez niego złożonej, bowiem skarga została wniesiona przed wyczerpaniem toku instancji a nadto skarżący wniósł o przyznanie uprawnień kombatanckich po zmarłym ojcu, co stoi w sprzeczności z zapisem ustawy z dnia 24 stycznia 1991 r. o kombatantach oraz niektórych osobach będących ofiarami represji wojennych i okresu powojennego (tekst jednolity Dz. U. z 2002 r., Nr 42, poz. 371 ze zm.).
Ze wskazanych wyżej względów postanowiono o oddaleniu wniosku o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym na podstawie art. 247 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) - dalej zwanej p.p.s.a.
W zażaleniu na powyższe postanowienie skarżący stwierdził, iż jego wniosek jest zasadny albowiem odczuł on bezpośrednio skutki represji wojennych i był jednocześnie dzieckiem osoby udzielającej pomoc ludności żydowskiej. Wskazując na zasadność swojego żądania, skarżący powołał się na wyrok WSA we Wrocławiu z dnia 21 kwietnia 2004 r. sygn. akt II SA/Wr 873/01.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zażalenie nie ma usprawiedliwionych podstaw.
Wniesienie w przedmiotowej sprawie skargi bez wyczerpania administracyjnej drogi odwoławczej jest okolicznością pozostającą poza sporem. Także sam skarżący faktu tego nie kwestionuje. Wstępne badanie dopuszczalności skargi wyłączyło możliwość jej rozpoznania, co stwierdził Sąd pierwszej instancji orzekając o jej odrzuceniu w dniu 10 października 2007 r. Argument ten dostatecznie potwierdza zatem, iż w sprawie zaistniała oczywista bezzasadność skargi, a wobec tego skoro zgodnie z art. 247 p.p.s.a. prawo pomocy nie przysługuje stronie w razie oczywistej bezzasadności jej skargi, wniosek podlegał oddaleniu, o czym też orzeczono w zaskarżonym postanowieniu.
Zażalenie nie podnosi żadnych uzasadnionych argumentów względem kwestionowanego rozstrzygnięcia.
Mając powyższe względy na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny oddalił wniesione zażalenie na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a.