Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach postanowieniem z dnia 19 listopada 2008 r., sygn. akt II SA/Ke 417/08 odrzucił wniosek L. K. o przywrócenie terminu do uzupełnienia braków jej skargi w sprawie na decyzję Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w Kielcach z dnia [...] czerwca 2008 r., Nr [...] w przedmiocie choroby zawodowej. W uzasadnieniu Sąd I-instancji wskazał, iż z akt sprawy wynika, że skarżąca uchybiła terminowi do uzupełnienia braków skargi poprzez nadesłanie dwóch odpisów skargi, albowiem odpis skargi został doręczony w dniu 28 sierpnia 2008 r. i tylko w jednym egzemplarzu, natomiast termin zakreślony do dokonania tej czynności upływał w dniu 27 sierpnia 2008 r. Z wnioskiem o przywrócenie terminu do usunięcia wskazanego braku skargi skarżąca wystąpiła dopiero w dniu 24 października 2008 r., czyli po doręczeniu postanowienia Sądu z dnia 22 września 2008 r. o odrzuceniu jej skargi.
Sąd pierwszej instancji uznał zatem, iż wniosek skarżącej został wniesiony z przekroczeniem terminu przewidzianego w art. 87 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) zwanej dalej p.p.s.a. Ponadto Sąd podkreślił, iż postanowienie o odrzuceniu skargi zostało skarżącej doręczone w dniu 25 września 2008 r., w takiej sytuacji przyjmując zatem, że od tej chwili (a więc doręczenia postanowienia z dnia 22 września 2008 r.) ustała przyczyna uchybienia terminu do uzupełnienia w.w. braków formalnych skargi należy uznać, iż skarżąca nie wykazała zachowania siedmiodniowego terminu do złożenia wniosku o przywrócenie terminu do dokonania w.w. czynności. Od daty doręczenia postanowienia o odrzuceniu skargi, a więc od dnia 25 września 2008 r., kiedy to bez wątpienia skarżąca dowiedziała się o uchybieniu terminu do nadesłania dwóch odpisów skargi, do momentu wniesienia przez skarżącą wniosku o przywrócenie terminu w dniu 24 października 2008 r. nastąpił bowiem upływ czasu przekraczający siedem dni.
W sporządzonym przez adwokata zażaleniu na to postanowienie skarżąca wniosła o jego uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Kielcach oraz zasądzenie na rzecz skarżącej kosztów postępowania według norm przepisanych. Zaskarżonemu w całości postanowieniu WSA zarzucono naruszenie art. 87 § 1 p.p.s.a. poprzez przyjęcie, iż skarżąca niewykazała zachowania siedmiodniowego terminu do złożenia wniosku o przywrócenie terminu do dokonania czynności.
W uzasadnieniu wskazano, iż na podstawie pouczenia załączonego do odpisu postanowienia WSA w Kielcach z dnia 22 września 2008 r. skarżąca była przekonana, że przysługuje jej jedynie skarga kasacyjna i dopiero w dniu 24 października 2008 r. dowiedziała się o możliwości złożenia wniosku o przywrócenie terminu. Zdaniem skarżącej powoduje to, iż dochowała siedmiodniowego terminu, o którym mowa w art. 87 § 1 p.p.s.a.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.
Należy podkreślić, iż dla rozstrzygnięcia zasadności wniesionego zażalenia najistotniejszą jest kwestia ustalenia początku biegu terminu do złożenia przez stronę wniosku w trybie art. 86 i 87 p.p.s.a. Wniosek taki stosownie do art. 87 § 1 p.p.s.a. wnosi się do Sądu, przed którym uchybiona czynność miała zostać dokonana w terminie 7 dni od czasu ustania przeszkody uchybienia temu terminowi. Rozpatrując z kolei pojęcie przeszkody uchybienia terminu należy mieć na uwadze treść art. 86 § 1 p.p.s.a. Stosownie do tego przepisu w stosunku do strony, która nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd (na jej wniosek) postanowi o przywróceniu terminu.
W niniejszej sprawie Sąd pierwszej instancji był uprawniony do przyjęcia, iż skarżąca powzięła najpóźniej w dniu 25 września 2008 r. wiadomość o fakcie, iż nie dokonała w terminie żądanego uzupełnienia braków formalnych skargi poprzez doręczone w tym dniu postanowienie o jej odrzuceniu. W konsekwencji trafnie uznano ten dzień jako początek terminu do złożenia wniosku o przywrócenie terminu, a upływ tego terminu nastąpił w dniu 2 października 2008 r.
Odnosząc się natomiast do wywodów zawartych w zażaleniu należy zaznaczyć, iż nie zawierają one przekonujących argumentów, które świadczyłyby o tym, iż siedmiodniowy termin do złożenia wniosku o przywrócenie terminu zaczął biec w dniu 24 października 2008 r. W szczególności nie wskazano żadnych faktów uprawdopodobniających okoliczność, iż dopiero w tej dacie nie skarżąca dowiedziała się o możliwości złożenia wniosku o przywrócenie terminu. Za taką okoliczności nie może być bowiem uznane błędne przekonanie skarżącej, iż przysługuje jej jedynie skarga kasacyjna.
Należy podkreślić, iż prawidłowe pouczenie w tym zakresie nie może być podnoszone jako powód nieskorzystania z prawa złożenia wniosku o przywrócenie terminu. Ponadto nie jest zrozumiałe w zestawieniu z przedmiotem skarżonego postanowienia zawarte w końcowej części zażalenia stwierdzenie, że wniesiona przez skarżącą skarga kasacyjna jest w pełni uzasadniona. Oznacza to, iż okoliczności podniesione w zażaleniu nie podważają skutecznie wywiedzionych przez Sąd I-instancji faktów.
Ze wskazanych powodów nie można było uznać, że postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego będące przedmiotem zażalenia uchybia prawu. Dlatego Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, miał obowiązek orzec jak w sentencji.