Uzasadnienie
II OZ 1372 / 11
Zaskarżonym postanowieniem z dnia 18 listopada 2011 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zarządził pozostawienie wniosku skarżącego A. F. o częściowe zwolnienie go od kosztów sądowych bez rozpoznania.
W uzasadnieniu swego postanowienia Sąd pierwszej instancji wskazał, iż zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału z dnia 6 lipca 2011 r. skarżący w związku z przesłanym do Sądu pismem z dnia 1 lipca 2011 r. zawierającym wniosek o częściowe zwolnienie od uiszczenia wpisu sądowego został wezwany do wypełnienia i odesłania urzędowego formularza PPF w terminie 7 dni pod rygorem pozostawienia wniosku bez rozpoznania. Wezwanie wraz z drukiem formularza zostało doręczone skarżącemu w dniu 26 lipca 2011 r. Mimo upływu zakreślonego terminu, zarządzenie powyższe nie zostało wykonane.
W sprzeciwie od zarządzenia referendarza sądowego z dnia 16 września 2011r. o pozostawieniu wniosku bez rozpoznania skarżący podał, że nie prawdą jest, że nie przesłał wypełnionego formularza, gdyż uczynił to w piśmie z dnia 2 sierpnia 2011r. W związku z podjętymi czynnościami wyjaśniającymi ustalono, że w dniu 4 sierpnia 2011 r. do sprawy o sygn. akt II SA/Kr 400/09 wpłynęło do Sądu pismo skarżącego z dnia 2 sierpnia 2011 r., do którego zostały dołączone cztery karty informacyjne dokumentujące pobyty skarżącego w szpitalach.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, pozostawiając wniosek bez rozpoznania, podkreślił, że warunkiem merytorycznego rozpoznania wniosku o przyznanie prawa pomocy jest złożenie go na urzędowym formularzu określonym w rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie określenia wzoru i sposobu udostępniania urzędowego formularza wniosku o przyznanie prawa pomocy w postępowaniu przed sądami administracyjnymi oraz sposobu dokumentowania stanu majątkowego, dochodów lub stanu rodzinnego wnioskodawcy (Dz. U. Nr 227, poz. 2245). Stosownie zaś do treści art. 257 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.- zwanej dalej p.p.s.a.) wniosek o przyznanie prawa pomocy, który nie został złożony na urzędowym formularzu lub którego braków strona nie uzupełniła w zakreślonym terminie, pozostawia się bez rozpoznania.
Okoliczność podana przez skarżącego w sprzeciwie, jakoby nadał on na poczcie w dniu 2 sierpnia 2011 r. wniosek o zwolnienie od kosztów sądowych na urzędowym formularzu nie została przez niego w żaden sposób wykazana, a z informacji znanych Sądowi z urzędu wynika, że w tym dniu przedłożył on jedynie pismo do innej sprawy i wśród załączonych dokumentów nie znajdował się formularz PPF.
Z przedstawionych wyżej przyczyn, Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art. 257 p.p.s.a. orzekł jak na wstępie.
Zażalenie na powyższe postanowienie wniósł A. F., wnosząc o jego uchylenie i uznanie, że złożył przedmiotowy wniosek w terminie lub przyjęcie za właściwy wniosek "złożony poniżej". W uzasadnieniu skarżący podkreślił, że w dniu 2 sierpnia 2011 r. złożył wypełniony i podpisany wniosek, a w związku z tym zasugerował konieczność ponownego poszukiwania pisma. W treści zażalenia skarżący wskazał również na swój stan majątkowy, osobisty i rodzinny.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zażalenie nie zawiera usprawiedliwionych podstaw.
Zgodnie z treścią art. 252 § 2 p.p.s.a. wniosek o przyznanie prawa pomocy składa się na urzędowym formularzu według ustalonego wzoru. Natomiast zgodnie z art. 257 p.p.s.a. wniosek o przyznanie prawa pomocy, który nie został złożony na urzędowym formularzu lub którego braków strona nie uzupełniła w zakreślonym terminie, pozostawia się bez rozpoznania. Jak wskazał Naczelny Sąd Administracyjny w uchwale z dnia 21 kwietnia 2008 r. (sygn. akt I OPS 1/08, ONSAiWSA 2008 r. z. 5, poz.
74) niezachowanie określonego w art. 252 § 2 p.p.s.a. wymogu złożenia wniosku o przyznanie prawa pomocy na urzędowym formularzu, jak to miało miejsce w okolicznościach niniejszej sprawy, jest brakiem formalnym, o jakim mowa w art. 49 § 1 w związki z art. 257 p.p.s.a., który podlega usunięciu przez wezwanie strony do złożenia wniosku na urzędowym formularzu, bez względu na to, czy wniosek złożyła osoba fizyczna, czy osoba prawna lub inna jednostka organizacyjna nieposiadająca osobowości prawnej.
W niniejszej sprawie nie ulega wątpliwości, że skarżący, mimo skierowanego do niego wezwania, nie uzupełnił braków wniosku o przyznanie prawa pomocy i nie nadesłał wymaganego, urzędowego formularza PPF, uprzednio przesłanego w dniu 26 lipca 2011 r. W tej sytuacji wobec dyspozycji art. 257 p.p.s.a., zasadnie pozostawiono jego wniosek bez rozpoznania. Sąd pierwszej instancji ponadto przeprowadził stosowne postępowanie odnośnie wyjaśnień skarżącego, że złożył odpowiedni wniosek o przyznanie prawa pomocy w piśmie z dnia 2 sierpnia 2011 r. Pomimo, iż pismo to dotyczyło innej sprawy sądowoadministracyjnej, to nie został do niego również załączony żaden formularz PPF.
Zauważyć także należało, nawiązując do argumentacji przedstawionej w treści zażalenia odnośnie sytuacji materialnej skarżącego, iż o ile na etapie rozpoznania zażalenia nie mogła mieć ona żadnego znaczenia dla oceny prawidłowości stanowiska Sądu pierwszej instancji, to obrazuje ona podstawową okoliczność, której skarżący, pomimo stosownych pouczeń i wyjaśnień kierowanych do niego, zdaje się w ogóle nie dostrzegać, a mianowicie, że wniosek o przyznanie prawa pomocy nie ma dowolnej treści, ale musi być złożony tylko i wyłącznie na urzędowym formularzu, określonym według wzoru określonym w ww. rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r.
Z przedstawionych powyżej względów, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 2 p.p.s.a. oddalił wniesione zażalenie jako pozbawione uzasadnionych podstaw.