Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z dnia 12 stycznia 2017 r. sygn. akt VII SA/Wa 2370/16 oddalił wniosek B. L. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, tj. decyzji Głównego Inspektora Sanitarnego z dnia [...] sierpnia 2016 r. nr [...]. Zaskarżoną decyzją organ utrzymał w mocy decyzję Lubelskiego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w Lublinie z dnia [...] maja 2016 r. nr [...], wymierzającą B. L. karę pieniężną w wysokości 1500 zł za uniemożliwienie przeprowadzenia urzędowej kontroli żywności w dniu 5 grudnia 2015 r.
W uzasadnieniu postanowienia Sąd wskazał, że skarżący w piśmie z dnia 19 grudnia 2016 r. wniósł o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. W ocenie Sądu wniosek nie zasługiwał na uwzględnienie, bowiem skarżący w żaden sposób nie uzasadnił go, nie powołał żadnych okoliczności wskazujących na wystąpienie przesłanek określonych w art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718 z późn. zm.; dalej: p.p.s.a.).
W zażaleniu na powyższe rozstrzygnięcie skarżący zarzucił Sądowi pierwszej instancji naruszenie art. 61 § 3 w zw. z art. 163 § 2 p.p.s.a.
W uzasadnieniu zażalenia wskazano, że skarżący podnosił we wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji, iż jej wykonanie spowoduje trudne do odwrócenia skutki w postaci powstania strat finansowych w prowadzonej działalności handlowej z uwagi na absolutnie bezzasadne zarzuty postawione przez kontrolujących z Państwowej Inspekcji Sanitarnej. Skarżący oświadczył, że jest on małym przedsiębiorcą walczącym od wielu lat o utrzymanie swojej małej firmy, zatrudnia 5 pracowników na umowy o pracę i płaci wszystkie wynikające z tego obciążenia, jak też posiada wymagane zezwolenia na prowadzenie sprzedaży z samochodów.
W ocenie strony kara, choć nie jest wysoka, to jest dla niego bardzo uciążliwa. Wskazał, że prowadzona działalność od 2015 r. przynosi stratę, co jest związane z ceną surowca do produkcji (półtusze), na co wpływa ma z kolei choroba ASF. Przyznał, że może nie wykazał on w sposób dostatecznie jasny swojego interesu we wstrzymaniu wykonania decyzji, ale można go wywieść z treści skargi. Zarzucił, że do tych argumentów nie odniósł się Sąd pierwszej instancji, a ponadto nie uzasadnił on postanowienia.
Główny Inspektor Sanitarny w odpowiedzi na zażalenie wniósł o jego oddalenie.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.
Zgodnie z treścią art. 61 § 3 p.p.s.a. sąd może na wniosek skarżącego wstrzymać wykonanie zaskarżonego aktu, jeżeli w wyniku jego wykonania zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Jak wskazał Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z dnia 20 grudnia 2004 r. sygn. akt GZ 138/04 (orzeczenie dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych pod adresem: www.orzeczenia.nsa.gov.pl) chodzi o taką szkodę (majątkową, a także niemajątkową), która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. Będzie to miało miejsce w takich wypadkach, gdy grozi utrata przedmiotu świadczenia, a który wskutek swych właściwości nie może być zastąpiony jakimś innym przedmiotem, a jego wartość pieniężna nie przedstawiałaby znaczenia dla skarżącego lub gdyby zachodziło niebezpieczeństwo poniesienia straty na życiu i zdrowiu.
Ciężar dowodu w zakresie wykazania wymienionych w art. 61 § 3 p.p.s.a. okoliczności, stanowiących podstawę do wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu spoczywa na wnioskodawcy. Do wykazania, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, nie jest wystarczające samo twierdzenie strony. Uzasadnienie takiego wniosku powinno wskazywać na konkretne okoliczności powodujące, że wykonanie aktu lub czynności będącej przedmiotem kontroli sądowoadministracyjnej spowoduje w stosunku do wnioskodawcy wystąpienie jednej lub obu przesłanek określonych w art. 61 § 3 p.p.s.a. – także, jeśli strona powołuje się na konsekwencje w sferze finansowej (por. postanowienia NSA: z dnia 25 kwietnia 2013 r., sygn. akt I GSK 376/13 i z dnia 1 sierpnia 2012 r., sygn. akt II OZ 664/12; CBOSA: http://orzeczenia.nsa.gov.pl).
