Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 8 sierpnia 2017 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 86 § 1 i art. 87 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.) - P.p.s.a., odmówił przywrócenia terminu do złożenia wniosku o sporządzenie uzasadnienia wyroku WSA w Warszawie z dnia 21 kwietnia 2017 r., sygn. akt VII SA/Wa 663/16. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia Sąd pierwszej instancji stwierdził, że podane przez skarżące okoliczności nie mogą stanowić podstawy do uznania, iż brak był winy po ich stronie w uchybieniu terminu do złożenia wniosku o sporządzenie uzasadnienia.
Skarżące wniosły zażalenie na powyższe postanowienie, domagając się jego uchylenia i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania. Zarzuciły naruszenie art. 87 § 2 P.p.s.a. W uzasadnieniu postanowienia skarżące powtórzyły argumentację zawartą we wniosku o przywrócenie terminu, tj. wskazały, że z ustaleń wśród pracowników kancelarii wynika, że przesyłką poleconą z dnia 27 kwietnia 2017 r. wysłano do WSA w Warszawie dwa wnioski o sporządzenie uzasadnienia wyroków z dnia 21 kwietnia 2017 r. wydanych w sprawach: VII SA/Wa 663/16 oraz VII SA/Wa 662/16, przy czym wniosek o uzasadnienie wyroku wydanego w sprawie VII SA/Wa 663/16 nie był załącznikiem do wniosku o uzasadnienie wyroku wydanego w sprawie VII SA/Wa 662/16 i nie został w przedmiotowym piśmie opisany jako załącznik. Z ocenie skarżących, z tego wynika, że wniosek o sporządzenie uzasadnienia wyroku w sprawie o sygn. akt VII SA/Wa 663/16 został nadany przesyłką poleconą wraz z wnioskiem o uzasadnienie wyroku w sprawie VII SA/Wa 662/16, zatem winien otrzymać odrębną prezentatę biura podawczego WSA w Warszawie i odrębny bieg.
Tymczasem brak jest informacji, z jakiego powodu pismo zawierające wniosek o uzasadnienie w sprawie VII SA/Wa 663/16 nie został dołączony do akt sprawy. Przedmiotowa okoliczność świadczy o braku winy w uchybieniu terminu do złożenia wniosku o uzasadnienie wyroku.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.
Stosownie do art. 85 P.p.s.a. czynność w postępowaniu sądowym podjęta przez stronę po upływie terminu jest bezskuteczna. Instytucją procesową, której celem jest ochrona strony przed negatywnymi skutkami uchybienia terminu do dokonania określonej czynności procesowej, jest instytucja przywrócenia terminu. Zgodnie z treścią art. 86 § 1 P.p.s.a., jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu. Pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana, w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu, zaś w piśmie tym należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu (art. 87 § 1 i § 2 P.p.s.a.).
Ponadto, stosownie do art. 87 § 4 P.p.s.a., równocześnie z wnioskiem strona powinna dokonać czynności, której nie dokonała w terminie. Mając powyższe na uwadze należy przyjąć, że sąd może przywrócić termin jedynie pod warunkiem wniesienia prośby o jego przywrócenie w ciągu siedmiu dni od ustania przyczyny uchybienia terminu z równoczesnym dopełnieniem czynności, dla której termin był określony oraz uprawdopodobnieniem przez wnioskodawcę braku winy w uchybieniu terminu.
W orzecznictwie sądowoadministracyjnym ugruntowany jest pogląd, że brak winy w uchybieniu terminu powinien być oceniany z uwzględnieniem wszystkich okoliczności konkretnej sprawy, w sposób uwzględniający obiektywny miernik staranności, jakiej można wymagać od strony dbającej należycie o własne interesy oraz przy braniu pod uwagę także uchybień spowodowanych nawet lekkim niedbalstwem. Przywrócenie terminu ma bowiem charakter wyjątkowy i nie jest możliwe, gdy strona dopuściła się choćby lekkiego niedbalstwa. Może mieć zatem miejsce tylko wtedy, gdy uchybienie terminu nastąpiło wskutek przeszkody, której strona nie mogła usunąć, nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku. Przywrócenia uchybionego terminu nie uzasadnia niedostateczna staranność w prowadzeniu własnych spraw (por. postanowienie NSA z dnia 8 lipca 2008 r., sygn. akt. II OZ 712/08 [w:] CBOSA). Warunkiem przywrócenia terminu jest zatem uprawdopodobnienie braku winy strony w jego uchybieniu, przy czym pojęcie winy należy rozumieć w sposób obiektywny – wymagający od strony staranności (por. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 7 lutego 2000 r. I CKN 1261/99, publ. Biuletyn SN 2000/5/12).
Naczelny Sąd Administracyjny, oceniając merytorycznie wniosek skarżących o przywrócenie terminu do złożenia wniosku o uzasadnienie, a także kwestie podniesione w zażaleniu, uznał za prawidłowe stanowisko Sądu pierwszej instancji o braku podstaw do jego uwzględnienia. Strona nie uprawdopodobniła bowiem, że uchybienie terminu do dokonania powyższej czynności nastąpiło bez jej winy. Naczelny Sąd Administracyjny w pełni podziela stanowisko Sądu pierwszej instancji, który podjął próbę odnalezienia wniosku o sporządzenie uzasadnienia wyroku w sprawie VII SA/Wa 663/16, ale wniosek ten nie został omyłkowo dołączony do akt innej sprawy - VII SA/Wa 662/16. W sprawie tej znajduje się jedynie wniosek z 25 kwietnia 2017 r. dotyczący sporządzenia uzasadnienia wyroku w sprawie VII SA/Wa 662/16. Do pisma tego nie dołączono załączników, ani odpisów pisma. Wniosek o sporządzenie uzasadnienia wyroku w sprawie VII SA/Wa 663/16 został nadesłany dopiero jako załącznik do wniosku o przywrócenie terminu.
W rozpoznawanej sprawie Sąd pierwszej instancji zasadnie stwierdził, że pełnomocnik skarżących nie wykazał się należytą starannością przy prowadzeniu sprawy. Skarżące działały przez profesjonalnego pełnomocnika, który podlega dodatkowym wymogom związanym z wykonywaniem zawodu radcy prawnego (adwokata), od którego należy oczekiwać należytej staranności wynikającej z zawodowego charakteru prowadzonej działalności. Pełnomocnik, który zgodził się reprezentować stronę, ma obowiązek działania w imieniu i na rzecz mocodawcy z równą starannością, jakby działał na własną rzecz, a mocodawca ponosi ryzyko ujemnych skutków niestarannego zachowania się profesjonalnego pełnomocnika (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 4 lipca 2008 r. I OZ 496/08).
W świetle przedstawionych powyżej okoliczności sprawy, stwierdzić należy, iż skarżące nie uprawdopodobniły braku winy w niedochowaniu terminu i nie uwiarygodniły, że zadbał w sposób należyty o własne interesy. Powyższe wyklucza zatem możliwość przywrócenia terminu do złożenia wniosku o sporządzenie uzasadnienia wyroku. Zaskarżone postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego odpowiada zatem prawu.
Z tych względów zażalenie, jako niezasadne podlegało oddaleniu na podstawie art.184 w zw. z art.197 § 2 P.p.s.a.