Odnosząc powyższe uwagi do niniejszej sprawy Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, że skarżący nie wykazał, że wykonanie zaskarżonej decyzji grozi niebezpieczeństwem wyrządzenia znacznej szkody w jego majątku, zaś w przypadku ewentualnego uchylenia decyzji spowoduje trudne do odwrócenia skutki. Jak trafnie zauważył Sąd pierwszej instancji skarżący w piśmie z dnia 19 grudnia 2016 r., oprócz sformułowania wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, w żaden sposób nie uzasadnił tego wniosku, nie powołał jakichkolwiek okoliczności wskazujących na wiążące się z wykonaniem decyzji niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.
Wątpliwości Naczelnego Sądu Administracyjnego nie budzi fakt, że uiszczenie nałożonej kary pieniężnej będzie stanowiło pewne uszczuplenie w majątku skarżącego. Nie oznacza to jednak, że w każdym przypadku uiszczenie kary pieniężnej w wysokości 1500 zł rodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub powoduje trudne do odwrócenia skutki. Dodatkowo pominąć nie można, że w niniejszej sprawie chodzi o świadczenie pieniężne, które z natury rzeczy jest odwracalne. Dla spełnienia przesłanki warunkującej wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu konieczne jest wykazanie, że uszczuplenie majątkowe będzie "znaczne" dla strony skarżącej.
Skarżący, poza lakonicznymi informacjami zawartymi dopiero w zażaleniu, nie przedstawił żadnych informacji dotyczących jego sytuacji majątkowej. Należy zauważyć, że chociaż w art. 61 § 3 p.p.s.a. mowa jest jedynie o uprawdopodobnieniu okoliczności wymienionych w tym przepisie, nie oznacza to, że samo przekonanie strony skarżącej, iż wykonanie decyzji wywoła szczególnie niekorzystne konsekwencje, jest wystarczające do tego, aby wniosek został uwzględniony. Twierdzenia strony odnoszące się do tych przesłanek wstrzymania wykonania aktu powinny być poparte dokumentami źródłowymi, zwłaszcza dotyczącymi jej sytuacji finansowej. W rozpoznawanej sprawie skarżący nie podał natomiast żadnych informacji dotyczących swojej sytuacji finansowej i osobistej, nie przedstawił stosownych dokumentów, na których oparł swoją argumentację. Dopiero takie informacje pozwoliłyby Sądowi ocenić, czy istotnie uiszczenie wymierzonej kary pieniężnej będzie wiązało się z wyrządzeniem szkody majątkowej, która będzie znaczna w kontekście ogólnej sytuacji finansowej skarżącego.
Tym samym skarżący nie uprawdopodobnił, że wykonanie zaskarżonej decyzji może spowodować niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody oraz trudnych do odwrócenia skutków, a tym samym, że zachodzi konieczność zastosowania żądanej przez niego ochrony tymczasowej.
W konkluzji stwierdzić należy, że wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji nie zasługiwał na uwzględnienie, toteż zaskarżone postanowienie wraz z zaprezentowaną w nim argumentacją należy uznać za prawidłowe.
Odnosząc się do argumentacji zażalenia przypomnieć trzeba, że celem instytucji wstrzymania wykonania aktu jest ukształtowanie stosunków do czasu prawomocnego rozpoznania sprawy w zakresie zapobieżenia znacznej szkodzie lub trudnym do odwrócenia skutkom i jest oderwane od oceny legalności zaskarżonego rozstrzygnięcia. Tym samym na obecnym etapie postępowania Sąd nie mógł dokonać oceny zarzutów skargi. Brak odniesienia się przez Sąd pierwszej instancji do podnoszonych przez skarżącego kwestii merytorycznych, związanych z prawidłowością przeprowadzenia urzędowej kontroli żywności w dniu 15 grudnia 2015 r. oraz zasadnością wymierzenia skarżącemu kary pieniężnej za uniemożliwienie przeprowadzenia ww. kontroli, nie stanowi o wadliwości zaskarżonego postanowienia, w szczególności nie narusza art. 61 § 3 oraz art. 163 § 2 p.p.s.a.
Z powyższych względów Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 1 i 2 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.